Δύο δίσκοι-καταφύγια που ακόμη μοιάζουν να έπεσαν στη Γη από λάθος συντεταγμένες.

Από τα ατέρμονα scrolls και τις κομμένες πέτρες των social feeds, στην τυχαία εύρεση ενός δίσκου που αποκαλύπτει κρυφά στρώματα ομορφιάς: το "A Wilder Alias" των Jackie Cain & Roy Kral.

Ένα τραγούδι-υπενθύμιση: έρωτας και ελληνική ψυχεδέλεια των 70s συναντιούνται σε μια μικρή, φωτεινή στιγμή που αντέχει στον χρόνο.

Όταν ένας δίσκος-λαβύρινθος βρίσκει ήσυχο φινάλε: το "Chutney" κλείνει το "Mandrill" σαν smooth soul-jazz επίλογος—τύμπανα, vibes, φλάουτο.

Όταν ο ουρανός βαραίνει και το μυαλό ψάχνει ρυθμό, ο Joe Bataan έρχεται σαν σωστό αντίδοτο: latin soul, boogaloo και σκέψεις που χορεύουν.

Ένα σπάνιο ελληνικό jazz κόσμημα του 1966, με τη μουσική του Μίμη Πλέσσα να θυμίζει πως κάποια τραγούδια γράφτηκαν για όσα ζήσαμε ή απλώς τολμήσαμε να φανταστούμε.

Καθώς η Αθήνα συνεχίζει να ξεχνά τι θα πει χειμώνας, ένα καλοκαιρινό LP του 1972 έρχεται από το πουθενά να μας θυμίσει μια άλλη εποχή της ελληνικής δισκογραφίας: μυστήρια, σπάνια, και γεμάτη από τη μαγεία μιας folk-bossa nova που άνθισε κόντρα σε κάθε λογική.

Tο "Sei Note In Logica" του Roberto Cacciapaglia παραμένει ένας από τους πιο απόκοσμους αλλά βαθιά ανθρώπινους δίσκους που μπορείς να ακούσεις.

Στη διακοσιοστή στήλη του Diggin, ο δίσκος που αναδύεται δεν είναι κάποια «ασφαλής» επιλογή, αλλά μια ξεχασμένη λάμψη από την ελληνική δισκογραφία: Η "Μαρία" του Νίκου Σκέμπρη.

Κρυμμένος θησαυρός των 70s: ο μοναδικός δίσκος του Πάνου Κόκκινου στην Pan Vox φλέγεται από τζαζ, ποπ και μια βροντερή φωνή που δεν σηκώνει αντίρρηση.