To Under My Umbrella ξεκινάει αργά και γρήγορα ταυτόχρονα – πώς γίνεται αυτό θα μου πείτε και θα έχετε δίκιο – με μια πλάτη από έγχορδα που διστακτικά σέρνονται πάνω σε ένα beat που ξεπερνάει τα 140 bpm και που σε αρπάζει λίγο απότομα, μαζί με τις υπόγειες θορυβιστικές γραμμές των synths από κάτω, μέχρι να μπει η φωνή, με έναν τρόπο, που μοιάζει σαν να μην θέλει να διαταράξει τίποτα. Μέσα σε αυτό το αργό/γρήγορο/ανέμελο παιχνίδι κρύβεται η δυναμή του άλμπουμ, αλλά ίσως και ο βασικός περιορισμός του.
Μετά το Follow the Cyborg (Mute, 2023) που έμοιαζε περισσότερο με μια ιδεολογική δήλωση ταυτότητας, η Margaret Sohn μας φέρνει τώρα έναν δίσκο πιο προσωπικό, πιο «απογυμνωμένο» ως προς την πρόθεση. Οι στίχοι είναι σαφώς πιο άμεσοι, σχεδόν σαν σημειώσεις σε ημερολόγιο σε σημεία, μοιάζει σαν να προσπαθεί να βάλει σε τάξη ένα εσωτερικό χάος που δεν χρειάζεται πια αλληγορίες για να υπάρξει. Αυτή η μετατόπιση είναι εμφανής από το "Tourist Mind", όπου η περιέργεια για τον ψυχισμό των άλλων μετατρέπεται σε κάτι σχεδόν αποσταθεροποιητικό, ένα βλέμμα προς τα έξω που, ωστόσο, καταλήγει να διαλύει όλο το μέσα.
Η Miss Grit δεν εγκαταλείπει τον ηλεκτρονικό της πυρήνα, αλλά ίσως εδώ τον χρησιμοποιεί με λίγο περισσότερη αυτοσυγκράτηση. Τα synths παραμένουν καθαρά, σχεδόν χειρουργικά, όμως δεν λειτουργούν αποστασιοποιητικά. Αντίθετα, κάτω από αυτή την ακρίβεια υπάρχει μια σταθερή, χαμηλής έντασης συναισθηματική ροή, όπως στο "Won't Count On You", ένα από τα πιο εύθραυστα τραγούδια του άλμπουμ, μαζί με το "Stranger". Στο "Mind Disaster", για παράδειγμα, η κοινωνική αμηχανία δεν παρουσιάζεται ως έκρηξη, αλλά ως μια συνεχής ένταση που πάλλεται, χωρίς να βρίσκει καμία εκτόνωση. Και σε αυτά τα σημεία ο δίσκος πετυχαίνει κάτι πιο ουσιαστικό: δεν δραματοποιεί υπερβολικά, και δεν ζητά μια εύκολη ταύτιση.
Η ηχητική παλέτα ωστόσο κινείται σε πολύ γνώριμα, αλλά καλοδουλεμένα πεδία. Από το σχεδόν υπνωτικό "Where Is My Head?" μέχρι το πιο βιομηχανικά χρωματισμένο "Overflow", το άλμπουμ διατηρεί μια συνοχή που βασίζεται περισσότερο στη διάθεση παρά στη διαφοροποίηση. Αυτό μπορεί να λειτουργεί υπέρ της συνολικής εμπειρίας του, αλλά σε αρκετές στιγμές αφήνει την αίσθηση ότι ο δίσκος δεν ρισκάρει πραγματικά. Σαν να το αποφεύγει... Σαν να προτιμάει να μείνει μέσα σε έναν προσεκτικά οριοθετημένο συναισθηματικό χώρο.
Το "Waste Me", που κλείνει τον δίσκο, συμπυκνώνει αρκετά από τα βασικά του μοτίβα: την αίσθηση παρεξήγησης, την ανάγκη για σύνδεση, την εύθραυστη ισορροπία ανάμεσα στην αυτογνωσία και την αυτοαμφισβήτηση. Δεν είναι μια δραματική ή συνθετική κορύφωση, αλλά μια ήσυχη παραδοχή. Και ίσως αυτό να είναι ενδεικτικό για όλο το Under My Umbrella.
Η Miss Grit εδώ δείχνει μεγαλύτερη ωριμότητα ως δημιουργός, όχι επειδή κάνει κάτι ριζικά διαφορετικό, αλλά επειδή ελέγχει καλύτερα τις μηχανές της. Το άλμπουμ δεν επιδιώκει να εντυπωσιάσει, ούτε να επαναπροσδιορίσει το είδος του. Λειτουργεί περισσότερο ως ένας εσωτερικός χάρτης, μια καταγραφή συναισθηματικών μετατοπίσεων μέσα σε έναν κόσμο που παραμένει ασταθής. Γι' αυτό δεν είναι ένας δίσκος που θα σε συναρπάσει. Είναι, όμως, ένας δίσκος που αν του δώσεις χώρο, μπορεί να σε ακολουθήσει για λίγο. Και αυτό, στη δική του κλίμακα, είναι αρκετό.
