Κάποιοι δίσκοι είναι φτιαγμένοι για εκείνες τις ώρες που η μέρα αρχίζει να χάνει το βάρος της. Λίγο πριν το φως μαλακώσει, όταν οι σκιές γίνονται όλο και μεγάλες, ο αέρας μεταφέρει τη μυρωδιά της ζέστης που υποχωρεί, και η μουσική αποκτά μια διαφορετική λειτουργία: δεν συνοδεύει απλώς το τοπίο, αλλά γίνεται μέρος του. Τα τέσσερα άλμπουμ που ακολουθούν, παρά τις αισθητικές τους διαφορές, μοιάζουν να ανήκουν στην ίδια αόρατη γεωγραφία. Είναι δίσκοι φτιαγμένοι για αργές ακροάσεις, για απογεύματα που δεν έχουν πρόγραμμα, για βλέμματα χαμένα στον ορίζοντα και σκέψεις που ταξιδεύουν χωρίς συγκεκριμένο προορισμό. Από τις ομιχλώδεις dream-pop μνήμες της Cate Kennan, μέχρι τα περιπλανώμενα ακουστικά τοπία του Alec Ilyine, τις γήινες ambient εξομολογήσεις των Prymek & Sage και τη χαμηλόφωνη slowcore μελαγχολία των Circle Bros, οι τέσσερις αυτές κυκλοφορίες μοιάζουν να συνομιλούν μεταξύ τους μέσα από τον ίδιο κοινό παρονομαστή: την αγάπη για τον χώρο, την υπομονή και τη διακριτικότητα.
Cate Kennan – Shadows (Kranky)
Το Shadows της Cate Kennan είναι ένας δίσκος που μοιάζει να έρχεται από κάποιον ακαθόριστο τόπο ανάμεσα στη μνήμη και το όνειρο. Με λιτά μέσα, κιθάρες, πλήκτρα, φωνή και άφθονο χώρο ανάμεσα στις νότες, η Καλιφορνέζα δημιουργός χτίζει δέκα μικρές συνθέσεις που κινούνται αργά, σαν ξεθωριασμένες εικόνες πίσω από κάποιο θολό τζάμι. Η Kennan αντλεί έμπνευση από την αίσθηση της αποξένωσης που βίωσε επιστρέφοντας στον τόπο όπου μεγάλωσε, και αυτό το συναίσθημα διαπερνά ολόκληρο το άλμπουμ. Τα κομμάτια αιωρούνται ανάμεσα στην americana, την dream pop και μια σχεδόν κινηματογραφική μελαγχολία, χωρίς ποτέ να καταλήγουν σε κάτι απολύτως συγκεκριμένο. Αντίθετα, προτιμούν να υποβάλλουν παρά να δηλώνουν, να ψιθυρίζουν, δηλαδή, παρά να φωνάζουν.
Το μεγάλο ατού του Shadows βρίσκεται στην ατμόσφαιρά του. Τραγούδια όπως τα "The Lone West", "Shadows" και "Reverie" μοιάζουν με νυχτερινές περιπλανήσεις σε τοπία που υπάρχουν περισσότερο στη μνήμη παρά στον πραγματικό κόσμο και η ομίχλη που καλύπτει τις μελωδίες δεν τις κρύβει, αλλά τις μεταμορφώνει, επιτρέποντάς τους να αποκτήσουν μια σχεδόν φασματική ομορφιά. Δεν είναι ένας δίσκος που αποκαλύπτεται αμέσως. Χρειάζεται χρόνο και προσοχή για να διεισδύσει κάτω από την επιφάνεια. Όταν όμως το καταφέρει, ανταμείβει τον ακροατή με μια σπάνια αίσθηση απόστασης, τρυφερότητας και νοσταλγίας για μέρη που ίσως δεν υπήρξαν ποτέ. Έτσι, το Shadows δεν φωτίζει το σκοτάδι, αλλά επιλέγει να κατοικήσει μέσα του και να ανακαλύψει εκεί τη δική του διακριτική λάμψη.
Βαθμολογία: 6.5
Alec Ilyine – Drift Lines (Ramble Records)
Το Drift Lines του Βέλγου κιθαρίστα Alec Ilyine είναι ένας δίσκος που ξεκινά από την παράδοση των John Fahey και Robbie Basho, χωρίς να εγκλωβίζεται σε αυτή. Με όχημα τις εξάχορδες και δωδεκάχορδες ακουστικές κιθάρες, ηχογραφήσεις πεδίου, drones και διάσπαρτες ηχητικές παρεμβάσεις, ο Ilyine χαράζει μια διαδρομή που συνδέει το αμερικανικό fingerpicking με τις ράγκα της Ινδίας, τις αραβικές κλίμακες και τις μεσογειακές υφές. Η μεγάλη αρετή του δίσκου βρίσκεται στην αίσθηση κίνησης που διαπερνά κάθε σύνθεση. Οι μελωδίες λειτουργούν περισσότερο ως σημεία προσανατολισμού παρά ως προορισμοί, επιτρέποντας στα κομμάτια να περιπλανώνται ανάμεσα στον αυτοσχεδιασμό και τη στοχαστική ατμόσφαιρα. Tα field recordings και τα διακριτικά ηλεκτρονικά στοιχεία μπορεί αρχικά να φαίνεται πως λειτουργούν ως διακοσμητικά αξεσουάρ, αλλά στην ουσία είναι οργανικά μέρη ενός ηχητικού τοπίου που αναπνέει και μεταμορφώνεται διαρκώς από το πανέμορφο fingerpicking του Ilyine.
Και πραγματικά είναι άξιο θαυμασμού το γεγονός ότι χωρίς να επιδιώκει δεξιοτεχνικές επιδείξεις, ο Ilyine επιτυγχάνει κάτι πιο ουσιαστικό: δημιουργεί έναν κινηματογραφικό, σχεδόν ψυχεδελικό χώρο, ιδανικό για περιπλανήσεις του μυαλού σε καλοκαιρινά τοπία. Το Drift Lines είναι ένας δίσκος βαθιάς ακρόασης, που ανταμείβει την αφοσίωση με εικόνες, όμορφες μνήμες και φανταστικά ταξίδια. Ένα από τα πιο γοητευτικά δείγματα σύγχρονης primitive guitar των τελευταίων ετών.
Βαθμολογία: 8
Prymek & Sage – Shelter (AKP Recordings)
Το Shelter των Prymek & Sage είναι ένας δίσκος που δεν βιάζεται να φτάσει πουθενά. Χτισμένο πάνω σε ζωντανούς αυτοσχεδιασμούς μεταξύ της ηλεκτρικής κιθάρας του Chaz Prymek και του πιάνου του Matthew Sage, το άλμπουμ απλώνεται σαν ένα ανοιχτό δυτικό τοπίο, όπου η ambient, η americana και το post-rock συνυπάρχουν με φυσικότητα και χωρίς περιττές εξάρσεις. Οι διακριτικές προσθήκες από slide κιθάρα, ακορντεόν, κλαρινέτο και συνθεσάιζερ προσδίδουν βάθος στις συνθέσεις χωρίς να διαταράσσουν τον στοχαστικό τους χαρακτήρα. Αντίθετα από άλλες κυκλοφορίες του είδους που αναλώνονται στην ατμόσφαιρα, το Shelter διατηρεί μια ζεστή μελωδικότητα και μια ανθρώπινη αίσθηση οικειότητας. Είναι μουσική που θυμίζει μια ήσυχη συζήτηση με έναν παλιό φίλο σε μια βεράντα, καθώς ο ήλιος χάνεται πίσω από τους λόφους. Η δύναμη του δίσκου βρίσκεται ακριβώς σε αυτή την απλότητα. Οι Prymek και Sage ούτε προσπαθούν να εντυπωσιάσουν με τεχνικές επιδείξεις ή ηχητικούς πειραματισμούς, ούτε να δημιουργήσουν έναν χώρο περισυλλογής και ηρεμίας. Απλώς μας χαρίζουν έναν πολύ όμορφο δίσκο, ένα από τα πιο γοητευτικά ambient-country έργα της χρονιάς, ένα άλμπουμ που προσφέρει καταφύγιο όχι μόνο στο όνομα, αλλά και στην πράξη.
Βαθμολογία: 7
Circle Bros – Wade (Morctapes)
Το Wade είναι ένας άλμπουμ που μοιάζει να έρχεται από μια ξεχασμένη γωνιά της δεκαετίας του '90, χωρίς όμως να εγκλωβίζεται μόνο στη νοσταλγία. Ο Wim Lecluyse εδώ εξασκείται σε πιο συμπαγείς τραγουδοποιητικές φόρμες, διατηρώντας παράλληλα την ελευθερία και την ατμοσφαιρική ρευστότητα των προηγούμενων, πιο εκτεταμένων συνθέσεών του. Οι αναφορές στους Labradford είναι εμφανείς, όχι απαραίτητα ως μίμηση αλλά ως μια κοινή αισθητική αφετηρία θα έλεγα. Πράγμα που σημαίνει αργόσυρτες κιθάρες, λιτές μελωδίες και φθαρμένες υφές, όλα να συνθέτουν ένα ηχητικό τοπίο που μοιάζει βουτηγμένο στο γκρίζο φως κάποιου ευρωπαϊκού χειμώνα, και που για κάποιον περίεργο τρόπο μοιάζουν να λειτουργούν το ίδιο υπέροχα και ένα καλοκαιρινό απόγευμα. Κάθε κομμάτι αναπνέει με υπομονή, αποκαλύπτοντας σταδιακά λεπτομέρειες και συναισθηματικά βάθη που δεν γίνονται αμέσως αντιληπτά. Η δύναμη του Wade βρίσκεται ακριβώς στον έλεγχο και στην αυτοσυγκράτησή του. Δεν αναζητά κορυφώσεις ούτε εντυπωσιασμούς, αλλά επιλέγει να κινηθεί σε πιο χαμηλές εντάσεις, κάπου εκεί που η μελαγχολία μετατρέπεται σε στοχασμό. Ένας ήσυχος, ώριμος και βαθιά ανθρώπινος δίσκος, από αυτούς που σου κρατάνε συντροφιά τις πιο σιωπηλές ώρες της ημέρας.
Βαθμολογία: 7
