Και μόνο ο τίτλος φανερώνει ότι υπάρχει κάτι το νοσταλγικό σ’ αυτό το νέο και δέκατο κατά σειρά άλμπουμ του Kurt Vile. Για τους τόπους των νεανικών του χρόνων. Στην Πόλη της Αδελφικής Αγάπης γεννήθηκε ο Vile τον Ιανουάριο του 1980 και έκανε τα πρώτα του βήματα στη μουσική∙ εκεί σχημάτισε τους War On Drugs το 2003. Στη συνέχεια και ειδικά αφού άρχισε να γίνεται γνωστός ως singer-song writer, περιπλανήθηκε στο εσωτερικό της Αμερικής, κυρίως όπου τον έβγαζαν οι κατά καιρούς συνεργασίες του (Courtney Barnett, J Mascis, John Prine, Kim Gordon, Willie Nelson) μέχρι να εγκατασταθεί μόνιμα για ένα αρκετά μεγάλο διάστημα στο Λος Άντζελες. Πλέον έχει επιστρέψει στη γενέθλια πόλη, εγκαινιάζοντας το δικό του OKV Central Studio στους πρόποδες του όρους Έιρι, όπου και ηχογραφήθηκε ο δίσκος.
Ο Vile έγινε γνωστός ως σόλο καλλιτέχνης με τον δεύτερο δίσκο του, το Smoke Ring for My Halo του 2011∙ σε αυτό το σημείο η μουσική του ήταν ελαφρώς μυστηριώδης, η φωνή του έντονα επεξεργασμένη με αντήχηση. Οι επιρροές του ως συνθέτη εκτείνονταν από τον Dylan, τον John Prine και από τον Neil Young ως τους Pavement. Οι επόμενες κυκλοφορίες του θα έβλεπαν τη μουσική του να γίνεται πιο καθαρή ηχητικά, σαν να είχε διαλυθεί αυτός ο καπνός, καθώς και πιο αυτοαναφορική. Οι παραγωγές του ομοίως θα φανέρωναν επιρροές από τη ροπή στη σημασία της λεπτομέρειας και την τελειομανία που χαρακτήριζε τους δίσκους του Todd Rundgren στα 70’ς. Στο Philadelphia's Been Good to Me φτάνει αυτές τις τάσεις στα άκρα, αλλά διατηρεί τη μουσική απόλαυση αρκετά υψηλή ώστε να λειτουργεί.
Το εναρκτήριο κομμάτι “Zoom 97” διακρίνεται από τις απλές γραμμές του και έχει στο κέντρο του ήχου ένα μαντολίνο που ο Vile χρησιμοποιεί στο στυλ που το έκαναν παλιότερα οι REM. Μια εύθραυστη μελωδία και ένα υπέροχο ρεφρέν. Η απλότητα είναι η δύναμή του. Ένα ξένοιαστο μπλουζ riff δένει αρμονικά με τα βαθιά φωνητικά στο “BPM”, με ένα ύφος που παραπέμπει στον Lou Reed της εποχής του New York.
Ωστόσο, αυτή η λιτότητα στον ήχο δεν συνεχίζεται για πολύ. Το ομώνυμο κομμάτι είναι διαποτισμένο με συνθεσάιζερ, ξανά στο στυλ που τα χρησιμοποιούσε ο Tod Rundgren, προκειμένου να δημιουργήσει ο Vile μια επική αφήγηση για την πόλη του, η οποία έχει πινελιές από την soul (με ηλεκτρονικά) του Stevie Wonder των mid 70s. Εξάλλου η ίδια η πόλη του, η Φιλαδέλφεια, είναι συνυφασμένη με τους ήχους της γλυκιάς, μελωδικής ή χορευτικής Phily soul της δεκαετίας του ’70 και για τον πλουραλιστικό ήχο που ανέδειξαν οι παραγωγές του διδύμου Damble & Huff σε δίσκους καλλιτεχνών όπως ο Harold Melvin, οι Delphonics και οι O’ Jays.
Όμως ο Vile δεν μένει ποτέ σε ένα μέρος για πολύ. Στο “99th Song” σιγοψιθυρίζει τις ρίμες σε ένα talking-blues με υπνωτικό ρυθμό, την ώρα που οι κιθαριστικές πενιές παίζουν χαμηλόφωνα και διακριτικά, στο ύφος του JJ Cale. Στη συνέχεια ο τραγουδοποιός στρίβει στο στενό που η πινακίδα του αναγράφει «ακουστικές μπαλάντες», και σε στιγμές όπως το “Piano For Sarah” φτιάχνει ένα νυχτερινό soundtrack που αναπολεί τις πρώτες εγγραφές του Tom Waits.
To άλμπουμ ολοκληρώνεται με το συγκινητικό “Avalanches Of Snow” – ένα τέλειο νέο-σόουλ κομμάτι με πλούσια ενορχήστρωση και με έμφαση στα πνευστά. Ο Vile περισσότερο απαγγέλει παρά τραγουδά συμβατικά για τις καλοκρυμμένες ομορφιές της Φιλαδέλφεια, μιας πόλης φαινομενικά σκληροτράχηλης - εκτός από Πόλη της Αδελφικής Αγάπης, η Φιλαδέλφεια είναι και η κατεξοχήν πόλη των πυγμάχων, κι αυτό ιστορικά και ανεξάρτητα από τον μύθο του Roky. O Vile λέει εν τέλει ότι ο νεοφερμένος αξίζει να καταβάλει την προσπάθεια που χρειάζεται για τον κερδίσει η πόλη.
Το ό,τι ηχογράφησε το μεγαλύτερο μέρος του δίσκου στο στούντιο του υπογείου του σπιτιού του, ακούγεται έντονα και αποδεικνύεται μια ευπρόσδεκτη αλλαγή. Ο Vile αντάλλαξε την πιο μεγαλεπήβολη παραγωγή των προηγούμενων δίσκων του με κάτι που πλησιάζει περισσότερο σε μια συζήτηση στο αγαπημένο του μπαρ. Τίποτα δεν φαίνεται τέλειο, ανά πάσα στιγμή οι κιθάρες ξεφεύγουν λίγο από τον ρυθμό και μετά καταλήγουν ακριβώς εκεί που ανήκουν λίγα μέτρα αργότερα. Όμως αυτή η χαλαρότητα δίνει στα τραγούδια όλη τους τη γοητεία. Η χαλαρή υπομονή είναι η λέξη κλειδί για την ακρόαση του Philadelphia's Been Good to Me. Το άλμπουμ είναι σαφώς μια ερωτική επιστολή προς τη Φιλαδέλφεια, γεμάτη νεύματα σε παλιά φαντάσματα όπως ο ποταμός Schuylkill, τον οποίο ο Vile αποκαλεί «μολυσμένο σαν κόλαση», για να συμπληρώσει ότι δεν θα τον εγκατέλειπε ποτέ.
