Τοξικός και συναισθηματίας, χυδαίος και ρομαντικός, απροκάλυπτος και ευαίσθητος, χαώδης και ανώριμος, ο Steve Lacy καταφέρνει να απλώσει τη μουσική του παλέτα σε ένα ευρύ φάσμα συναισθημάτων, σκέψεων και καταστάσεων. Μας είχε κάνει ήδη γνωστή την έντονη ερωτική φύση του, με άπειρες αναφορές σε παλιές σχέσεις, γεμάτες τσακωμούς, έρωτα, ανησυχίες και πάθος στους προηγούμενους δύο δίσκους του, μόνο που στο Oh yeah? γίνεται ακόμα πιο ωμός στιχουργικά.
Η βάση του δίσκου βασίζεται, λιγότερο ή περισσότερο, σε κιθάρες, synthesizers και drum machines, με την προσέγγιση αυτή να μου θυμίζει αυτή του Prince στις εμβληματικότερες δουλειές του, με εξίσου σεξουαλικά φορτισμένο περιεχόμενο, αλλά με πολύ πιο διορατική ματιά από τον θρύλο της pop. Και για όσους αμφιβάλλουν για αυτή την ομοιότητα, από το πρώτο κιόλας κομμάτι του δίσκου, γίνεται αντιληπτή η παλέτα αυτή, με τον ίδιο τον Steve να τραγουδάει «Life’s a B*tch, and then you live again, Tragedies and wins, Breakups with your friends», στίχοι που αποτυπώνουν τη διάθεση του καθ’όλη τη διάρκεια του ταξιδιού αυτού, με μια κάπως πιο νιχιλιστική ματιά στις διακυμάνσεις που του φέρνει η ζωή, όσο από πίσω τον συνοδεύουν η κιθάρα του, μερικά synths, poppy drums, δένοντας τα σε ένα μελαγχολικό κλείσιμο, αποτελούμενο από rhodes και την όμορφη χροιά του. Σε παρόμοιο πέπλο ενορχήστρωσης, αλλά με ακόμα πιο πιασάρικες μελωδίες κινείται στη συνεργασία του με την SZA, "is it cool?", όπου ο στίχος «You don’t even got to trust me to love me baby, ‘cause I don’t even trust myself» συνοψίζει απόλυτα την διτή αυτή φύση του Steve, που από την μία θέλει την αγάπη και την αφοσίωση μιας δέσμευσης, από την άλλη δεν μπορεί να εγγυηθεί ο ίδιος πως θα παραμείνει πιστός, όντας επιρρεπής σε παραστρατήματα. Βέβαια, όσο προχωράει ο δίσκος, ξεδιπλώνει όλο και περισσότερο και την ευάλωτη πλευρά του, με κομμάτια, όπως το, κάπως απογοητευτικό "pure colour" με την Erykah Badu, ή το "the feeling", ένα από τα πιο έντονα συναισθηματικά σημεία του δίσκου, λόγω τόσο των όμορφων μελωδιών και της ενορχήστρωσης, όσο και του στιχουργικού περιεχομένου.
Οι επιλογές του Steve στο κομμάτι της ενορχήστρωσης, μιας και ο ίδιος έχει βάλει το χέρι του, είτε εξ’ ολοκλήρου είτε εν μέρει, σε όλες τις παραγωγές του δίσκου, πολλές φορές είναι κάπως φτωχές. Σε κάποια σημεία, η γοητευτική του χροιά, η γεμάτη ερωτισμό προσωπικότητα του και οι όμορφες μελωδίες στη φωνή του υπερκαλύπτουν αυτή την ορχηστρική πενιχρότητα, όπως στο "show you me", ενώ άλλες φορές δεν φτάνει ούτε αυτό, όπως το "nothing", το οποίο, υπό τον ήχο μόλις μιας κιθάρας, ακούγεται σαν κάποιο demo του Mac DeMarco. Ευτυχώς, σε κάποια κομμάτια του δίσκου, πέρα από το εμπλούτισμα των ενορχηστρώσεων, προχώρησε και σε κάποια ολοκληρωτική αλλαγή του instrumental, το οποίο βοηθάει στο να σπάσει η μονοτονία σε κάποια σημεία. Όπως για παράδειγμα στο "doom", όπου το πιο rock και γεμάτο ενέργεια πρώτο μισό (φυσικά με τις απροκάλυπτες πινελιές του Steve, όπως "I’m a big baby, sucking on bit t**ties"), δίνει τη θέση του στο πιο μινιμαλιστικό, indie και ήπιο δεύτερο, δίχως βέβαια να μπορώ να βρω κάποιο στιχουργικό ή ηχητικό συνδετικό κρίκο ανάμεσα στα δύο αυτά κομμάτια. Σίγουρα όμως αν ήταν επιμέρους τραγούδια του δίσκου, με μεγαλύτερη διάρκεια, θα ήταν πιο κουραστική εμπειρία. Όπως το ίδιο ισχύει και για το "nice shoes/ in your world", όπου το πιο χυδαίο, χαοτικό και συναισθηματικά πολύπλοκο πρώτο μισό, ποτισμένο με στοιχεία early 2000s μουσικής, μετατρέπεται στο πιο ερωτικό, αλλά και ποτισμένο με χαρμολύπη δεύτερο μισό, το οποίο αν και ίσως κρατάει παραπάνω απ’ ότι θα έπρεπε, το βγαλμένο από παραμύθι ρεφρέν-χορωδία με τη συνοδεία των υπέροχων συγχορδιών, καθιστά το κομμάτι αυτό ένα από τα highlights του δίσκου.
Το τελευταίο κομμάτι, με τίτλο "bebe", συνοψίζει κάπως και τη γενικότερη αίσθηση μου για τον δίσκο, όπου όμορφες μελωδίες, ερωτικοί και γεμάτοι συναίσθημα στίχοι, σαμποτάρονται κατά μία έννοια από το πόσο επαναλαμβανόμενο είναι το κατά τα άλλα, όμορφο instrumental. Το Oh yeah? αφενός καταδεικνύει την ευχέρεια του Steve στο να γράφει πιασάρικα ρεφρέν και μελωδίες, μαζί με ένα πλούσιο ερωτικό στιχουργικό περιεχόμενο με τον δικό του μοναδικό τρόπο, αφετέρου σε αφήνει με μια γλυκόπικρη γεύση, σχετικά με το ενδεχόμενο καλλιτεχνικό του ταβάνι, μιας και η επιμονή του στο να έχει αυτός τη πλειοψηφία των αποφάσεων στις παραγωγές του, ίσως περιορίζουν το, κατά τα άλλα, σπουδαίο και εξαιρετικό μουσικό αποτέλεσμα. Όπως και να χει, είναι ένας εύπεπτος και καλοδουλεμένος δίσκος, που αξίζει την ακρόαση καθενός.
