Καταμεσής του καλοκαιριού, στον πυρήνα της αποπνικτικής ατμόσφαιρας στα αστικά κέντρα, και αφού διανύσαμε κάτι παραπάνω από το πρώτο μισό του 2026, ήρθε η ώρα να ρίξουμε μια ματιά σε μερικές rap κυκλοφορίες που δεν προλάβαμε να σχολιάσουμε και να επισημάνουμε μέσα στο χαοτικό πρώτο εξάμηνο, οι οποίες άφησαν κάπως ανεξίτηλα το στίγμα τους στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού, σε μια, κατά τα άλλα, πενιχρή χρονιά όσον αφορά τη μουσική αυτή.
Genesis Owusu – RED STAR WU & THE WORLDWIDE SCOURGE (OURNESS PTY LTD)
Το να χαρακτηριστεί αυτός ο δίσκος ως αμιγώς hip hop είναι κατά μία έννοια υποτίμηση, μιας και όλα τα μουσικά στοιχεία, οι ιδέες και οι εκτελέσεις που τον συνθέτουν, τον ανάγουν σε πολλά παραπάνω. O Genesis Owusu, μετά το φιλόδοξο και πολυδιάστατο Struggler που κυκλοφόρησε το 2023, επανήλθε στο προσκήνιο φέτος με ένα ακόμα πιο μεγαλεπήβολο και μεγαλοπρεπή δίσκο. Το RED STAR WU & THE WORLDWIDE SCOURGE αποτελεί ένα ψυχογράφημα και μια απεικόνιση των σκέψεων και ανησυχιών που περιτριγυρίζουν το κεφάλι του Genesis, με αιχμηρό σχολιασμό του παγκόσμιου κοινωνικοπολιτικού γίγνεσθαι και ερμηνείες γεμάτες συναισθηματικό βάρος και ένταση. Φυσικά, όλο αυτό πλαισιώνεται με μια πολυδιάστατη ηχητική παλέτα που κυμαίνεται από neo-soul disco και funk μέχρι hip-hop, post punk και rock , προσφέροντας παράλληλα το χαρακτηριστικό του αποτύπωμα καθ’ όλη τη διάρκεια του δίσκου, καθιστώντας τον δίσκο αυτό μια εμπειρία που μπορεί να αγκαλιάσει, να συγκινήσει και να αγγίξει κοινά από διαφορετικά μουσικά πεδία.
Deante’ Hitchcock – Junkie in The Sun (Do Better Records)
Κάθε χρόνο, λατρεύω να ανακαλύπτω έναν νέο καλλιτέχνη, ο οποίος αποτελεί λευκό καμβά για μένα, μη γνωρίζοντας τι να περιμένω και να με εντυπωσιάζει με τη μουσική του. Το βραβείο αυτό μέχρι στιγμής απονέμεται για το 2026 στον Deante’ Hitchcock, τον 33χρονο ράπερ από την Georgia. Κατόπιν της ακρόασης του Junkie in The Sun, ανακάλυψα την σχέση του με την Dreamville και τη συμμετοχή του στο Revenge Of The Dreamers III, και όταν το είδα, έκανε ακόμα πιο εμφανές το αποτύπωμα της κολεκτίβας αυτής στη μουσική του. Αντλώντας έμπνευση από τις soulful μουσικές του Νότου, φέρνοντάς τες στα μέτρα του, εμπλουτίζοντάς τες με επιπλέον στοιχεία και προσθέτοντας τη σαγηνευτική ερμηνευτική του στάμπα, συνέθεσε μία από τις πιο πληθωρικές και εθιστικές χιπ-χοπ κυκλοφορίες της χρονιάς. Πέραν της μεγάλης γκάμας του σε flows, της εξαιρετικές παραγωγές και τον βαθύτατα ενδοσκοπικό λυρισμό του, ως ένα εσωτερικό ταξίδι προς την ευτυχία και τη γαλήνη, ο τρόπος με τον οποίο χειρίζεται τη φωνή του, δίνοντας της διαφορετικές μορφές και χρώματα, ανάλογα με την παλέτα της ενορχήστρωσης, είναι πρωτοφανής και άκρως απολαυστικός για ακροατές όλων των μουσικών ειδών, με ρεφρέν και μελωδίες τα οποία μπορούν να καταλάβουν το μυαλό σου. Άλλωστε, οι συγκρίσεις με σπουδαίους καλλιτέχνες, όπως ο Saba και ο K.R.I.T., ή και με ιερά τέρατα, όπως ο Andre 3000, μόνο τυχαίες δεν είναι, και σίγουρα οι επιρροές από προσωπικούς αγαπημένους δίσκους, όπως το 4eva Is A Mighty Long Time, αποτελεί μεγάλο κομπλιμέντο για έναν από τους εξέχοντες υποψηφίους για τον ραπ δίσκο της χρονιάς.
Tierra Whack – WHACK’S MUSEUM (Interscope)
Μετά το κάπως απογοητευτικό δισκογραφικό ντεμπούτο της με το Worldwide Whack, η Tierra Whack επιστρέφει δύο χρόνια μετά για να μας καλωσορίσει στο εκκεντρικό της μουσείο, με κύριο έκθεμα την αιχμηρή της πένα και το περίσσιο της στυλ. Εφοδιασμένη με μινιμαλιστικές παραγωγές από μετρ του είδους, όπως ο Conductor Williams, οι οποίες εφάπτονται άψογα στην παιχνιδιάρικη χροιά της και της αφήνουν άπλετο χώρο να κεντήσει λυρικά, καταφέρνει μέσα σε κάτι λιγότερο από μισή ώρα ακρόασης, να μοιράσει ατάκες και punchlines, που άλλοι καλλιτέχνες δεν φτύνουν ούτε σε μια ολόκληρη δισκογραφία, δίχως βέβαια να θυσιάσει το αισθητικό της κομμάτι. Μερικές «φτωχές» παραγωγές και επαναλαμβανόμενες δομές κομματιών, αναπληρώνονται και με το παραπάνω από την τσαχπίνικη, αλλά επιθετική και υπεροπτική διάθεση της Tierra, οι οποία ανεβάζει και το ερμηνευτικό της επίπεδο, δίνοντας ανά στιγμές διαφορετικά χρώματα στη φωνή της, παίζοντας στο μετρό και γενικά προσφέροντας μας ένα από τα πιο επιτακτικά ακούσματα του 2026 που εφιστά την προσοχή μας σε κάθε μπάρα, σε κάθε μέτρο.
IDK – e.d.t.s. A Mixtape by .idk. (.idk.)
Ο δίσκος αυτός κυκλοφόρησε με το «καλημέρα» του 2026 και δεν του είχα δώσει την προσοχή που του άρμοζε τότε, επανεξετάζοντας τον ξανά προ ολίγων βδομάδων. Και αυτό που μου έκανε πολύ θετική εντύπωση ήταν το ποσό σκοτεινό, αλλά ταυτόχρονα ενδιαφέρον άκουσμα είναι. Το e.d.t.s A Mixtape by .idk. δεν είναι καμία ηχηρή κοινωνικοπολιτική δήλωση, ούτε κάποιο ριζοσπαστικό έργο, αλλά δεν υποκρίνεται κιόλας. Αυτό όμως που καταφέρνει είναι να καταδείξει στον υπερθετικό, τόσο το λυρισμό, όσο και την πλαστικότητα του IDK ως καλλιτέχνη, φέρνοντας στο τραπέζι μια τεράστια γκάμα μουσικών ιδεών και προσεγγίσεων, σε ένα σύντομο, αλλά αξιομνημόνευτο πακέτο. Από sample του Manu Chao, σε sample που είχε χρησιμοποιήσει ο Kendrick Lamar στο εμβληματικό «HiiPower», από synthesizers σε παλιά samples, από τον Conductor Williams στον Kaytranada, από ωμή, ατόφια ερμηνεία σε autotune, αυτός ο δίσκος δεν σταματάει δευτερόλεπτο να φέρνει κάτι νέο. Ο IDK σε ρόλο αφηγητή – πρωταγωνιστή της ιστορίας του, αναρωτιέται τι θα γινόταν αν καθόταν 15 χρόνια στη φυλακή, αντί για τα μόλις 3 που εξίτησε, λαμβάνοντας τις ευθύνες των πράξεών του και κάνοντας την αυτοκριτική του, γεμάτος μετάνοια, πόνο, αμφιβολία, αυτογνωσία, αλλά με ένα μήνυμα εξιλέωσης στο τέλος. (Όπως προμηνύει και το ακρωνύμιο του τίτλου «Even The Devil Smiles). Και σαν να μην έφταναν αυτά, η λίστα με τα feats προκαλεί ίλιγγο, με ονόματα όπως τον Pusha T, τον RZA, τον Black Thought και τους αείμνηστους DMX και MF DOOM να κάνουν την εμφάνιση τους, βάζοντας την βαριά hip-hop υπογραφή τους σε μια από τις υποτιμημένες δουλειές του 2026, ανεξαιρέτως μουσικού είδους.
