Μετά την πενταετή σιωπή που ακολούθησε το φιλόδοξο και πολυπρόσωπο σύμπαν του KICK, η αγαπημένη παραγωγός από τη Βενεζουέλα, συνθέτρια και περφόρμερ επιστρέφει με το XXXXX, έναν δίσκο που ακούγεται λιγότερο με κάτι νέο στον ήχο της και περισσότερο με μια βουτιά στις εμμονές που καθορίζουν το έργο της: το σώμα, την επιθυμία, την ταυτότητα, τη βία και την έκσταση. Δηλαδή, αν η Arca των προηγούμενων χρόνων πειραματιζόταν με τα όρια της ηλεκτρονικής μουσικής, εδώ ακούγεται αποφασισμένη να εξερευνήσει τα όρια της ανθρώπινης επιθυμίας. Τα τραγούδια του XXXXX κινούνται γύρω από μια αίσθηση αχόρταγης λαχτάρας. Οι στίχοι εναλλάσσονται ανάμεσα στα ισπανικά και τα αγγλικά, όχι σαν κάποιο αισθητικό παιχνίδι αλλά ως δύο διαφορετικές γλώσσες του ίδιου πάθους.
Μετά το εναρκτήριο, σύντομο και υπόκωφο "No End" και το επόμενο ακροβατικό "Willow", το "Eidolon" λειτουργεί σαν το μανιφέστο του άλμπουμ. Μέσα σε λίγες φράσεις, η Arca συνδέει τον έρωτα με τον θάνατο, την καταστροφή με τη δόξα, το θείο με το ανθρώπινο. Η γη καίγεται, οι σκιές λάμπουν και η ίδια ψιθυρίζει «Ay, qué alivio». Η αγάπη και ο αφανισμός αποκτούν το ίδιο ειδικό βάρος μέσα σε ένα κομμάτι που χτίζεται πάνω σε νευρικούς ρυθμούς και μια αίσθηση συνεχούς έντασης, που τελειώνει, όμως, κάπως απότομα. Είναι χαρακτηριστικό της Arca ότι μπορεί να παρουσιάζει μια ερωτική εξομολόγηση με την ίδια δραματικότητα που περιγράφει μια επερχόμενη αποκάλυψη. Σαν κι αυτή που ακολουθεί στο πανέμορφο "Heart", το οποίο ακούγεται σαν ένα χαμένο μικροσκοπικό ιντερλούδιο από κάποια από τις πιο λυρικές στιγμές του Aphex Twin. Μια εύθραυστη μελωδία γεννιέται και σχεδόν αμέσως διαλύεται μέσα από την επεξεργασία, σαν η ίδια η τεχνολογία να δοκιμάζει τα όριά της πάνω στην ομορφιά. Η Arca μετατρέπει ένα φαινομενικά απλό μουσικό θέμα σε κάτι ανοίκειο και εξωγήινο, ένα ηχητικό αποτύπωμα που μοιάζει να έρχεται από έναν άγνωστο πλανήτη, όπου η συγκίνηση και η ψηφιακή παραμόρφωση συνυπάρχουν αδιαχώριστα.
Το "Syncope" αποτελεί ακόμη ένα από τα συναρπαστικά υβρίδια πειραματικής pop που συναντά κανείς στο XXXXX. Πάνω σε μια αμείλικτη μπότα που μοιάζει να χτυπά κατευθείαν στο διάφραγμα (και το μυαλό), η Arca χτίζει ένα κομμάτι διαρκούς αποσταθεροποίησης. Οι ρυθμοί πολλαπλασιάζονται, οι θόρυβοι εισβάλλουν βίαια στο πεδίο, τα ατμοσφαιρικά pads πετάνε σαν ξωτικά στο ηχοπεδίο και σταδιακά τα πάντα καταρρέουν μέσα σε ένα δαιδαλώδες μίγμα έντασης και αποσύνθεσης. Μέχρι το φινάλε, το τραγούδι έχει εγκαταλείψει κάθε συμβατική ποπ αναφορά, βυθιζόμενο σε μια εξωγήινη κακοφωνία που ακούγεται τόσο χαοτική όσο και παράξενα ελεγχόμενη, μία ακόμη απόδειξη της μοναδικής ικανότητας της Arca να μετατρέπει τον θόρυβο σε συγκίνηση.
Αυτή η σύνδεση ανάμεσα στο σαρκικό και το καταστροφικό διακατέχει όλο το άλμπουμ και κορυφώνεται στο "Fxck", ένα κομμάτι που φλερτάρει με την glitch-pop, το club και την ωμή εξομολόγηση ταυτόχρονα. Η επιθυμία δεν παρουσιάζεται ως ρομαντική υπόθεση, αλλά ως δύναμη που διαλύει όρια, σώματα και βεβαιότητες. Είναι επιθετικό, σχεδόν προκλητικό, χωρίς ποτέ να χάνει τον απόλυτο έλεγχο της φόρμας του. Στον αντίποδα, το "Taconeando" μεταφέρει την ίδια θεματική σε ένα εκρηκτικό περιβάλλον latin eurodance με ψιθυριστά φωνητικά. Τα τακούνια, ο χορός, το φλερτ και ο ιδρώτας του club γίνονται εργαλεία μιας σχεδόν θεατρικής έκφρασης του πόθου. Είναι από τις πιο άμεσες στιγμές του δίσκου, με χιούμορ, αυτοπεποίθηση και μια μεταδοτική ενέργεια που θυμίζει γιατί η Arca παραμένει μία από τις πλέον χαρισματικές φιγούρες της σύγχρονης ηλεκτρονικής μουσικής.
Λίγο πριν το τέλος, το "Everything" λειτουργεί σαν μια στιγμή προσωρινής αιώρησης μέσα στο χάος του δίσκου. Η Arca στήνει ένα περιβάλλον από παλλόμενα συνθετικά κύματα, ανάλαφρες μελωδικές γραμμές και σχεδόν θεραπευτικές συχνότητες που δημιουργούν την αίσθηση πως βρίσκεσαι μέσα σε ένα αόρατο ηλεκτρομαγνητικό πεδίο. Ένα κομμάτι που μοιάζει να κάνει μασάζ σε ολόκληρο το σώμα, αλλά κυρίως στο μυαλό, καθώς οι ήχοι κινούνται κυκλικά γύρω από τον ακροατή, προκαλώντας μια σπάνια κατάσταση ηρεμίας και αποπροσανατολισμού ταυτόχρονα. Είναι από τις πιο όμορφες και υπνωτικές στιγμές του XXXXX, μια ανάσα φωτός πριν η Arca επιστρέψει ξανά στο γνώριμο μεταλλαγμένο τοπίο του "Sueño" με τις autotune κραυγές της, που κλείνουν το άλμπουμ.
Θα έλεγα, πως μουσικά, το XXXXX δεν επιδιώκει να σοκάρει τόσο όσο οι πρώτες δουλειές της ούτε να ανατρέψει ριζικά όσα πέτυχε στο KICK. Αντίθετα, ακούγεται σαν ένας δίσκος μιας καλλιτέχνιδας που γνωρίζει ακριβώς τη γλώσσα που έχει δημιουργήσει και πλέον τη χειρίζεται με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Η παραγωγή παραμένει πολυεπίπεδη και ευρηματική, γεμάτη παραμορφωμένα beats, ψηφιακές υφές και ξαφνικές μεταπτώσεις, αλλά ο πυρήνας βρίσκεται πλέον στα τραγούδια και όχι μόνο στον ηχητικό πειραματισμό. Το XXXXX δεν είναι ούτε ο πιο εύκολος ούτε ο πιο άμεσα προσβάσιμος δίσκος της Arca. Είναι όμως ένας από τους πιο ολοκληρωμένους ως προς τη θεματική του συνοχή. Ένας δίσκος όπου η επιθυμία μετατρέπεται σε κινητήρια δύναμη, η καταστροφή σε μορφή ομορφιάς και η ευαλωτότητα στην εποχή μας σε μια πράξη δύναμης και αντοχής.
