Η mainstream ελληνική ραπ βρίσκεται εδώ και χρόνια σε κρίση, με τη πλειοψηφία των καλλιτεχνών να ανακυκλώνουν ιδέες, μοτίβα και συνταγές επιτυχίας, με μοναδικό στόχο την διατήρησή τους στα playlists του Spotify και στα ηχεία των clubs. Τραγούδια, τα οποία έφερναν έναν νέο αέρα το 2017, είναι λες και προσπαθούν να αναπαραχθούν ξανά και ξανά με το αποτέλεσμα, στην καλύτερη να σε κουράζει, στη χειρότερη να μην ακούγεται. Πέρα από τα παραπάνω και από αρκετές προσπάθειες για το πάντρεμα της ραπ με στοιχεία λαϊκής μουσικής και τσιφτετελιών, τα οποία στα αυτιά μου τουλάχιστον φαίνονται καρικατούρες, ξεπροβάλλουν αραιά και που διαμαντάκια και καλλιτέχνες, οι οποίοι σου μένουν και μπορείς να τους δείξεις με τον δάχτυλο μέσα σε αυτή τη κρίση μουσικής ταυτότητας. Ο Daree, αρχικά ως μέλος της κολεκτίβας των GODSQUAD δεν μου είχε γεμίσει τρομερά το μάτι, μιας και οι ερμηνείες του δίπλα στους SAPRANOV και Musah στο DOWNTOWNGOONS έμοιαζαν να υστερούν σε χρώμα και πυγμή. Μέρος του προβλήματος ήταν ο περιορισμένος χρόνος του στα κομμάτια, αλλά και η φτωχή σε μελωδία και περιεχόμενο παρουσία του, σε συνδυασμό με τη χρήση αμιγώς της αγγλικής γλώσσας, η οποία μου δημιουργούσε την αίσθηση μιας ακόμη τετριμμένης μορφής στο ελληνικό ραπ.
Αυτή η αίσθηση μου ευτυχώς βγήκε λανθασμένη, μιας και 2 χρόνια μετά, η κυκλοφορία του SHOCO αν μη τι άλλο έδειξε έναν καλλιτέχνη με αρκετές καλές ιδέες και ένα κάποιο όραμα. Αυτό προμηνύεται από το πρώτο δευτερόλεπτο, όταν και επιλέγει να ανοίξει το δίσκο με μία ατμοσφαιρική, ambient σύνθεση διάρκειας 2 λεπτών, με έγχορδα και βιολιά να σκιαγραφούν μια μουσική εμπειρία, η οποία δε θυμίζει κάτι άλλο σε Ελλάδα. Και από εκεί, μετά από ένα σύντομο skit εισαγόμαστε στο κυρίως πιάτο με το “GET THAT”, ένα αιθέριο κομμάτι, γεμάτο synths και εναλλαγές μεταξύ hard hitting αναλογικών drums και ψηφιακών παραδοσιακών trap drums. Φυσικά, ο μεγάλος πρωταγωνιστής είναι ο ίδιος ο Daree, απλώνοντας στο κομμάτι πολλά ad-libs και δεύτερα φωνητικά τα οποία δίνουν τη σπίθα τους σε αυτό το διαστημικό ταξίδι, ενώ ο τρόπος που χειρίζεται τη χροιά του, σε συνδυασμό με τις εναλλαγές του μεταξύ αγγλικών και ελληνικών, καθιστούν το κομμάτι ακόμα πιο πιασάρικο.
Και μιας που είπα πιασάρικο, αυτό είναι ένα αρκετά καλό επίθετο για να συνοψίσω το δίσκο με μία λέξη. Τα κομμάτια από το “DEN EIMAI BRO” μέχρι και το “MS JACKSON”, περιέχουν flows, ad-libs, μελωδίες και ατάκες, τα οποία είναι σαν ζαχαρωτά για τα αυτιά. Σε αυτό βέβαια βοηθάει και η άρθρωση του, μιας και ο τρόπος που αρθρώνει τις λέξεις, ντύνοντας τες με το κατάλληλο ηχόχρωμα στη φωνή του, κάνουν το πιο άνοστο τετράστιχο να αποκτάει μια εκλεπτυσμένη γεύση. Οι αλλαγές στα flows στο “DEN EIMAI BRO”, οι πολλές μορφές που παίρνει η χροιά του στο σκοτεινό “LOW KEY”, η παιχνιδιάρικη διάθεσή του στο bay area banger “KRIFTO”, η ατέλειωτη ενέργεια του, που θύμισε έναν νέο διψασμένο Sheck Wes στο “MS JACKSON”, όλα αυτά αντισταθμίζουν το, σε γενικές γραμμές, πενιχρό λυρισμό του και με το παραπάνω (αν και ο τρόπος που άλλαξε το στίχο του “Ms Jackson” σε “I’m sorry Ms. Jackson, I’m f**king your daughter” που φάνηκε αρκετά αστείο και διασκεδαστικό).
Αλλά ακόμα και σε στυλ εκτός του πατροπαράδοτου άγριου νότιου ήχου, καταφέρνει να δώσει τη προσωπική του σπίθα. Όπως για παράδειγμα στο αλήτικο και gangsta “BLOOD”, όπου πάνω σε μια παραγωγή από τα χρυσά χρόνια του 50 Cent, ο Daree μοιάζει να σερφάρει, ενώ στο βαθιά επηρεασμένο από τον Hip-Hop/R&B 2000s ήχο, “MOONWALKING”, αλλάζει από surf σε....moonwalk στο bouncy beat του DJ Silence, δίνοντας ίσως το πιο πιασάρικο ρεφρέν όλου του δίσκου. Ακόμα και το κορεσμένο από Dancehall και Afrobeat αυτί μου, κατάφερε να απολαύσει το “BETTER”, κυρίως λόγω τις υπέροχες μελωδίες με τις οποίες έντυσε την ερμηνεία του ο ίδιος ο Daree.
Όσον αφορά τα feats, ο Dirty Harry έκανε... τον εαυτό του, με ένα verse με μελωδίες βγαλμένες από pop λαϊκό και στίχο βγαλμένο από τους δρόμους της Atlanta (οι στίχοι “flip τα κιλά, κάνουνε calisthenics” και “μες στη γειτονιά είμαι χήρα, έφυγε άλλο ένα kilo” μπαίνουν σίγουρα στο βάθρο με τους πιο ευφάνταστα αστείους street στίχους του 2026), ο Νέγρος του Μοριά κατάφερε να συναγωνιστεί την ενέργεια του Daree, ενώ ο TSE αν και η βραχνή χροιά του ταίριαζε στην ατμόσφαιρα του “BLOOD”, η ερμηνεία του σε συνδυασμό με την αδύναμη γραφή, έκαναν το κουπλέ του ένα από τα πιο αδιάφορα του δίσκου.
Καταληκτικά, το SHOCO είναι αυτό ακριβώς που φαίνεται. Δεν έχει σκοπό να επαναπροσδιορίσει τα μουσικά στάνταρ, ούτε να σε προβληματίσει με τη θεματολογία του. Και να ήθελε δε θα μπορούσε άλλωστε με μια διάρκεια μόλις στα 21 λεπτά. Ωστόσο, ο Daree κατάφερε να μεγιστοποιήσει την προοπτική του δίσκου αυτού, αξιοποιώντας τα καλλιτεχνικά του προτερήματα, δίνοντας μερικές από τις πιο διασκεδαστικές και αξιομνημόνευτες ερμηνείες που είδε η ελληνική rap το 2026 και αναβιώνοντας κάπως τις χρυσές εποχές της trap μουσικής, όταν ακόμα δεν έμοιαζε με μια μηχανή ανακύκλωσης της ίδιας κονσέρβας.
