Κρυμμένος θησαυρός των 70s: ο μοναδικός δίσκος του Πάνου Κόκκινου στην Pan Vox φλέγεται από τζαζ, ποπ και μια βροντερή φωνή που δεν σηκώνει αντίρρηση.

Μια spiritual-bossa αποκάλυψη, εκεί όπου το gospel αγγίζει τη jazz κι όλα γίνονται φως.

Ένα ξεχασμένο άλμπουμ από την πορτοκαλί ετικέτα της Minos, το "Friends" των New Energy, επιστρέφει σαν ηλιοφάνεια μέσα στη μουντάδα: pop, disco, synth rock και ένα άρωμα που μοιάζει απίστευτο για ελληνική κυκλοφορία.

Από το "Νύχτωσε Χωρίς Φεγγάρι" μέχρι μια σπάνια ελληνική εκτέλεση του "Sometimes I Feel Like a Motherless Child", η "Απανεμιά" της Μαίρης Δαλάκου είναι ένα ταξίδι σε μια εποχή, σε μια μπουάτ που έγινε θρύλος, σε έναν ήχο εξωτικό κι ερωτικό που παραμένει αναπάντεχα ζωντανός.

Από την τσιμεντούπολη της επιστροφής ως την Ιαπωνία του ’73, ο Itsuroh Shimoda μάς θυμίζει ότι κάθε τέλος εποχής είναι κι ένα τραγούδι.

Μέσα στη ζέστη του Αυγούστου, ένας δίσκος του 1976 ξαναβγαίνει στο φως για να μας θυμίσει πώς οι πολιτισμοί, όταν μπλέκονται αληθινά κι όχι επιφανειακά, γεννούν αριστουργήματα.

Σε μια εποχή που η jazz δεν ήταν απλώς μουσική, αλλά τρόπος να δραπετεύεις από τον χρόνο και τη βαρύτητα, οι Shake Keane και Michael Garrick έκαναν το Λονδίνο να ακούγεται σαν Νέα Υόρκη με βρετανικό accent.

Όταν ο υδράργυρος ανεβαίνει και τα πολιτικά νεύρα σπάνε, το "Song for My Father" (1965) του Horace Silver, προσφέρει ένα ιδανικό καταφύγιο εκεί όπου hard bop, modal και latin πινελιές γίνονται ο πιο δροσερός καφές ψυχής.

Με πρωτοποριακό ηλεκτρονικό ήχο, spoken word αφήγηση και σκοτεινή αισθητική, το Γκάλοπ του 1985 παραμένει ένα από τα πιο ιδιοσυγκρασιακά και επιδραστικά έργα της ελληνικής δισκογραφίας. Ένας δίσκος που ακόμη και σήμερα ακούγεται σαν να έρχεται από το αύριο.

Στο νέο του Diggin’, ο Ζώης Χαλκιόπουλος πιάνει το "Illmatic" του Nas με την τρυφερότητα που πιάνεις έναν δίσκο που σε μεγάλωσε. Επανέκδοση μεν, αγάπη παντοτινή δε...