Η δημόσια κόντρα Bruce Springsteen – Donald Trump έχει πλέον ξεπεράσει το επίπεδο της πολιτικής διαφωνίας και μοιάζει περισσότερο με αμερικανικό rock 'n' roll σίριαλ που αρνείται πεισματικά να τελειώσει. Μήνες τώρα οι δύο άνδρες ανταλλάσσουν πυρά από διαφορετικά μικρόφωνα, και το τελευταίο επεισόδιο έρχεται κατευθείαν από το Rolling Stone, όπου ο Springsteen ξαναβάζει στο στόχαστρο την κυβέρνηση Trump και την πολιτική κατεύθυνση της χώρας. Πάντως, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, ο Springsteen δεν περιορίστηκε, στο να κατακεραυνώσει τον πρόεδρο. Μίλησε και για το Δημοκρατικό Κόμμα, τις εσωτερικές του αρρυθμίες και τις προκλήσεις που έχει μπροστά του στις επόμενες εκλογές. Και, κυρίως, είπε κάτι που μάλλον δεν χρειάζεται ιδιαίτερη αποκωδικοποίηση: θα ήθελε να δει το Κογκρέσο να κάνει τη ζωή του Trump όσο πιο δύσκολη γίνεται στα τελευταία χρόνια της θητείας του.
Όχι ότι πέφτουμε από τα σύννεφα. Ο Springsteen εδώ και δεκαετίες δεν κρύβεται πίσω από τις κιθάρες ή τις σημαίες ή ακόμα κι εκείνο το βολικό αμερικανικό χαμόγελο του «δεν μπλέκω με την πολιτική». Έχει επιλέξει να μπλεχτεί, να παίρνει θέση και να τα βάζει ανοιχτά με τον Trump και τις πολιτικές του. Ο τελευταίος, από την πλευρά του, έχει απαντήσει με τον τρόπο που ξέρει καλύτερα: προσωπικές επιθέσεις, δημόσιες προσβολές και αρκετό προεδρικό beef ώστε να γεμίσει με άνεση άλλη μία σεζόν αμερικανικής τηλεόρασης. Κάπως έτσι, η παλιά σχέση rock και πολιτικής αποκτά μια καινούργια, μάλλον δυσάρεστη εκδοχή. Από τη μία ένας μουσικός που αρνείται να κάνει τον καλλιτέχνη-διακοσμητικό φυτό. Από την άλλη ένας πρόεδρος που αντιμετωπίζει την πολιτική διαφωνία σαν προσωπική προσβολή. Και κάπου ανάμεσα, η Αμερική να παρακολουθεί το επόμενο επεισόδιο αυτού του παράξενου αγώνα, όπου οι κιθάρες συναντούν το προεδρικό podium και κανείς δεν σκέφτεται να χαμηλώσει την ένταση.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η παραδοχή του Springsteen ότι η πολιτική του στάση ενδέχεται να αποξενώσει μέρος του κοινού του. Ο ίδιος δήλωσε ότι παρουσιάζει το έργο και τις ιδέες που θεωρεί αυθεντικές, αποδεχόμενος ότι ορισμένοι θεατές διαφωνούν έντονα με το περιεχόμενο των εμφανίσεών του. Και εδώ, το ερώτημα που προκύπτει δεν αφορά μόνο τον ίδιο τον Springsteen ή τον Trump, αλλά τον ευρύτερο ρόλο των καλλιτεχνών στον δημόσιο διάλογο. Γιατί σε μια εποχή έντονης πολιτικής πόλωσης, η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην καλλιτεχνική έκφραση και την πολιτική τοποθέτηση γίνεται όλο και πιο δυσδιάκριτη. Για ορισμένους, η δημόσια παρέμβαση ενός καλλιτέχνη αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα και αναγκαία πράξη συμμετοχής στα κοινά. Για άλλους, η μουσική θα έπρεπε να παραμένει ανεξάρτητη από την πολιτική αντιπαράθεση. Και το μόνο βέβαιο είναι ότι ο Springsteen δεν δείχνει διατεθειμένος να απομακρυνθεί από τις πολιτικές του πεποιθήσεις, ακόμη κι αν αυτό έχει κόστος σε επίπεδο δημοφιλίας. Και όσο η αμερικανική πολιτική σκηνή παραμένει βαθιά διχασμένη, τόσο η αντιπαράθεσή του με τον Trump θα συνεχίζει να προκαλεί συζητήσεις που ξεπερνούν τα όρια της μουσικής.
Και μέσα σε όλο αυτό το πολιτικό μποξ, υπάρχει τελικά και κάτι που μας ενδιαφέρει περισσότερο: η μουσική. Ο Bruce Springsteen έχει δύο άλμπουμ στα σκαριά, το ένα ήδη τελειωμένο και το άλλο ακόμη στα κανάλια του στούντιο. Το πρώτο, μάλιστα, μπορεί να περιμένει, αφού ο ίδιος θεωρεί πως το δεύτερο πρέπει να βγει πρώτο, επειδή το υλικό του «έχει τον χρόνο του». Το άλλο, πάλι, δεν βιάζεται. Δεν είναι time-relevant, όπως λέει ο ίδιος. Μπορεί να κυκλοφορήσει οποτεδήποτε.
Κι εδώ έχουμε το πιο Springsteen πράγμα της υπόθεσης. Ένας άνθρωπος που εδώ και χρόνια τρέχει πάνω-κάτω μια χώρα που μοιάζει να έχει ξεχάσει πού πηγαίνει, αποφασίζει ότι τα τραγούδια μπορούν να περιμένουν. Δύο δίσκοι υπάρχουν ήδη στον ορίζοντα, λοιπόν. Το πότε ακριβώς θα τους ακούσουμε παραμένει άγνωστο. Αλλά, ύστερα από έξι χρόνια χωρίς καινούργιο άλμπουμ, ας κρατήσουμε τουλάχιστον αυτό: το αφεντικό δεν έχει πει την τελευταία του λέξη. Ευτυχώς, γιατί η Αμερική έχει ακόμη αρκετά σκουπίδια για να γίνουν τραγούδια.
