Αν αναζητάτε το soundtrack των καλοκαιρινών απογευμάτων που σβήνουν αργά μέσα στο χρυσαφένιο φως, τα "Shadows", "Drift Lines", "Shelter" και "Wade" αποτελούν τέσσερις διαφορετικές διαδρομές προς τον ίδιο προορισμό: εκείνο το γλυκό σημείο όπου η μουσική μετατρέπεται σε τοπίο.

Στον παγωμένο Βορρά της Ισλανδίας, η καλλιτέχνιδα ΨΗΧΟΣ μετατρέπει τους ήχους του τόπου σε μικρές αφηγήσεις, όπου η ακρόαση προηγείται της μουσικής και κάθε κύμα, κάθε πουλί, κάθε ανθρώπινη φωνή διεκδικούν τη δική τους ιστορία.

Το λονδρέζικο τρίο παρουσιάζει ένα έργο με συνοχή, σαφή κατεύθυνση και αυτοπεποίθηση, αποτέλεσμα μιας μπάντας που έχει περάσει πολλές ώρες στη σκηνή πριν μπει στο στούντιο.

Ένα ατμοσφαιρικό neo-classical άλμπουμ ηχογραφημένο στην απομόνωση της ισλανδικής φύσης, που συνεχίζει την παράδοση των Jóhann Jóhannsson και Ólafur Arnalds μέσα από πιάνο, έγχορδα και τη δύναμη της σιωπής.

Τέσσερα χρόνια μετά την έφοδο του στην mainstream R&B σκηνή με το "Gemini Rights", ο Steve Lacy επιστρέφει με τον πιο ερωτικό, και πληθωρικό συναισθηματικά δίσκο του μέχρι σήμερα.

Γραμμένο μέσα σε μια περίοδο σωματικής αποκατάστασης, το "Cliff Workshop" είναι ένας από τους πιο εύθραυστους και συναισθηματικά φορτισμένους ambient δίσκους της χρονιάς.

Πιάνο, drones και διακριτικές ορχηστρικές υφές συνθέτουν το "Dark Triad", ένα από τα πιο ουσιαστικά ambient έργα της φετινής ελληνικής δισκογραφίας.

Έξι χρόνια μετά το "Fall to Pieces", ο Tricky επιστρέφει με το "Different When It's Silent", έναν υπνωτικό δίσκο όπου οι σκιές του trip hop συναντούν το πιο προσωπικό του έργο.

Με το "EGO (Μέρος Α')", ο Bonfire Realm παραδίδει ένα ντεμπούτο μεγάλης αφηγηματικής φιλοδοξίας, όπου συναντιούνται η ενηλικίωση, η μνήμη και το ασυνείδητο.

Η συνεχής ανακύκλωση της φόρμουλας που τον ανέδειξε, οι μονότονες ερμηνείες και οι άτολμοι πειραματισμοί εκτός των νερών του καθιστούν το The Real Me μια μέτρια και άνιση μουσική εμπειρία.

Ίδια συνταγή, άλλο εξώφυλλο: Το "Engines of Demolition" φέρνει βαριά Sabbath-ικά riffs και έναν συγκινητικό φόρο τιμής στον Ozzy, χωρίς όμως να ξεπερνά το ένδοξο παρελθόν.

Οι Αθηναίοι Caelestia επέστρεψαν με τον τρίτο δίσκο τους, που τους βρίσκει με το βλέμμα στραμμένο στην παλιά σχολή του death metal. 

Ανάμεσα σε noise pop, garage, πανκ ένστικτο και σουρεαλιστικό χιούμορ, το "Critters Encore" των Some Velvet Sidewalk σηματοδοτεί μια από τις πιο ενδιαφέρουσες επιστροφές της χρονιάς.

Με το "Foreign Tongues", οι Rolling Stones αποδεικνύουν ξανά ότι εξακολουθούν να έχουν δημιουργική φλόγα, ακόμη κι όταν το βλέμμα τους είναι στραμμένο στις ρίζες τους.

Ο Jack White επιστρέφει με έναν δίσκο που ακούγεται σαν να ανακαλύφθηκε μέσα σε ένα παλιό ξύλινο σεντούκι: γεμάτος μύθους, μπλουζ, θρησκευτικούς συμβολισμούς και κιθάρες που ψάχνουν, κάτω από το χώμα της αμερικανικής μουσικής, εκείνες τις ιστορίες που εξακολουθούν να αναπνέουν.

Τέσσερις νέες κυκλοφορίες μας μεταφέρουν σε μια ηχητική διαδρομή στην πόλη, ένα ταξίδι στο Παγγαίο, ένα ανήλιαγο υπόγειο και ένα συναυλιακό stage βγαλμένο από τα 90s .

Ο Jon Spencer επιστρέφει με έναν δίσκο γεμάτο θόρυβο, απώλειες και πολιτική οργή, αποδεικνύοντας ότι το rock 'n' roll εξακολουθεί να είναι η καλύτερη απάντηση σε έναν κόσμο που καταρρέει.

Με το "new avatar", η Kelela αλλάζει ηχητική κατεύθυνση, γεφυρώνει την R&B με το shoegaze, το alternative rock και την ηλεκτρονική μουσική, σε έναν δίσκο που μιλά για την ταυτότητα, την επιθυμία και τις αόρατες πληγές που αφήνει η ίδια η Ιστορία.

Μέσα στον ωκεανό της αναλώσιμης και επαναλαμβανόμενης ελληνικής trap, ο Daree με το "SHOCO" παραδίδει ένα από τα πιο φρέσκα και γεμάτα προσωπικότητα δείγματα της χρονιάς, που δυστυχώς τελειώνει πολύ γρήγορα.

Με το "Oscillating the Void", ο The Mute επιστρέφει με ένα υποβλητικό άλμπουμ αναλογικής μουσικής, όπου τα modular synthesizers συνθέτουν ένα από τα πιο ατμοσφαιρικά ελληνικά ηλεκτρονικά releases της χρονιάς.