album review

  • 070 Shake - Modus Vivendi

    Πέρα από μπλαζέ μελαγχολία και αρκετό τσαμπουκά, τι έχει να μας πει η νέα προστατευόμενη του Kanye West;

  • Ásgeir ‎– Bury The Moon

    Ο νέος δίσκος του Ισλανδού μπορεί να μην τον ανεβάζει κατηγορία, αλλά υπόσχεται μια ευχάριστη και αβίαστη ακρόαση, χωρίς να απαιτεί τίποτα σε αντάλλαγμα.

  • Bill Fay - Countless Branches (Deluxe Edition)

    Στη νέα του δουλειά, ο Bill Fay, μια φωνή που μιλάει χωρίς πρεμούρα για να ακουστεί, επανεξετάζει τα μέσα και τους τρόπους με που επιλέγει για να αποτυπώσει το μήνυμά του.

  • Blake Mills – Mutable Set

    Ένας δίσκος που πατάει με το ένα πόδι στην ξέπνοη μελαγχολία του Nick Drake και του Elliott Smith και με το άλλο στην αφαιρετικότητα της σχολής του Brian Eno.

  • Brian & Roger Eno - Mixing Colours

    Οι αδερφοί Eno ενώνουν τις δυνάμεις τους και αφήνουν τις νότες να συνομιλήσουν, σε ένα νοερό ταξίδι στο πεπρωμένο του μινιμαλισμού. 

  • Car Seat Headrest - Making A Door Less Open

    Λίγα synths. Λίγη νοσταλγία για τα indie κεκτημένα. Ένα κερδισμένο στοίχημα ή «μια κακή μέρα στο γραφείο» για τον Will Toledo;

  • Caribou - Suddenly

    Στη νέα του δουλειά, ο κατά κόσμον Dan Snaith αφήνει στην άκρη τον παραγωγό και πιάνει τον συνθέτη, με ευχάριστες εκπλήξεις να κρύβονται σε κάθε γωνιά του. 

  • Chicano Batman - Invisible People

    H πιο προσβάσιμη, διασκεδαστική και feelgood συλλογή τραγουδιών που έχουν γράψει οι Chicano Batman μέχρι σήμερα.

  • Childish Gambino - 3.15.20

    Μπορεί ο Donald Glover να επαναπροσδιορίσει την ουσία του pop icon; Είναι πάντως ο «Jean-Michel Basquiat της r’n’b» κι έγραψε έναν από τους πιο ζωντανούς φετινούς pop δίσκους.

  • Code Orange - Underneath

    Τα παιδιά από το Πίτσμπουργκ συνθέτουν εξαιρετικές νεο-νουάρ ιστορίες, σε έναν δίσκο προορισμένο να ικανοποιήσει τη μάζα.

  • Damien Jurado - What’s New, Tomboy?

    Ο folk τροβαδούρος καταθέτει άλλον ένα δίσκο με μίνι ανατομίες φανταστικών χαρακτήρων.

  • Disq - Collector

    Οι Parquet Courts απέκτησαν μικρά αδερφάκια που έρχονται από το Γουινσκόνσιν, με δίσκους των Beach Boys στις αποσκευές τους και power chords στις κιθάρες τους.

  • EOB - Earth

    Το σόλο ντεμπούτο του κιθαρίστα των Radiohead, Ed O'Brien, δεν είναι παρά μία ρηχή βουτιά, εκ του ασφαλούς, στο νοητό τρίγωνο που σχηματίζουν οι U2, οι Happy Mondays και οι Primal Scream.

  • George Gaudy - Little Pieces

    Στη δεύτερη δουλειά του, ο μουσικός γράφει τραγούδια με σοβαρό ανάστημα, μακριά από τυπικούς νεοπαραδοσιακούς μουσάτους. 

  • Gil Scott-Heron & Makaya McCraven - We’re New Again: A Reimagining by Makaya McCraven

    Στην δική του προσέγγιση στο κύκνειο άσμα του Gil Scott-Heron, o Makaya McCraven κοιτάει μπροστά, αναμετράται με το φάντασμα του «αόρατου» καλλιτέχνη και απελευθερώνεται από το άγχος να ακουστεί σημαντικός.

  • Hexvessel – Kindred

    Στο νέο δίσκο του πρότζεκτ του Mat "Kvohst" McNerney, μειώνεται από πρόθεση ο ηλεκτρισμός, αλλά όχι και τα καλά τραγούδια.

  • Igorrr – Spirituality and Distortion

    Η «τρελή» υπερβολή που πρεσβεύει ο κατά κόσμον Gautier Serre, είναι ακριβώς αυτή για την οποία αξίζει να μιλάμε για το πρότζεκτ Igorrr.

  • Jarboe – Illusory

    Ένας δίσκος-προσωπικό ησυχαστήριο και μια από τις κορυφαίες δουλειές της καριέρας της Jarboe.

  • John Mourjopoulos, Andreas Georgiou - Icarus _ asylum

    Ένας δίσκος γεμάτος διακριτικούς υπαινιγμούς, αυτοσχεδιασμούς, και στοιχεία από την jazz και την ελληνική παράδοση.

  • Katrame – Sose

    Στο ντεμπούτο τους, οι Katrame έφτιαξαν τον μέσο DIY δίσκο της γενιάς τους, για τα παιδιά που αγαπούν τις dark σκηνές της πόλης.

Top