Δύο χρόνια μετά τον τελευταίο του δίσκο, Metal Slag, κατ’ εμέ την πιο πλούσια ηχητικά solo δουλειά του μέχρι και σήμερα, και μόλις μερικούς μήνες μετά την επιστροφή των Above The Hood, με το EP PEGASUS και τις συναυλίες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, ο Hawk άρπαξε το momentum αυτό, και κυκλοφόρησε την “αιτία πολέμου” του, ένας τίτλος απόλυτα ταιριαστός με την ευρύτερη ατμόσφαιρα του δίσκου. Ο 32χρονος πλέον ράπερ, με καταγωγή από την Κατερίνη, δείχνει να είναι σε ένα σημείο της καριέρας του, που απολαμβάνει τους καρπούς της μέχρι εδώ πορείας του και των όσων έχει καταφέρει, τονίζοντας παράλληλα την εργασιομανία του και την ατέρμονη δίψα του για το κάτι παραπάνω, αλλά και την οργή του για όλους όσους του έχουν φερθεί σκάρτα, προβάλλοντας έτσι ένα πιο άγριο προφίλ, σε σχέση με παλιότερές του κυκλοφορίες.
Τον επιθετικό αυτό τόνο, θέτει με το ομώνυμο single, με το οποίο ανοίγει ο δίσκος, ένα κομμάτι που ακούγεται σαν trap πολεμικό εμβατήριο. Επικά βιολιά, textures και synths, πλαισιώνουν τη λυσσαλέα χροιά του Hawk, με την επιλογή του Spine σαν feat, να τον δικαιώνει πλήρως, ιδιαίτερα μετά τις εντυπωσιακές και γεμάτες ένταση ερμηνείες του και στο PEGASUS, συνεχίζοντας και εδώ στα ίδια ψηλά στρώματα.
Γενικά ο Hawk αποτελεί εδώ και χρόνια έναν από τους πιο ευέλικτους rappers, με εξέχουσα ικανότητα να χρωματίζει κατάλληλα τη φωνή του, ανάλογα με τις απαιτήσεις του εκάστοτε κομματιού. Αυτό επιβεβαιώνεται και σε αυτόν τον δίσκο, με πληθώρα παραδειγμάτων, όπως τη πιο σκοτεινή και τρομακτική χροιά στο αιθέριο, αλλά και groovy "ANNIE" και στο ανατριχιαστικό "GENGHIS KHAN", με ένα beat-soundtrack της κόλασης, ή η την πιο υψίφωνη και παιχνιδιάρικη στο άκρως ζωηρό και κουνιστό "FRISBEE". Αυτή η ικανότητα του καταδεικνύεται φυσικά και το grimey και old-school "ΓΩΝΙΑ", όπου ο ίδιος παίρνει τον ρόλο του ψυχοπαθή δολοφόνου, προσφέροντάς μας την πιο Joker ερμηνεία του, ενώ παράλληλα δεν θα μπορούσε να λείψει από το δίσκο και η πιο ερωτική του πλευρά, στο "ΜΗ ΡΩΤΑΣ", όπου και μας χαρίζει το πιο καλό και συναισθηματικά φορτισμένο, κατ’ εμέ, ρεφρέν του, σε ένα δίσκο με πάμπολλα από αυτά.
Άξιο επαίνου είναι και το πόσο καλό casting έχει γίνει, όσον αφορά τις guest εμφανίσεις, τουλάχιστον στη πλειοψηφία των κομματιών. Στο προαναφερθέν άκρως ερωτικό "ΜΗ ΡΩΤΑΣ", δε θα μπορούσε να λείπει ο Long3, ένας ράπερ που έφτιαξε το όνομα του μέσα από το ρομαντισμό και τις αφηγήσεις του για τις ερωτικές του σχέσεις. Παράλληλα, στο grimey και εντελώς old-school "ΓΩΝΙΑ" ήταν το τέλειο έδαφος να ξεδιπλώσει το λυρισμό και τις ατάκες του ο Smuggler, ο Sapranov γεννήθηκε για να πατάει beats σαν αυτά στο δαιμονισμένο "GENGHIS KHAN", ενώ και ο ΤΑΚΙ ΤΣΑΝ συνεχίζει να προσφέρει καλά verses, βρίσκοντας ξανά την εφηβική του τσαχπινιά και αλητεία στο bounce του "FRISBEE". Ακόμα και το feat του Ricta, του οποίου δεν είμαι μεγάλος φαν, μιας και τον θεωρώ πολύ επαναλαμβανόμενο και μονοδιάστατο σαν καλλιτέχνη, είχε τρομερή χημεία με τον Hawk στο ομιχλώδες και ατμοσφαιρικό "ΤΣΙΜΙΣΚΗ", με τους δύο καλλιτέχνες να εναλλάσσουν μπάρες σχετικά με τον δρόμο και την αλήτικη πλευρά της πόλης στην οποία ζουν, συμπληρώνοντας ο ένας τον άλλον και δημιουργώντας ένα αποτέλεσμα με ομοιογένεια. Δυστυχώς, στα μελανά σημεία ανήκει για μένα το feat του Μικρού Κλέφτη, στο "1312", με τον ίδιο να είναι ο τελευταίος που ευθύνεται για αυτό. Ενώ το verse του είναι κλασσικός ΜΚ, γεμάτο χιούμορ, ξενύχτια και ατάκες, δεν ταίριαξε καθόλου με το κάπως μοχθηρό και τρομακτικό vibe για το οποίο μάλλον πήγε εδώ ο Hawk, με την ερμηνεία του ίδιου να είναι με διαφορά η πιο αμήχανη του δίσκου, ενώ και το κάπως φτωχό beat δε βοήθησε την κατάσταση. Επίσης, στο καθαρά επηρεασμένο από την δυτική ακτή "ΖΟΡΟ", ένα beat που άνετα θα μπορούσε να είχε βρεθεί σε δίσκο του Nipsey Hussle, το hook του Μιχάλη Καραγκούνη δεν συμβάδισε με το αλήτικο και υπεροπτικό verse του Hawk. Πιο πολύ φάνηκε σαν να προσπαθείς να παντρέψεις Adam Levine με Kendrick Lamar, παρά Nate Dogg με Ice Cube, ενώ και η συμμετοχή του Sidarta στο "ANNIE", αν και όχι άσχημη, σίγουρα θα μπορούσε να αντικατασταθεί με κάποιον άλλον καλλιτέχνη, με πιο άγριο και villainous στοιχείο.
Αυτός ο κατακλυσμός από feats στον δίσκο, μιας και μόλις ένα κομμάτι στον δίσκο ουσιαστικά είναι αμιγώς solo, δυστυχώς δεν αφήνει πολύ χρόνο στον ίδιο το Hawk να λάμψει περισσότερο. Με τη πλειοψηφία τον κομματιών να είναι κάτω από 3 λεπτά, ακολουθώντας τη σύντομη φόρμουλα της εποχής, ο χρόνος ο οποίος μοιραία μένει στον ίδιο είναι ελάχιστος, και ενώ η εκτέλεση και η ερμηνεία του είναι γεμάτες χρώμα και προσωπικότητα, σε αφήνει κάπως με μια γλυκόπικρη γεύση, για το τι θα μπορούσε να κάνει αν ακολουθούσε μια πιο πλούσια δομή στα κομμάτια του δίσκου, και αν είχε περισσότερα verses, γέφυρες, προ-ρεφρέν κλπ. Στο "ΚΕΝΟ", το μοναδικό τραγούδι του δίσκου που ερμηνεύει στην ουσία μόνος του, το οποίο είναι και ο επίλογος, δείχνει ένα κάποιο στιχουργικό βάθος, χαρίζοντας το πιο ενδιαφέρον verse του, υπό τον ήχο ενός απόλυτα ταιριαστού sample του Μιχάλη Χατζηγιάννη προβάλλοντας παράλληλα μια πιο ευάλωτη, πιο σκεπτόμενη και συναισθηματική πλευρά, η οποία κατά κύριο λόγο εκλείπει στο δίσκο αυτό.
Ανακεφαλαιώνοντας, το CASUS BELLI αποτελεί μια σύντομη μεν σε διάρκεια μουσική εμπειρία, πλούσια δε σε στυλ και αισθητικές, τις οποίες λίγοι μπορούν να υπηρετήσουν σαν τον Hawk. Με επικρατέστερο στοιχείο τη πιο υπεροπτική αλλά και επιθετική του πλευρά, υπήρξαν ορισμένες φορές που το αποτέλεσμα ίσως δεν ήταν τόσο εύστοχο, ενώ και το στιχουργικό μέρος δεν αποτελεί το φόρτε του, ωστόσο για το μεγαλύτερο μέρος του δίσκου, το ταλέντο του να προσαρμόζει το ηχόχρωμά του σαν χαμαιλέοντας, σε συνδυασμό με ως επί το πλείστον διασκεδαστικές παραγωγές και ταιριαστά feats, κατάφεραν να δημιουργήσουν μια εμπειρία, που αν και δεν είναι κάτι το επαναστατικό ή το ανατρεπτικό, σίγουρα αποτελεί μια φρέσκια νότα στην ελληνική ραπ.
