Μια εντυπωσιακή γυναίκα στέκεται σε μια γέφυρα, μόνη, ακουμπώντας στο κιγκλίδωμα. Απέναντί της, μια μικρή ομάδα ανθρώπων φαίνεται να κινείται ή να στέκεται μαζί. Κρατούν ένα μεγάλο σταυρό με μορφή του Εσταυρωμένου, κάτι που παραπέμπει άμεσα σε καθολικές ή λαϊκές θρησκευτικές παραδόσεις της Λατινικής Αμερικής. Η σκηνή θυμίζει πομπή ή προσκύνημα — ενδεχομένως κάτι σαν «Via Crucis», το Δρόμος του Σταυρού, όπου οι πιστοί αναπαριστούν ή τιμούν τα Πάθη του Χριστού. Τα καπέλα τους και τα πολύχρωμα υφάσματα, οι μικρές πλαστικές τσάντες με την καρικατούρα της Frida Kahlo και τα μεγάλα τους χαμόγελα έρχονται σε αντίθεση με την μινιμαλιστική παρουσία της γυναίκας, που μοιάζει να στέκεται σχεδόν αδιάφορα σ’ αυτή την παρέλαση της παράδοσης.
Η γυναίκα αυτή είναι η Debit, η κατά κόσμον Delia Beatriz, στο εξώφυλλο του πρόσφατου άλμπουμ της Potpourri, σε μια φωτογραφία της Monse Guajardo με art direction από τον Alberto Bustamante. Η techno DJ με καταγωγή από το Μεξικό και βάση την Νέα Υόρκη στις πρώτες της κυκλοφορίες, Animus και System, συγκρότησε μια μουσική γλώσσα βασισμένη στη συνεχή μετατόπιση των ηχητικών στρωμάτων, με έμφαση στις υφές αλλά και σε υπαρξιακές ιδέες και κοινωνικές ανησυχίες, δημιουργώντας έναν ηλεκτρονικό ήχο που ακούγεται δυνατά στα υπόγεια κλαμπ, ξεπερνώντας όμως τα όρια τους.
Η συνέχεια αυτής της πορείας οδήγησε σε μια σταδιακή επαναφορά του ρυθμού ως δομικού στοιχείου, με τη διατήρηση όμως της ρευστότητας και της αστάθειας που χαρακτήριζαν τις προηγούμενες δουλειές. Το Potpourri, που κυκλοφόρησε στις 12 Ιουνίου 2026 από τη μεξικάνικη δισκογραφική N.A.A.F.I., μοιάζει να μην ενδιαφέρεται να το καταλάβεις από την πρώτη ακρόαση. Από τα πρώτα λεπτά γίνεται σαφές ότι δεν πρόκειται για έναν δίσκο που θα σε ανταμείψει επειδή αναγνωρίζεις αναφορές ή επειδή έχεις ήδη μια σχέση με τη σύγχρονη ηλεκτρονική μουσική, αλλά επειδή διατίθεσαι να μείνεις μαζί του. Να αναρωτηθείς τι ακριβώς άκουσες και γιατί αυτό που ακούστηκε τόσο ανοίκειο εξακολουθεί να μένει στο μυαλό σου όταν ο δίσκος έχει τελειώσει – μάλιστα, κάνοντας το χωρίς τις αναμενόμενες techno λούπες.
Αυτό είναι ίσως και το στοιχείο που γεννά την περιέργεια να ψάξεις λίγο περισσότερο. Οι περιγραφές γύρω από το Potpourri μιλούν για acid techno, electro, guaracha και tribal guarachero. Βέβαια, αν οι δύο τελευταίοι όροι δεν σημαίνουν τίποτα για σένα, ο δίσκος δεν σε αποκλείει, ειδικά αν, όπως εγώ, έχεις σχεδόν ανθρωπολογική περιέργεια για τη μουσική. Η guaracha, για την ιστορία, είναι μια μορφή ηλεκτρονικής χορευτικής μουσικής που αναπτύχθηκε κυρίως στα club και τα street parties της Κολομβίας και βασίζεται στο γρήγορο τέμπο και την εναλλαγή του ρυθμού, επαναδιεκδικώντας το συναίσθημα της κουβανικής guaracha του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα, σπάζοντας όμως κάθε αισθητική συγγένεια με αυτή. Εδώ όμως, ο ρυθμός μοιάζει να αποκτά μια διαφορετική ελαστικότητα, αφού οι ρυθμικές αλλαγές εμφανίζονται πριν προλάβουν να αποκτήσουν οικειότητα.
Το ίδιο συμβαίνει και με τον ήχο του Roland TB-303, ένα μικρό αναλογικό συνθεσάιζερ που κυκλοφόρησε στις αρχές της δεκαετίας του '80 και συνδέθηκε αργότερα με τη γέννηση της acid house. Στο Potpourri οι χαρακτηριστικές του γραμμές παραμορφώνονται, αποκτούν τραχιά υφή και υπάρχουν ως ενιαία οντότητα μαζί με τα κρουστά, σε μια έντονη σωματικότητα από την οποία με δυσκολία ξεφεύγεις.
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία του Potpourri είναι πως δεν στηρίζεται στην επανάληψη, όπως συμβαίνει συχνά στην techno. Τα περισσότερα κομμάτια μοιάζουν να αλλάζουν κατεύθυνση τη στιγμή που νομίζεις πως έχεις καταλάβει προς τα πού πηγαίνουν, οι ιδέες εμφανίζονται, μετασχηματίζονται και δίνουν τη θέση τους σε νέες πριν προλάβουν να εξαντληθούν. Γεννάται έτσι μια παράδοξη συνθήκη, με το σώμα αφενός να ακολουθεί τον ρυθμό, αλλά το μυαλό προσπαθεί συνεχώς να καταλάβει τι αλλάζει από στιγμή σε στιγμή, σαν ένα προκλητικά στημένο dj set, που απαιτεί να παραμείνεις ενεργός απέναντί του.
Πιο συγκεκριμένα, το "Referencepoint" ανοίγει αυτόν τον κόσμο χωρίς καμία προειδοποίηση, με ήχους που μοιάζουν με υφές, με μεταλλικές πόρτες που ανοίγουν κι ένα κόσμο που παρουσιάζεται αργά. Το "Assimilate" συνεχίζει με ακόμη μεγαλύτερη ένταση, διατηρώντας έναν ρυθμό που ποτέ δεν μοιάζει απολύτως σταθερός, ενώ το "2placesatonce" αφήνει μικρές ιδέες να εμφανιστούν και να εξαφανιστούν σχεδόν αμέσως, όπως και στο "Pero like", το οποίο παίζει με αυθάδεια με τις προσδοκίες του ακροατή, μεταπηδώντας από στιγμές σχεδόν ανάλαφρες σε απότομα ξεσπάσματα.
Στο "Encasadelciegoeltuerco" γίνεται πιο εμφανές γιατί η guaracha αναφέρεται τόσο συχνά στις περιγραφές του δίσκου, με σαφείς latin αναφορές. Το "Environmentofattention" χαμηλώνει προσωρινά την ένταση χωρίς να χάνει τη δυναμική του, ενώ το "Ididntasktobebornlatina" αλλάζει συνεχώς μορφή. Το "dystrophica" βυθίζεται σε πιο σκοτεινές περιοχές και το "Ni de aquialla" συνεχίζει αυτή την αβεβαιότητα, μέχρι που το "Tuve suerte" προσφέρει την πιο άμεση στιγμή ολόκληρου του άλμπουμ, χωρίς όμως να γίνεται ξαφνικά εύκολο. Ακολουθούν τα "mojad0s", βασισμένο στα κρουστά και το θορυβώδες "telosico". Σημαντική στιγμή του δίσκου αποτελεί το ανατριχιαστικό “Ididntasktobebornlatina”, μια δίλεπτη, σχεδόν drone ηχητική εξομολόγηση της Beatriz, με το άλμπουμ να κλείνει με το "ke te valga", το οποίο δίνει την εντύπωση ότι η διαδρομή θα μπορούσε να συνεχιστεί πολύ πέρα από τη διάρκειά της.
Όσο περισσότερο παραμένει κανείς μέσα σε αυτόν τον κόσμο, τόσο πιο έντονα προκύπτει η ανάγκη να αναζητήσει τις διαδρομές που οδήγησαν στη δημιουργία του. Η acid house του Σικάγο, η techno του Ντιτρόιτ και η λατινοαμερικανική club κουλτούρα γίνονται κομμάτια της ίδιας αφήγησης, κι αυτό τελικά είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του Potpourri. Άλλωστε, ο ίδιος ο τίτλος του άλμπουμ υποδηλώνει τα διαφορετικά στοιχεία που συναντώνται σε ένα κοινό σώμα. Αυτό που τον κάνει όμως τόσο συναρπαστικό είναι πω δεν χρησιμοποιεί τις επιρροές του για να επιδείξει γνώση ή για να αναβιώσει μια εποχή, αλλά τις μετατρέπει σε αφορμή για να ακούσεις διαφορετικά, να ψάξεις περισσότερο και να επιστρέψεις στη μουσική έχοντας ανακαλύψει κάτι που δεν γνώριζες πριν από την πρώτη ακρόαση.
