Νύχτες μαγικές, ονειρεμένες, όπως έλεγε και ο Νταλάρας, που κανένα πρόβλημα δεν έχω με αυτόν τον τιτάνα της ελληνικής μουσικής, που μέχρι και αλέγκρο λάτιν τραγούδησε στην πολύχρωμη καριέρα του, αλλά δυστυχώς ο Τζιμάκος φρόντισε να τον έχω στο μυαλό ως όχι κάτι μαγικό. Και έτσι κάπως διαμορφώνονται χαρακτήρες από μνήμες αλλόκοτες, λαβωμένες από περιστατικά, κυβερνήσεις και τρέλες που δεν γλιτώνεις από αυτές. Κάθε εποχή με τα δικά της, θα πω, και καβάλα την εποχή σου, γιατί θα μείνεις πίσω και είναι κρίμα.
Γυρίζοντας πίσω όμως στις μαγικές και ονειρεμένες νύχτες, δεν θα μπορούσα να μην έχω ως soundtrack όλα αυτά τα φαντεζί 80s tracks που είτε χτύπησαν κόκκινο στην επιτυχία είτε απλά έμειναν φαντεζί για να τα ανακαλύψουν επιτήδειοι τρελοί με τον ήχο και το φορμάτ. Στα 80s είχαμε και τα σκυλάδικα, που ήταν ονειρεμένα, αλλά τι συνέβαινε στη Γαλλία; Πατώντας άθελά του στην αργή, sensual disco της εποχής, που κάπως μου θυμίζει yacht rock, ο ραδιοφωνικός παραγωγός και μορφάρα Maya, κατά κόσμον Philippe Touboul, κυκλοφόρησε ένα επικό single με τίτλο "Lait De Coco", που όσο σούπερ είναι το κομμάτι, άλλο τόσο σούπερ είναι και το εξώφυλλο και άλλο τόσο το σχεδόν κιτς βιντεοκλίπ.
Κοφτερά μπάσα και σέξι σαξόφωνα και κιθάρες, luxurious πλήκτρα και πιάνο, dubby τύμπανα και η φωνάρα του Maya δίνουν τα σωστά ερεθίσματα, καταστρέφοντας εφήβους και δημιουργώντας ανέμελες μνήμες από βράδια μες στο αλκοόλ και κρουαζιέρες γεμάτες αστραφτερά κοστούμια. Σε κάθε περίπτωση μιλάμε για μια κομματάρα, που λατρεύουν όλοι οι DJs αλλά και μουσικόφιλοι ανά τον κόσμο. Άσε που όποιος και να ακούσει στα σετ μου το εν λόγω έπος, πάντα με ρωτάει τι είναι.
Κρίμα που δεν ξέρω πολλά για τον Maya, που μάλλον ήταν σοβαρή μορφάρα και σίγουρα έκανε μία από αυτές τις ερωτικές εκπομπές σε νυχτερινές ώρες, που μόνο οι εραστές ζουν. Το πόσο μου λείπει αυτή η εποχή είναι τραγικό, ιδίως αυγουστιάτικα, που όλα συνωμοτούν στο να ερωτευτείς και τους τοίχους.
