«Βρίσκομαι σε μια περίοδο πνευματικής αναμέτρησης. Τα τελευταία χρόνια υπήρξαν πολλές συναισθηματικές συγκρούσεις και προσωπικές απώλειες - το πέρασμα του χρόνου απαιτεί τον φόρο του. Η απώλεια φίλων, η απώλεια οικογένειας και όλα αυτά σε έναν κόσμο που έχει ανατραπεί, όπου νιώθουμε σαν να χάνουμε βασικές ελευθερίες... Προσπαθώ να ισορροπήσω πολλά πράγματα, αλλά η απάντηση είναι πάντα το rock 'n' roll».
Για πάνω από 40 χρόνια, ο Jon Spencer αποτελεί μια καινοτόμο δύναμη στην ανεξάρτητη μουσική σκηνή. Καταξιωμένος καλλιτέχνης σε ζωντανές εμφανίσεις, έχει συσσωρεύσει μια ιλιγγιώδη, ανατρεπτική δισκογραφία ως ηγέτης των Pussy Galore, Blues Explosion, Heavy Trash και The HITmakers, καθώς και με τους Boss Hog, The Honeymoon Killers, Gibson Brothers και Taxidermy Girls .
Οι «απώλειες» στις οποίες αναφέρεται στις παραπάνω γραμμές ο Jon Spencer είναι βασικά δύο: η ασθένεια της μητέρας του από την επάρατη νόσο και η αναγκαστική διάλυση των Blues Explosion το 2021 ύστερα από τη διάγνωση ότι ο κιθαρίστας Judah Bauer προσβλήθηκε από σπάνια αναπνευστική πάθηση. Ούτως ή άλλως το γκρουπ ήταν ανενεργό από το 2016.
Μετά από ένα διάστημα απομόνωσης και περισυλλογής, ο Spencer ανασκουμπώθηκε, αποφασισμένος να συνεχίσει την παρτίδα. Σχημάτισε λοιπόν ένα νέο προσωπικό τρίο που αποτελείται από τον ίδιο στην κιθάρα και τα φωνητικά, την Kendall Wind στο μπάσο και τον ντράμερ Spider Bowman (οι οποίοι απαρτίζουν επίσης τη rhythm section του δυναμικού πανκ συγκροτήματος The Bobby Lees). Οι τρεις τους πήραν το βάπτισμα του πυρός στο μίνι-άλμπουμ Sick of Being Sick που εκδόθηκε το 2024,
Το πρώτο τους ολοκληρωμένο άλμπουμ με τίτλο Songs of Personal Loss and Protest κυκλοφορεί πλέον από την Shove Records και περιλαμβάνει 12 πρωτότυπα κομμάτια, με πρώτο single το "Knock 'Em Out".
O δίσκος προσφέρει ωμή παραμόρφωση και πολιτική οργή, παράλληλα με το βαθιά προσωπικό βίωμα του πένθους. Αντί να αποτελεί μια νοσταλγική αναδρομή στην εποχή της ακμής των Jon Spencer Blues Explosion, το τρίο εκπέμπει μια ορμητική, συγκρουσιακή ενέργεια που ταιριάζει απόλυτα με το χαρακτηριστικό, εκρηκτικό φωνητικό στυλ του Spencer.
Σκεφτείτε το ακατέργαστο garage των πρώιμων White Stripes, προσθέστε το ψυχοτρόπο rockabilly των Cramps, πασπαλίστε με λίγη απ’ την παράνοια του Captain Beefheart και την ενθουσιώδη θορυβώδη ατμόσφαιρα των Fleshtones... Δυνατό χαρμάνι! Δεν πρόκειται για τραγούδια με την παραδοσιακή έννοια, αλλά μάλλον για riffs, licks και ρυθμικές αλλαγές που ξεκινούν από το βαλτωμένο, αντηχούμενο ροκαμπίλι του εναρκτήριου "Fanfare (Another Point of View)" και φτάνουν στο δυνατό, ψυχεδελικό "Step On the Gas".
Το “Knock 'Em Out” εμφανίζεται σαν ένα βαμπίρ με μπάσο, σημαδεμένο από χτυπήματα τυμπάνων, φρικιαστικό με το απαράμιλλο rockabilly ουρλιαχτό του Jon Spencer. Το groove είναι ξέφρενο, το backbeat βαράει επίμονα, όμοια με τις πιο άγριες soul επιτυχίες της Stax στη δεκαετία του ’60, έτσι όμως όπως θα τις έπαιζαν οι Stooges.
Οι νέοι σύντροφοι του Spencer παίζουν περισσότερο punk και λιγότερο blues σε σχέση με το προηγούμενο τρίο των Judah Bauer και Russell Simins. Στο “Skin Suit”, για παράδειγμα, ο Wind γρυλίζει σαν τον μακαρίτη τον Stiv Bators.
Αλλά όλα αυτά δεν έχουν αλλάξει και τόσο πολύ την εμπειρία του Jon Spencer. Τραγούδια όπως το "Orange Slice Blues" είναι βρώμικα funky-blues, με τον Spencer να παίζει τον γνώριμο ρόλο του Preacher. Από την άλλη, το "Mr. Lion" έχει θεότρελο ροκαμπίλι ρυθμό, ακούγεται σαν να τζαμάρουν οι Blues Explosion με τους Cramps. Στον αντίποδα, το “No More" ακούγεται κάπως περίεργο για τραγούδι του Spencer, κάπως παράξενά…ψυχεδελικό, ένα στυλ στο οποίο δεν τον έχουμε συνηθίσει.
Οι στίχοι αναφέρονται στα περισσότερα τραγούδια στις σύγχρονες κοινωνικές εντάσεις, προσφέροντας μια λυτρωτική, προκλητική ενέργεια αντί για καθαρή απόγνωση. Περιγράφουν μια άγρια, απρόβλεπτη διαδρομή από αυτόν τον ιδιόρρυθμο βετεράνο ερμηνευτή.
Μια ροκ εν ρολ ηχογράφηση ή παράσταση τείνει να είναι η καλύτερη όταν ορίζεται από χαοτική ενέργεια και μια επαναστατική φύση, μια μορφή performance art ικανή να φέρει τους ανθρώπους κοντά σε αντίθεση με σχεδόν καμία άλλη. Για ταραχοποιούς σαν τον Jon Spencer, το rock 'n' roll παραμένει η μοναδική διέξοδος.
