Το The Great Parrot-Ox and the Golden Egg of Empathy είναι το τρίτο στούντιο άλμπουμ των Claypool Lennon Delirium, και ναι! Εμείς ζούμε στην εποχή όπου ο Les Claypool των Primus και ο γιος του Lennon, Sean Ono Lennon, συνυπάρχουν μουσικά, εγείροντας φιλοσοφικούς προβληματισμούς, χαρτογραφώντας (με μια κωμική θα έλεγε κάποιος διάθεση) τις δυστοπικές συνέπειες της τεχνολογίας του ΑΙ, τα οποία έρχονται να διαποτίσουν με την αδιαφιλονίκητη μουσική τους δεξιοτεχνία.
Στον πυρήνα του, το άλμπουμ εξερευνά τη συναρπαστική θεωρια του νοητικού πείραματος "Paperclip Maximiser (ο Μεγιστοποιητής Συνδετήρων), την οποία εισήγαγε ο Σουηδος φιλοσόφος Nick Bostrom, το 2003. Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να εμβαθύνω σε αυτή τη σκοτεινη ιστορία επιστημονικής φαντασίας -καθώς μιλάμε για ενα ισχυρό concept album- ώστε να αναπτύξουμε παρακάτω την άκρως διασκεδαστική μουσική του υπόσταση. Η ιστορία μας λοιπόν, επικεντρώνεται σε ένα αποκαλυπτικό δυστοπικό σενάριο και περιγράφει την έλλειψη ενσυναίσθησης της τεχνητής νοημοσύνης προς τους ανθρώπους, μέσα απο μια απλή αποστολή. Στην AI δίνεται μια φαινομενικά αθώα εντολή, να κατασκευάσει όσο το δυνατόν περισσότερους συνδετήρες. Στην ακατάσχετη προσπάθειά της να εκπληρώσει την αποστολή της, η μηχανή καταφέρνει αυτόν τον στόχο με απόλυτη επιτυχία, αλλά μαζί με τα αναλώσιμα υλικά μετατρέπει τελικά σε συνδετήρες και τους ανθρώπους, αντιμετωπίζοντας τους, όχι ως δημιουργούς, αλλά ως μια ακόμη πρώτη ύλη.
Ο Claypool αναφέρει πως, συζητώντας ένα βράδυ με τον Sean Ono Lennon και το γιο του Nicolas Cage για τις προκλήσεις της τεχνητής νοημοσύνης, βρήκαν το ιδανικό έδαφος ώστε να ξεδιπλώσει το ντουέτο την avant-garde αφηγηματική του ικανότητα, συνοδεύοντάς την όπως πάντα με τις δεξιοτεχνικές πολυοργανικές τους ικανότητες. Είναι γνωστό πως και οι δύο μπορούν να παίξουν σχεδόν κάθε κυρίαρχο όργανο που ακούτε σε μια live μπάντα. Η πορεία του Claypool μετά τους Primus, είτε πρόκειται για τους Oysterhead, είτε για τους Bucket of Bernie Brains ή ακόμη το Duo de Twang, έτσι και στους Claypool Lennon Delirium φέρουν το αποτύπωμα του, τη μοναδική δεξιοτεχνία του μπάσου και τη χαρακτηριστική του φωνή, ενώ ο συνοδοιπόρος του Lenon, πολλαπλασιάζει την ένταση και την εκκεντρικότητα, συνδυάζοντας τη συγκίνηση της ψυχεδέλειας με το εκρηκτικό του ταλέντο.
Το ίδιο το άλμπουμ αποτελεί ένα σουρεαλιστικό απόκρυφο, με πολυσυλλεκτικα κομμάτια, από το αφαιρετικο "Pro-Log", την οξυμένη ατμόσφαιρα του "Heart of Chrome" και το οπερετικό "Troll Bait", μέχρι το ταξιδιάρικο "Mantra of the Manatee". Από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό, ο ακροατής έρχεται αντιμέτωπος με ένα roller coaster συναισθημάτων και ηχοτοπίων, σκονταφτοντας συνέχεια πανω σε εκπλήξεις όπως το "The Golden Egg of Empathy" με guest φωνητικά από την pop-punk WILLOW και φυσικά το "Wap (What a Predicament)", στο οποίο ακούμε τη φωνή του Sean, σαν να ακούμε τον ίδιο το πατερα του. Σίγουρα θα το συνδέσετε με τους Beatles, παρότι το κομμάτι κινείται σε τελείως διαφορετικά progressive/psychedelic μονοπάτια. Επίσης μεγάλο ενδιαφέρον αποτελεί το γεγονός ότι οι φυσικές εκδόσεις της κυκλοφορίας, συνοδεύονται από ένα πρωτότυπο εικονογραφημένο κόμικ 24 σελίδων, σχεδιασμένο απο την εικαστική καλλιτέχνιδα Ashley Zelinskie και τον Rich Ragsdale, οι οποίοι έχουν δημιουργησει έναν χαρακτήρα ονόματι "Hippo Jr" ο οποίος προσπαθεί να σώσει την ανθρωπότητα από το ΑΙ.
Για να συνοψίσουμε τα συστατικά αυτού του concept άλμπουμ, το δίδυμο έχει καταφέρει να αποτυπώσει πολύ περισσότερα από την ουσία της κεντρικής ιδέας. Αλάνθαστα μπάσα, trippy τζαμαρίσματα, ρυθμοί, ευφυείς στιχοι, ψυχεδέλεια και άλλες συγκινήσεις, κορυφώνονται καθόλη τη διάρκεια του άλμπουμ κλείνοντας το κεφάλαιο του The Great Parrot-Ox and the Golden Egg of Empathy με το μελωδικό αν και παράξενο 13λεπτο "It’s a Wrap". Παρόλα αυτά, το άλμπουμ με την εμμονή του σε μακροσκελή, σχεδόν ατελείωτα μουσικά περάσματα, καταφέρνει να λειτουργεί ενίοτε ανασταλτικά, καθιστώντας την ακρόαση κουραστική, άρα σταθείτε απέναντι του με πείσμα, επιμονή και υπομονή. Άλλωστε, όπως δηλώνει και ο συνδημιουργός του δίσκου, Sean Ono Lennon βρίσκεστε μπροστά σε «μια προειδοποιητική ιστορία…που απλώς τη θεωρήσαμε αστεία».
