Ένα παλιό sampler, ένα theremin που σφυρίζει σαν φάντασμα και μια οθόνη κινητού που δεν λέει να σβήσει, είναι τα βασικά συστατικά της συνταγής του Comfortably Suffering. Σίγουρα, δέκα χρόνια είναι πολύς χρόνος για δύο ανθρώπους να ξανασυναντηθούν. Ο Duncecap και ο Samurai Banana είχαν αφήσει πίσω τους το Human Error (2016) κάτι σαν ημερολόγιο γραμμένο με μολύβι. Τώρα που επιστρέφουν πίσω, όμως, το μολύβι έχει γίνει ξυράφι. Δεν είναι πια τρυφεροί. Είναι λίγο περισσότερο κουρασμένοι. Όχι σωματικά, απλά είναι κουρασμένοι με τον κόσμο και η κούραση αυτή κάνει τον δίσκο να βουίζει σαν παλιό modem.
Ο Samurai Banana χτίζει τα beats σαν να συναρμολογεί χαλασμένα ρολόγια. Κάπου ακούγεται ένα theremin να τρέμει, σαν σήμα από άλλον πλανήτη ή σαν ειδοποίηση από εφαρμογή που δεν θυμάσαι ότι εγκατέστησες. Τα loops είναι ξεφτισμένα, τα samples μοιάζουν να βρέθηκαν σε υπόγεια, και τα drums σκάβουν τον ρυθμό αντί να τον κρατούν. Και πάνω σε αυτά ο Duncecap μιλά σαν κάποιος που έμεινε ξύπνιος όλο το βράδυ σκρολάροντας.
Στο "Content" κάνει ανατομία της σύγχρονης ψυχής με τον τρόπο που ένας λογιστής κάνει απογραφή: συναίσθημα > ημερολόγιο > memoir > newsletter > opinion > review. Και κάπως έτσι η ζωή γίνεται pipeline. Η μνήμη γίνεται υλικό και οι άβολες οικογενειακές φωτογραφίες γίνονται «fodder». Και μέσα σε αυτή την αλυσίδα ο ίδιος παραδέχεται το πιο ειρωνικό πράγμα: ότι δεν έφτιαξε μουσική για να ταΐσει τον αλγόριθμο, αλλά τελικά τον ταΐζει.
Το "Doomscroll" είναι το άλλο μισό του εφιάλτη. Αν το "Content" δείχνει τον δημιουργό, εδώ βλέπουμε τον χρήστη. Το feed περνά σαν παρέλαση μπροστά του: guru / life coach / scholar / thirst trap / shitpost, σαν μια μεταμοντέρνα αγορά όπου όλοι πουλάνε κάτι ακόμη κι όταν πουλάνε τον εαυτό τους.
Κάποια στιγμή ο Duncecap λέει ότι προσπαθεί να αφήσει το κινητό στο σπίτι. Να ξεφύγει. Να σωθεί. Αλλά το κινητό είναι πάντα το χέρι του. Κι όλο αυτό το αποκαλεί μια σύγχρονη γκιλοτίνα. Και μετά διορθώνει: όχι γκιλοτίνα, μαχαίρι για βούτυρο, καλύτερα. Και εκεί βρίσκεται η πιο παράξενη αλήθεια του δίσκου. Δεν πρόκειται για μια επανάσταση. Δεν υπάρχει καμία οργή που να σπάει πόρτες, εκτός από στιγμίαιες εκρήξεις σαν αυτή στο τέλος του "Oh No". Είναι η κούραση του να ξέρεις ότι το σύστημα είναι γελοίο και να συμμετέχεις έτσι κι αλλιώς.
Κάπου στη μέση του "Rome In a Day" ο δίσκος σπάει και ανοίγει μια ρωγμή διάπλατα. Εκεί όπου η αφήγηση σταματά να είναι κοινωνικό σχόλιο και γίνεται κάτι πιο επικίνδυνο: αυτοπαρατήρηση. Ο Duncecap το λέει σχεδόν αδιάφορα, σαν να αναφέρεται στη θερμοκρασία της ημέρας. Παρασκευή βράδυ: «I don’t wanna be alive…». Κυριακή βράδυ: «I still wanna die…». Ανάμεσα στις δύο αυτές φράσεις χωράει ένα ολόκληρο σύμπαν μικρών προσπαθειών να συνεχίσεις. Πολυκαφεΐνη, multitasking, αυτοβελτίωση, αυτοσαμποτάζ. Η ζωή σαν διαρκές spreadsheet του εαυτού σου: τι παράγεις, τι καταστρέφεις, τι ξαναχτίζεις. Και μετά έρχεται η πιο τρομακτική ιδέα του κομματιού: η ξεκούραση επιτρέπεται μόνο αν υπηρετεί την επόμενη παραγωγή.
Αν ο Samurai Banana ντύνει τον δίσκο με ήχους που θυμίζουν μηχανές που δουλεύουν σε ημιφωτισμένα δωμάτια, ο Duncecap μοιάζει με κάποιον που παρατηρεί αυτή τη μηχανή από μέσα. Σαν χαρακτήρας του Ντελέζ παγιδευμένος σε open tabs. Στο "Ashtrays Overflowed" η ειρωνεία γίνεται πιο λεπτή. Ένα αποτσίγαρο πετάει στον αέρα μια όμορφη μέρα. Ο αφηγητής παραμένει ακίνητος παραλυμένος όχι από έλλειψη επιλογών αλλά από υπερπληθώρα επιλογών. Η φράση που κλείνει το κομμάτι είναι σχεδόν χαμογελαστή μέσα στην απελπισία της: «Officially stressed out, but at least I have a song.»
Το "Playing Therapist Only Gets You Clients" πάει ακόμη βαθύτερα. Εκεί ο Duncecap παραδέχεται κάτι που όλοι έχουμε δει: τον άνθρωπο που ακούει τους πάντες, που γίνεται καταφύγιο, που παίζει τον ρόλο του σοφού. Ο ίδιος τον αποδομεί. Το αποκαλεί hero complex, αυτόν τον μικρό μύθο ότι θα σώσεις τους άλλους. Και μετά κάνει την πιο ενδιαφέρουσα κίνηση του δίσκου: στρέφει το φως προς τον εαυτό του. Γιατί πίσω από την ανάγκη να βοηθάς τους άλλους υπάρχει συχνά μια άλλη, πιο αμήχανη επιθυμία:
να νιώσεις απαραίτητος. Εκεί το Comfortably Suffering γίνεται κάτι περισσότερο από hip-hop άλμπουμ. Μοιάζει με μικρή φιλοσοφική άσκηση πάνω στη σύγχρονη ψυχολογία.
Το Comfortably Suffering είναι hip-hop για όσους κοιτάζουν την οθόνη τους στις 3:47 το πρωί και νιώθουν ότι ο κόσμος έχει γίνει timeline. Όχι επειδή δεν υπάρχει έξοδος. Αλλά επειδή η έξοδος μοιάζει πολύ με το επόμενο scroll.
