Αρχίζω και αποκτώ την αίσθηση πως η στήλη αυτή μεταμορφώνεται σε μικρές, άτυπες playlist, που μπορούν να ακουστούν από την αρχή μέχρι το τέλος. Και κάπως έτσι επέλεξα τα τέσσερα άλμπουμ αυτή τη φορά. Από το αφηγηματικό μέσα από ambient, drone και field recordings Συγκοινωνιολογία ΙΙ των Κτίρια τη Νύχτα, που με εξέπληξε μετά το γλυκό single "Μετά" και το σχεδόν pop "Glitch", μεταφερόμαστε στην ιδιότυπη folk του Σείριου Σαββαΐδη, ανθρώπινη και συγκινητική αυτή τη φορά, έπειτα στο ανήλιαγο, μεταποκαλυπτικό ΦΕΥ του Αριστομένη Θεοδωρόπουλου, και τέλος, στο αξιόλογο grunge των Mr. Trickster που τιμά με ειλικρίνεια τις μουσικές καταβολές του. Σαν ένα ταξίδι που ξεκινάς χωρίς να ξέρεις που θα σε βγάλει, ακριβώς όπως αυτό που επιθυμώ για αυτό το καλοκαίρι.
Κτίρια τη Νύχτα – Συγκοινωνιολογία ΙΙ
Τα Κτίρια τη Νύχτα είναι από τα πιο αγαπημένα μου εγχώρια project, κυρίως γιατί, σε βάθος εικοσαετίας, έχουν δημιουργήσει έναν αστικά τρυφερό κόσμο, ποιητικό και γεμάτο εικόνες. Από τις πρώτες του κυκλοφορίες στα τέλη της δεκαετίας του 2000 μέχρι σήμερα, το προσωπικό project του Κτίρια τη Νύχτα, του συνθέτη, παραγωγού και πολυοργανίστα που έχει επιλέξει να αφήνει τη μουσική του να προηγείται της προσωπικής του παρουσίας, εξελίχθηκε σε ένα από τα πιο συνεπή και ιδιαίτερα σύμπαντα της σύγχρονης ελληνικής ανεξάρτητης σκηνής. Από τα Συγκεκριμένα Διαμερίσματα μέχρι το Σχέδιο Πόλης, η μουσική του λειτουργεί σαν ένα αρχείο μικρών καθημερινών στιγμών: πολυκατοικίες, δρόμοι, φωταγωγοί, γειτονιές και άνθρωποι που περνούν από μέσα τους. Η Αθήνα εδώ δεν είναι η πόλη των συμβόλων και των αρχαιολογικών μνημείων, αλλά η πόλη των ήχων και των σιωπών, των μοναχικών διαδρομών και των κρυφών ιστοριών. Με τη Συγκοινωνιολογία ΙΙ συνεχίζει αυτή την πορεία, επιχειρώντας για μία ακόμη φορά όχι απλώς να γράψει για την πόλη, αλλά να την ηχογραφήσει. Η αλήθεια είναι πως ο δίσκος αυτός δεν προσφέρεται εύκολα για μια συμβατική κριτική τραγουδιών. Τα δύο κομμάτια του, το “70004” διάρκειας 40:40 και το “047”, διάρκειας 04:04 συνιστούν μια ηχητική περιπλάνηση, ένα ambient έργο που λειτουργεί σαν εσωτερική διαδρομή μέσα στον αστικό χώρο. Δεν είναι τυχαίο ότι, σε μια πρώτη ακρόαση σε μεταφέρει σε διαδρομές, δρόμους και συρμούς που έχεις ζήσει ή φανταστεί. Η «συγκοινωνιολογία» αφορά την κίνηση των ανθρώπων μέσα στην πόλη, τις συναντήσεις και τις αποστάσεις τους. Το «ΙΙ» μοιάζει σαν επιστροφή σε έναν γνώριμο τόπο, μια νέα ανάγνωση της ίδιας πόλης από διαφορετική χρονική και συναισθηματική θέση.
Βαθμολογία: 7.5
ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ ΙΙ by κτίρια τη νύχτα
Σείριος Σαββαΐδης – Ρόδι & Ξόδι
Ρόδι όπως ζωή, ξόδι όπως θάνατος. Ανάμεσά τους βρίσκεται ο άνθρωπος, η φύση, οι εποχές, η μουσική και οι θεότητες. Ο Σείριος Σαββαΐδης, ο τραγουδοποιός του Παγγαίου, με τον πιο πρόσφατο δίσκο του Ρόδι & Ξόδι, συνεχίζει την ξεχωριστή μουσική του πορεία, σε ένα άλμπουμ που διατηρεί τα στοιχεία που τον κατέστησαν ιδιαίτερα αγαπητό στους πιο ψαγμένους των μουσικόφιλων, αλλά ταυτόχρονα ακολουθεί ένα λιτό, γοητευτικό δρόμο. Η κιθάρα τενόρο παραμένει ο βασικός άξονας των ενορχηστρώσεων, πλαισιωμένη από διακριτικά κρουστά, τα οποία εμφανίζονται με μέτρο, υπηρετώντας πάντοτε το τραγούδι και όχι την εντύπωση. Σε αντίθεση με προηγούμενες δουλειές του, όπου η κατανυκτική ατμόσφαιρα και η σχεδόν τελετουργική μεγαλοπρέπεια καταλάμβαναν το μεγαλύτερο μέρος της ακρόασης, το Ρόδι & Ξόδι αφήνει περισσότερο χώρο στο γνώριμο μυθολογικό και λαογραφικό σύμπαν του Σαββαΐδη. Οι αναφορές σε αρχαιοελληνικές θεότητες, στη φύση, στους κύκλους των εποχών και στις τελετουργίες παραμένουν πανταχού παρούσες, μόνο που εδώ μοιάζουν περισσότερο ανθρώπινες, όπως στο προσωπικό αγαπημένο μου “Ολισθαίνοντας”. Ταυτόχρονα, όμως, το «Χελιδόνισμα» για παράδειγμα, εμπνευσμένο από το παραδοσιακό εαρινό έθιμο, υπενθυμίζει ότι η λαϊκή παράδοση μπορεί να υπάρχει φυσικά μέσα σε ένα σύγχρονο τραγούδι, χωρίς να αντιμετωπίζεται ως μουσειακό έκθεμα. Η γλώσσα του παραμένει απαιτητική, γεμάτη αρχαιοπρεπείς λέξεις και συμβολισμούς, στοιχείο που ενδέχεται να κρατήσει σε απόσταση όσους αναζητούν πιο άμεσες αφηγήσεις. Για εκείνους όμως που είναι διατεθειμένοι να αφεθούν στον ρυθμό και στις εικόνες του, το Ρόδι & Ξόδι διαθέτει μια γαλήνη και μια εσωτερικότητα που το κάνουν να ξεχωρίζει, χαρίζοντας μία πραγματικά μοναδική μουσική εμπειρία.
Βαθμολογία: 7.5
ΡΟΔΙ&ΞΟΔΙ by SEIRIOS SAVVAIDIS
ΦΕΥ – ΦΕΥ
Δομημένο σαν ένας κύκλος μετάβασης, με λίγες λέξεις-μοτίβα και πολλές επαναλήψεις, το ομώνυμο άλμπουμ του ΦΕΥ, κατά κόσμον Αριστομένη Θεοδωρόπουλου, χτίζει μια συναισθηματική γεωγραφία, όπου ο ακροατής περιφέρεται ανάμεσα στη μνήμη, την απώλεια, την επιθυμία και την αποδοχή. Μέσα σε μόλις τριάντα λεπτά, ο δίσκος συμπυκνώνει έναν εντυπωσιακά πυκνό ηχητικό κόσμο, σχεδόν σαν τον βαρύ αέρα ενός υπογείου, δημιουργώντας μια μεταποκαλυπτική αίσθηση, που παραμένει υποβλητική χωρίς να καταφεύγει ποτέ στην πομπώδη δραματοποίηση. Ηχητικά κινείται σε ένα ιδίωμα που συνδέει οργανικά την ηλεκτρονική μουσική, τις industrial υφές, τα field recordings και διακριτικές αναφορές στην ελληνική και ανατολική μουσική παράδοση, χωρίς να εγκλωβίζεται στην αισθητική κανενός από αυτά τα πεδία, ξεχωρίζοντας για την απόκοσμη, σχεδόν εφιαλτική ατμόσφαιρά του, η οποία δημιουργεί μια επίμονη αίσθηση ανησυχίας, γοητευτική και σχεδόν ψυχεδελική. Εύστοχη είναι και η επιλογή της ελληνικής γλώσσας, καθώς οι λιτές φράσεις και οι επαναλαμβανόμενες λέξεις λειτουργούν σαν τελετουργικές επικλήσεις, με το λόγο να γίνεται έτσι ένα μουσικό όργανο. Πολύ πριν γίνει κοινός τόπος η έννοια της πολυμεσικής δημιουργίας, ο Θεοδωρόπουλος είχε ήδη επιλέξει να σκέφτεται τη μουσική ως μέρος ενός μεγαλύτερου καλλιτεχνικού σύμπαντος, κι ο δεύτερος αυτός δίσκος επιβεβαιώνει ότι η επιλογή αυτή δεν αποτελεί αισθητική δήλωση αλλά δημιουργική αναγκαιότητα, προσφέροντας ένα έργο που αποκαλύπτει τις αρετές του μέσα από επαναλαμβανόμενες ακροάσεις και αναδεικνύει έναν δημιουργό με σπάνια συνέπεια, σαφή προσωπική ταυτότητα και ουσιαστική καλλιτεχνική πρόταση.
Βαθμολογία: 7
ΦΕΥ by FEF / ΦΕΥ
Mr. Trickster – Artificial Idiot
Οι Mr. Trickster, με το ντεμπούτο τους Artificial Idiot δεν προσπαθούν να επανεφεύρουν το alternative rock των '90s, αλλά το προσεγγίσουν με ειλικρίνεια και σεβασμό, παρουσιάζοντας έναν δίσκο που, ακόμη κι όταν δεν εκπλήσσει, γνωρίζει ακριβώς ποια αισθητική υπηρετεί. Ο πρώτος ολοκληρωμένος δίσκος των Αθηναίων, που κυκλοφόρησε στα τέλη Μαΐου έρχεται έπειτα από μια σειρά singles και το EP Teach Me How the Real World Isn't (2023), επιβεβαιώνοντας την προσήλωσή του σε έναν ήχο που αντλεί στοιχεία από το grunge, το alternative rock και το space rock, με εμφανείς αναφορές σε συγκροτήματα όπως οι Failure, οι Incubus, οι Swervedriver και, σε μικρότερο βαθμό, οι πρώιμοι Radiohead. Η ψηφιακή αποξένωση, η ψυχική εξάντληση, η αβεβαιότητα της ενηλικίωσης, η ματαίωση και η πίεση για μια κατασκευασμένη ευτυχία συμπυκνώνονται σε 11 κομμάτια και περίπου τριάντα λεπτά, και τίτλους όπως “Digital Fairytale”, “Toxic Positivity”, “Getaway” και “My Only Friend”, οι σκιαγραφούν έναν κόσμο όπου η πραγματικότητα υποχωρεί μπροστά στις οθόνες και τις κοινωνικές συμβάσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι οι πιο δυνατές στιγμές των στίχων προκύπτουν όταν η μπάντα αφήνει κατά μέρος τις γενικές διατυπώσεις και πετυχαίνει εικόνες όπως το «Your future has been sold» ή το «Fathers left us with a debt to pay», φράσεις που εκφράζουν αποτελεσματικά το αίσθημα μιας γενιάς που καλείται να διαχειριστεί βάρη τα οποία δεν δημιούργησε η ίδια. Βέβαια, η στιχουργική τους δεν διεκδικεί ποιητικές δάφνες και, αν μεταφερόταν αυτούσια στα ελληνικά, πιθανότατα θα αποκάλυπτε πιο έντονα την απλότητά της. Ωστόσο, αυτή η αμεσότητα δεν απέχει ιδιαίτερα από την παράδοση του grunge, το οποίο σπάνια βασίστηκε σε περίτεχνους συμβολισμούς και περισσότερο επένδυσε στην εξομολόγηση και τη συναισθηματική αλήθεια. Επιπλέον, τα σύντομα ορχηστρικά “Reflections of a Lost Youth I & II” και το ατμοσφαιρικό “Bedroom Moons” λειτουργούν ως ενδιάμεσοι σταθμοί που δίνουν ρυθμό στην αφήγηση και ενισχύουν την αίσθηση ότι πρόκειται για μια ενιαία ακρόαση και όχι για μια απλή συλλογή τραγουδιών, σε μια πρακτική που συναντάται συχνά στο κλασικό grunge, όμως ταιριάζει απόλυτα στις ευρύτερες alternative αναφορές του συγκροτήματος. Συνολικά, το Artificial Idiot προσφέρει όμως μια προσεγμένη και συνεκτική ολοκληρωμένη δουλειά, η οποία τιμά τις επιρροές της.
Βαθμολογία: 6.5
Artificial Idiot by Mr. Trickster
