«Δεν υπάρχει μέσα μου η έννοια της συγχώρεσης. Δεν ξέρω τι σημαίνει», ξεκινά το ντοκιμαντέρ με αυτά του λόγια του Noel Gallagher αλλά η πορεία τον διαψεύδει. Η μεγαλύτερη (και πιο δημόσια) κόντρα ανάμεσα σε αδέρφια έλαβε τέλος το 2024 και ο Steven Knight ήξερε πολύ καλά ότι έπρεπε να αποτυπώσει κινηματογραφικά αυτή τη στιγμή.
Το “Don’t Look Back In Anger” ξεκινά από τις πρόβες των Oasis στο Cardiff, και πόσο επαγγελματίας ήταν ο Liam, ο οποίος εμφανιζόταν, τραγουδούσε και έφευγε. Η πρώτη πρόβα ήταν και η πρώτη τους επαφή μετά από 15 χρόνια. Δεν υπήρξε ωστόσο μία grande στιγμή συγκινητικού reunion. Το έπιασαν απλά από εκεί που το είχαν αφήσει ενώ δεν υπήρχαν σκηνοθέτες ή συνεργείο γύρω τους. Μόνο κάμερες τοποθετημένες σε διάφορα σημεία.
Η κάμερα του Knight τους ακολουθεί στις συναυλίες του 2025, που προκάλεσαν «σεισμό» σε κάθε στάδιο, ενώ παράλληλα διηγείται τις ιστορίες τυχαίων fans σε κάθε πόλη, για το πώς η μουσική των Oasis έγινε το soundtrack της ζωής τους, ειδικά στις πιο δύσκολες στιγμές.
Στο ντοκιμαντέρ είναι περισσότερο παρών ο Noel, ο πιο λογικός και λιγότερο θυμωμένος Gallagher, που μιλά για τα 15 χρόνια χωρίς τον αδερφό του στη ζωή του (και τη σκηνή), για το πώς εξελίχθηκαν, πώς αποφάσισαν (χωρίς καν να το συζητήσουν) ότι δεν γίνεται να κρατούν κακίες μεταξύ τους και για το πώς βλέπουν τους γιους τους να αράζουν και να μεθούν παρέα, όπως έκαναν και οι ίδιοι στα 20.
«Αυτό είναι μια ιστορία συμφιλίωσης»
Για τον Steven Knight, πάντως, η ταινία ξεπερνά τα όρια μιας rock ιστορίας και μιας πολυαναμενόμενης επανένωσης. «Αυτή είναι μια ιστορία για ανθρώπους που βρίσκουν κοινό έδαφος και συμφιλιώνονται. Πολύ συχνά διαπιστώνουμε ότι όταν κάποιος τη βλέπει, τη βιώνει ως μια συναισθηματική εμπειρία».
Ο Knight πρόσθεσε ότι η ιστορία των Gallagher μπορεί να λειτουργήσει ως καθρέφτης για το κοινό, καθώς σχεδόν όλοι γνωρίζουν κάποιον από τον οποίο έχουν απομακρυνθεί.
«Αν κάποιος βλέπει την ταινία και σκέφτεται “ίσως πρέπει να στείλω ένα μήνυμα ή να τηλεφωνήσω σε αυτό το άτομο”, τότε αυτό είναι το νόημά της». Πράγματι, αυτό είναι το συναίσθημα που σε κυριεύει καθ’όλη τη διάρκεια του ντοκιμαντέρ. Πώς γίνεται να μην μιλάς με τον αδερφό σου για 15 ολόκληρα χρόνια, ειδικά όταν έχετε δημιουργήσει παρέα μία από τις μεγαλύτερες μπάντες της βρετανικής μουσικής;
Οι εικόνες από τις συναυλίες σε όλο τον κόσμο είναι οι πιο δυνατές της ταινίας. Άνθρωποι που κλαίνε, εκπρόσωποι από κάθε γενιά, ακόμα κι αν βλέπουν τους Oasis live για πρώτη φορά. Μετά τις συναυλίες, απόγνωση για το τέλος ενός εξωπραγματικού live, μαζί με χαρά επειδή έζησαν αυτό που περίμεναν τόσα χρόνια.
Πάνω από όλα, είναι μία μουσική ταινία
Όσο και να μιλάμε για το μεγαλύτερο reunion της ιστορίας, δεν παύει να είναι μία ταινία γεμάτη από μουσικές των Oasis. Η μεγαλειώδης επιστροφή του Liam Gallagher, κλασικά με τα χέρια δεμένα στην πλάτη του και το ντέφι που φορά στο κεφάλι του σαν στέμμα. «Ερχόταν στις συναυλίες 10 λεπτά πριν, χωρίς να κάνει ζέσταμα και όταν ανέβαινε στη σκηνή, ακουγόταν σαν να είναι 30 χρονών», ομολογεί ο Noel.
Οι κοινές του σκηνές είναι ελάχιστες αλλά αποδεικνύουν ότι η σχέση τους ήταν πάντα εκεί, έτοιμη να ξαναζωντανέψει όταν θα ήταν πραγματικά έτοιμοι. Τα παιδιά τους δεν είχαν γνωριστεί πριν από αυτό το reunion και τώρα είναι σαν μία συμμορία 6 νέων που πάνε μαζί στα live των Oasis, αράζουν και επανορθώνουν για τον χρόνο που έχασαν. Οι συνέχειες των Gallaghers είναι μία ακόμα συναισθηματική πινελιά αυτού του ντοκιμαντέρ.
Κι εμείς απλώς κοιτάμε τη μεγάλη οθόνη κουνώντας το κεφάλι μας ρυθμικά με τις μελωδίες των “Wonderwall”, “Champagne Supernova”, “Cigarettes and Alcohol”, “Little By Little”, “Live Forever” και πολλών ακόμη. Λίγο μετά ανακοινώθηκε το νέο tour τους για το 2027.
