Η πρωινή πτήση της Τρίτης για Düsseldorf ήταν γεμάτη. Από νυσταγμένα κορίτσια άνω των 35 χρόνων που μετρούσαν αντίστροφα για να δουν live το αγαπημένο τους boy band. Χωρίς να έχω πιει καφέ, αλλά φορώντας το Backstreet Boys t-shirt μου, βρέθηκα να χαιρετιέμαι δειλά με άγνωστες που μου έκαναν thumbs up με αναψοκοκκινισμένα μάγουλα. Μία κατάσταση που συνέχισε και στη Γερμανία, και ένα Düsseldorf που ήταν «ντυμένο» στα λευκά και τα γαλάζια, σαν ελληνική σημαία. Το dress code ήταν επιβεβλημένο κι εμείς δεν μπορούσαμε παρά να υπακούσουμε.
Στο lobby του ξενοδοχείου λέγαμε hi μεταξύ μας, χαζογελώντας, λες και ήμασταν στον αγιασμό, την πρώτη μέρα του σχολείου. Φορούσαμε τις μπλούζες μας και ξέραμε ότι ήμασταν όλες μέλη του #bsbarmy. Δεν χρειαζόταν να συστηθούμε. Ήμασταν ήδη φίλες από τότε που κλειδωνόμασταν στα δωμάτιά μας, με αφίσες των Backstreet Boys στους τοίχους, χορογραφούσαμε το "Larger than Life", και ακούγαμε στο CD player το Millennium για 500η φορά, με κλειστά μάτια. Σε αυτό το συλλογικό ασυνείδητο θα πρέπει να αναφερόταν ο Karl Jung.
Toν Ιούνιο του 1999, στο προαύλιο ενός δημοτικού σχολείου στο Περιστέρι, 15 κορίτσια χορεύαμε το "Everybody", που εγώ είχα χορογραφήσει (και που ακόμα απορώ πώς το επέτρεψε η γυμνάστριά μας). Τον Σεπτέμβριο του 2026, στο προαύλιο του Merkur Spiel-Arena, χιλιάδες κορίτσια πίναμε μπίρες, τρώγαμε wurst, ξέχειλο από μουστάρδα και κάναμε ζέσταμα με τα τραγούδια που θα ακούγαμε λίγες ώρες μετά.
Οι Backstreet Boys επέστρεψαν στη Γερμανία, ακριβώς 30 χρόνια μετά, για ένα εντυπωσιακό μουσικό "homecoming", με δέκα συνολικά συναυλίες στη Merkur Spiel-Arena του Düsseldorf, από τις 25 Σεπτεμβρίου έως τις 7 Οκτωβρίου 2026. Είναι οι μοναδικές ευρωπαϊκές εμφανίσεις του συγκροτήματος για το 2026, με το "Into The Millennium - Homecoming: Live in Germany" να αποτελεί μια μεγάλη γιορτή της εποχής του Millennium. Και για όσους είχαν πάει στη συναυλίας του 1996, διεπίστωσαν ότι πρόκειται για το ίδιο live.
Η επιλογή της Γερμανίας δεν είναι καθόλου τυχαία, αφού η χώρα είχε καθοριστική σημασία στα πρώτα βήματα των Backstreet Boys: εκεί απέκτησαν το πρώτο τους πλατινένιο ρεκόρ με το "I'll Never Break Your Heart", πριν εξελιχθούν σε ένα από τα μεγαλύτερα boy bands της pop. Στο Dusseldorf, λοιπόν, το συγκρότημα επιστρέφει στις μεγάλες επιτυχίες του, με το show να δίνει ιδιαίτερο βάρος στο Millennium, με μια σύγχρονη, θεαματική stadium παραγωγή.
Στις 20:30, πέντε αγόρια κατέβαιναν από τον ουρανό με φουτουριστικά surfboards, ντυμένοι στα μπλε ηλεκτρίκ. Βλέποντας το παρελθόν μας να βουτά προς τα κάτω, με ένα κράμα ενθουσιασμού και ανησυχίας για τον Nick Carter που βαστούσε με τα χέρια του τη σανίδα (γιατί είμαστε και μεγάλοι άνθρωποι πια), μπήκαμε σε δύο ώρες απόλυτης έκστασης και νιώσαμε ό,τι νιώθαμε και τότε.
Το "Larger than Life", το τραγούδι που γράφτηκε για εμάς τους fans, ήταν η τέλεια αρχή. Συνεχίσαμε δυναμικά με το “It’s Gotta Be You” αλλά, κατά γενική ομολογία, μία από τις πιο δυνατές στιγμές της βραδιάς, ήταν το “Incomplete”. Η πλειοψηφία των τραγουδιών ήταν από το album Millennium εφόσον ήμασταν εκεί για να γιορτάσουμε αυτό ακριβώς.
Αν αναρωτιέσαι πώς είναι σήμερα οι Backstreet Boys, θα σου πω ότι θεωρώ υπεράνθρωπο το να είσαι λίγο πριν ή μετά τα 50, να είσαι 2 ώρες non stop στη σκηνή και να κάνεις pop χορογραφίες, να λες 26 τραγούδια και να ανεβοκατεβαίνεις τη σκηνή σε δευτερόλεπτα προκειμένου να μπεις στο επόμενο πολύπλοκο outfit. Και μιλάμε για ένα συγκρότημα που τραγουδά με τον ίδιο τρόπο. Αν μιλάμε για τον AJ, ενδεχομένως και καλύτερα από ποτέ.
Το σόου είχε 26 τραγούδια, φωτογραφίες-flashbacks στο 1996, μία μεγάλη ντισκόμπαλα, φωτιές στη σκηνή (κυριολεκτικά και μεταφορικά), φιλάκια και χαιρετούρες στο κοινό (λες και ήμασταν όντως 13 χρονών) και πυροτεχνήματα στο τέλος.
Στις 22:30 ακριβώς, οι Backstreet Boys μάς αποχαιρέτησαν με το "Everybody", επαναλαμβάνοντας το ρεφρέν τόσες φορές όσες και οι πλευρές του σταδίου, πριν εξαφανιστούν κάτω από τη σκηνή. Ήταν πολύ δύσκολο να τους πούμε αντίο. Αυτό θα σήμαινε ότι δεν θα ήμασταν πια τα 13χρονα κορίτσια (και αγόρια) που ονειρεύονταν τη στιγμή που θα μεγαλώσουν, θα ερωτευτούν και θα κάνουν όσα κάνουν οι ενήλικες.
Διότι αυτό ακριβώς συμβόλιζε η συναυλία των Backstreet Boys για εμάς. Δεν ήταν τόσο τα τραγούδια, που έχουμε ακούσει ούτως ή άλλως εκατό χιλιάδες φορά στα ακουστικά μας. Ήταν το σύμβολο μίας εποχής που ανακαλύπταμε τους εαυτούς μας. Χωρίς να θέλω να ακουστώ σαν boomer, σε μια εποχή που δεν υπήρχαν social media και TikTok, μία αμερικάνικη μπάντα ήταν ένα τρομερά εξωτικό πράγμα. Δεν είχες ιδέα τι έκαναν, πού βρίσκονται, πώς είναι οι ζωές τους. Και το να τους δεις live ήταν εξαιρετικά απίθανο για τις περισσότερες από εμάς.
Δεν έχει καμία σημασία αν έχω δει τους Depeche Mode στο Δουβλίνο, τους Cure στη Βουδαπέστη, τους Metallica στο Άμστερνταμ ή την Dua Lipa στο Λονδίνο. Αυτή η συναυλία με έκανε να νιώσω σαν να άνοιξα την πόρτα του παιδικού μου δωματίου και βρέθηκα στο κοινό, μαζί με άλλες συν-millennials που ξέρω ότι ένιωθαν το ίδιο. Σαν να ήταν η πρώτη μου φορά. Δεν έχει καμία σημασία αν οι περισσότερες συνοδευόμασταν από τους συζύγους μας (οι οποίοι το καταχάρηκαν εξίσου btw). Για εκείνο το βράδυ, ήμασταν ξανά 13, είχαμε αγωνία για την εμφάνισή μας και αν φορέσαμε το σωστό outfit και θέλαμε να κάνουμε νέες φίλες. Γιατί το παρελθόν και ο τότε εαυτός μας έρχονται να μας θυμίσουν γιατί αξίζει τον κόπο να συνεχίζεις, παρά τις δυσκολίες.
