Λίγοι ράπερς στον 21ο αιώνα κυκλοφορούν καλούς δίσκους με τέτοια συνέπεια, όπως ο Denzel Curry. Από τα πρώτα του mixtape κατά την εποχή άνθισης του SoundCloud κύματος της hip-hop, έδειξε πως ξεχώριζε, τόσο για την ανεξάντλητη ενέργεια του στο μικρόφωνο, όσο και για την τεχνική του ικανότητα και τις "δολοφονικές" του μπάρες. Αυτά τα εφόδια δεν τον άφησαν σχεδόν σε καμία στιγμή της καριέρας του, ίσα-ίσα, ανά διαστήματα τα εμπλούτιζε με καλοδουλεμένες και άρτιες παραγωγές, προσωπικές σκέψεις και στοχασμούς, ποικιλόμορφα συναισθήματα και γενικότερα με ένα πιο εσωτερικό αποτύπωμα, σε κυκλοφορίες, όπως το TA1300 του 2018, ή το εμβληματικό Melt My Eyez See My Future το 2022. Λίγο πριν την περίοδο του εγκλεισμού εξαιτίας του αλησμόνητου covid-19, ένωσε για πρώτη φορά σε επίπεδο δίσκου της δυνάμεις του με τον Kenny Beats, έναν παραγωγό, ο οποίος ενώ παλιότερα είχε έντονη τριβή με την EDM, εκείνη την περίοδο ο ήχος του χαρακτηριζόταν από επιθετικές, σκληρές παραγωγές με βαριά μπάσα, μινιμαλιστικές μελωδίες και ιδιαίτερα glitchy drums. Το Unlocked του 2020 λοιπόν, αποτέλεσε μια σύντομη αποτύπωση του ιδιαίτερου αυτού ήχου του Kenny, σε συνδυασμό με το αστείρευτο ταλέντο του Denzel στο να κατασκευάζει ρίμες πάνω σε κάθε είδους παραγωγή. Έτσι, αφού η συνταγή υπήρχε και η αντίδραση του κοινού ήταν κάτι παραπάνω από θετική, το duo αυτό, αποφάσισε να την ανακατασκευάσει, αυτή τη φορά σε νέα μουσική βάση από τον Kenny, με εξίσου βρώμικα drums, αλλά με πολλά περισσότερα βιντάζ soul, jazzy samples και έντονη τη συμμετοχή vocals σε αυτών, δημιουργώντας ένα κράμα μεταξύ Conductor Williams και Madlib.
Αυτό το ηχητικό πακέτο, όχι μόνο κατέδειξε την ευχέρεια του Kenny να συνθέσει ένα διαφορετικό σύμπαν σα να το ‘χει ξανακάνει 100 φορές, με εκλεκτή διαλογή των samples και των κοψιμάτων τους, με τη συνοδεία απόλυτα ταιριαστών drum breaks, αλλά δείχνει και ένα δρόμο στον Denzel, τον οποίο ο ίδιος όχι μόνο περπατάει, αλλά... σερφάρει πάνω του. Από το εισαγωγικό "GONE FISHING" γίνεται εμφανές ότι το κράμα αυτό θα πετύχει, με μια κιθάρα στο sample να "κλαίει", όσο τα drums χαράζουν το δρόμο για τις εκρηκτικές ρίμες του Denzel και την battle διάθεση που φέρνει. Ο ελέφαντας στο δωμάτιο για το αιχμηρό στιχουργικό περιεχόμενο του δίσκου βρίσκεται, βέβαια, στο "COLD NIGHT IN HELL", όπου ένα κάπως πιο laid-back sample, με βάση ένα υπέροχο ριφάκι κιθάρας και ίσως τα πιο tight drums του δίσκου, ντύνει τις γεμάτες αυτοπεποίθηση μπάρες του Denzel, με εμφανείς αιχμές στον PlayThatBoiZay, έναν πρώην συνεργάτη-φίλο του, ο οποίος κατηγόρησε τον Denzel πως δεν τον πλήρωσε και τον παραγκώνισε από επερχόμενες δουλειές.
Οι αγαπημένες μου στιγμές στο δίσκο είναι εκεί όπου το sample απλώνεται στο μεγαλείο του, προσφέροντας και φωνητικά αποσπάσματα με τα οποία ο Denzel αλληλεπιδρά, χαρίζοντας διασκεδαστικές και διαδραστικές στιγμές στο δίσκο. Για παράδειγμα, στο "CANDLELIGHT", λατρεύω πως το ήδη μαγευτικό instrumental, στο οποίο ο Denzel κάνει τον... Denzel, προσφέροντας μας παράλληλα ένα από τα καλύτερα ρεφρέν του δίσκου, ανάμεσα στα verses αφήνει ένα άλλο part του sample να ξεδιπλωθεί, με τον ίδιο στο τέλος να ακολουθάει τη μελωδία της φωνής στο instrumental αυτό, δημιουργώντας μου την επιθυμία να επεκταθεί και σε άλλα μουσικά είδη (το ‘χει κάνει ήδη με μεγάλη επιτυχία στο cover του "Bulls On Parade"). Ή το πως το sample στο απίστευτα εθιστικό "PRODUCT", με ίσως την αγαπημένη μου παραγωγή του δίσκου, γίνεται μέρος των verses του Denzel με τη φράση «In my life...» να συμπληρώνει το στιχουργικό του περιεχόμενο για το δύσκολο περιβάλλον στο οποίο γαλουχήθηκε. Παρόμοια, τα vocal chops πάνε και έρχονται παράλληλα με μια σαγηνευτική κιθάρα στο beat του "BENJAMIN", με τον Denzel να επαναλαμβάνει τη φράση «I don’t need nobody» του sample, δίνοντας έμφαση με τους στίχους του στο πως νιώθει πλέον σπουδαίος και γεμάτος αυτοπεποίθηση για το που έχει φτάσει, ξοδεύοντας πάρα πολύ χρόνο από τη ζωή του για να βγάλει... «benjamins».
Όσον αφορά τα feats, η αλήθεια είναι πως ούτε με ενθουσίασαν, αλλά ούτε υποβάθμισαν τη συνολική εμπειρία. Ο JPEGMAFIA έπιασε την σκοτεινή ατμόσφαιρα του "EVIL GRIN", ένα τραγούδι ατόφια βρωμιά, από τη χρήση των φθαρμένων αποσπασμάτων από κάποια ταινία ή εκπομπή μέχρι τα ανατριχιαστικά synths και το drum break, ο Westside Gunn έκανε το "CROWN" να μοιάζει σαν κομμάτι για τη σειρά του, "HEELS HAVE EYES", με το ρεφρέν του Denzel, βέβαια, να είναι ίσως το πιο αδιάφορο στο δίσκο, ενώ και η εκπληκτική βρετανίδα τραγουδίστρια Yebba, ενώ δεν απογείωσε όπως θα ήθελα το γεμάτο ενέργεια "DIFFERENCE", η ερμηνεία της κάθε άλλο παρά αδιάφορη ήταν.
Στην πλευρά των αρνητικών, το μεγαλύτερο παράπονό μου ήταν η διάρκεια του δίσκου, καθώς τα 24 λεπτά για έναν καλλιτέχνη του μεγέθους του Denzel φαντάζουν λίγα, ιδιαίτερα όταν πολλά κομμάτια ενώ ήταν άρτια εκτελεσμένα, σε κάνουν να αναρωτιέσαι τι θα μπορούσαν να προσφέρουν αν ήταν 1-2 λεπτά μεγαλύτερα. Βέβαια, όπως έγινε εμφανές ο Denzel δε πήγαινε για ένα βαθυστόχαστο προσωπικό έργο, το οποίο έχει αποδείξει πως μπορεί να υπηρετήσει, αλλά για μια σύντομη, καλαίσθητη απόδειξη του τι μπορεί να κάνει σαν ένας MC με πολλά γαλόνια στο rap χώρο.
Tο ii αποτελεί ακόμα ένα παράσημο στην πλούσια δισκογραφία του Denzel Curry. Ο ίδιος, χωρίς να σχεδιάσει κάποιο σύμπαν με μια στοχευμένη θεματική και δομημένη αφήγηση, πήρε στο πλάι του έναν παραγωγό που εμπιστεύεται, ο οποίος σχεδίασε μια πρωτότυπη για τα δεδομένα του ηχητική παλέτα, την οποία ο ράππερ από τη Florida, καβάλησε, με χάρισμα, ενέργεια και τεχνική, που λίγοι μπορούν αυτή τη στιγμή.
