Η ambient μουσική συνεχίζει να υπενθυμίζει την αξία της αργής ακρόασης. Δεν διεκδικεί τον πρώτο λόγο. Προτιμά να χτίζει κόσμους, να αφήνει χώρο στη σιωπή και να μετατρέπει τον χρόνο σε υλικό προς εξερεύνηση. Από πένθιμες υποβρύχιες ηχογραφίες και στοχασμούς πάνω σε χαμένα μέλλοντα μέχρι φωτεινά ηχητικά τοπία που ισορροπούν ανάμεσα στην ελπίδα και τη μελαγχολία, αυτές είναι τέσσερις από τις πιο ξεχωριστές ambient κυκλοφορίες που αξίζει να συνοδεύσουν τον Ιούλιο σας.
K Wata – Give U Space (Short Span)
Ο νεοϋρκέζος K Wata χτίζει έναν κόσμο από dub techno, UK bass, ambient και υπόγειες dubstep υφές, χωρίς ποτέ να εγκλωβίζεται στις συμβάσεις τους. Οι ρυθμοί αναπνέουν, οι καθυστερήσεις μοιάζουν να αιωρούνται για πάντα και τα μπάσα λειτουργούν περισσότερο σαν βαρυτική δύναμη παρά σαν εργαλείο πίεσης. Είναι μουσική που δεν σε σπρώχνει να κινηθείς, αλλά σε κάνει να παρατηρείς τον αέρα και το χαμηλό hiss πώς κινούνται ανάμεσα στους ήχους. Κομμάτια όπως τα "Looking Glass", "Whisper Dub" και το δεκατριάλεπτο "There Will Be Love" μοιάζουν με αρχιτεκτονικά σχέδια ενός κόσμου που υπάρχει μόνο όταν κλείσεις τα μάτια. Κάθε μικρή λεπτομέρεια μοιάζει προσεκτικά τοποθετημένη, σαν φως που περνά μέσα από τσιμεντένιες χαραμάδες. Το Give U Space περιμένει υπομονετικά να του προσφέρεις την προσοχή σου. Κι όταν συμβεί αυτό, αποκαλύπτει ένα από τα πιο ατμοσφαιρικά και βαθιά ηλεκτρονικά ντεμπούτα της χρονιάς. Ένα άλμπουμ που, όπως υπόσχεται και ο τίτλος του, δεν καταλαμβάνει τον χώρο. Σου μαθαίνει να τον ακούς.
Βαθμολογία: 7
Abul Mogard & Rafael Anton Irisarri – Where Light Pauses in the Silence of the Sun (Black Knoll Editions)
Υπάρχουν στιγμές που η ambient μουσική παύει να λειτουργεί ως συνοδευτικό περιβάλλον και μετατρέπεται σε τόπο. Το Where Light Pauses in the Silence of the Sun είναι ακριβώς ένας τέτοιος τόπος. Ένας αργός, φωτεινός ορίζοντας όπου ο χρόνος μοιάζει να λιώνει μέσα σε στρώματα από drones, αναλογικές υφές και σχεδόν αόρατες μελωδίες. Η νέα συνάντηση του Abul Mogard με τον Rafael Anton Irisarri επιβεβαιώνει γιατί θεωρούνται δύο από τις σημαντικότερες μορφές της σύγχρονης ambient. Αντί να επαναλάβουν τις γνωστές τους φόρμες, επιλέγουν να διευρύνουν το λεξιλόγιό τους. Οι δυναμικές αναπνέουν διαρκώς, οι χαμηλές συχνότητες λειτουργούν σχεδόν θεραπευτικά, ενώ οι διακριτικές φωνητικές παρεμβάσεις εμφανίζονται σαν μακρινές αναμνήσεις που επιμένουν να επιπλέουν μέσα στην ομίχλη.
Το άλμπουμ δημιουργεί μικρές παύσεις μέσα του, αφήνοντας το φως να διαπερνά τη σιωπή χωρίς ποτέ να τη διαλύει. Κάθε σύνθεση εξελίσσεται οργανικά, ισορροπώντας ανάμεσα στην κινηματογραφική μεγαλοπρέπεια του Irisarri και τη σχεδόν μεταφυσική λιτότητα του Mogard, αποφεύγοντας εύκολες κορυφώσεις και συναισθηματικούς εκβιασμούς. Το Where Light Pauses in the Silence of the Sun δεν είναι ένα από εκείνα τα άλμπουμ που τα ακούς δυνατά, το αφήνεις να παίζει και βρίσκεις μέσα του το δικό σου σημείο που θέλεις να κατοικήσεις. Και όταν τελειώσει, αφήνει πίσω του την αίσθηση πως η σιωπή απέκτησε για λίγο μια δική της, ανεπαίσθητη μελωδία.
Βαθμολογία: 8
xor – Present Tense (Self Released)
Ο Mark Fisher έγραφε για το πένθος ενός μέλλοντος που δεν ήρθε ποτέ. Ο Matthew Boman από τη Βόρεια Καρολίνα, ως xor, παίρνει αυτή τη σκέψη και τη μετατρέπει σε ήχο. Το Present Tense, όμως δεν θρηνεί μόνο όσα χάθηκαν. Είναι ένας δίσκος που προσπαθεί να θυμηθεί πώς ακουγόταν η ελπίδα πριν γίνει δύσπιστη. Μέσα από βαθιά drones, εύθραυστες πιανιστικές γραμμές, διακριτικά έγχορδα και ηλεκτρονικές υφές που αναπνέουν αργά, ο Boman δημιουργεί έναν κόσμο όπου η μελαγχολία γίνεται στάδιο μετάβασης. Η νοσταλγία του δεν αφορά το παρελθόν, αλλά εκείνες τις μελλοντικές υποσχέσεις που η ανθρωπότητα κάποτε πίστεψε ότι θα εκπληρώσει. Τα παλιά διαστημικά οράματα, η πίστη στην πρόοδο, η βεβαιότητα ότι το αύριο θα είναι καλύτερο.
Κι όμως, μέσα σε αυτή τη διάχυτη αίσθηση απώλειας, το Present Tense αρνείται να παραδοθεί. Κάθε σύνθεση μοιάζει να αναζητά μια μικρή χαραμάδα φωτός, σαν άνθρωπος που συνεχίζει να περπατά μέσα στην ομίχλη επειδή θυμάται πως κάπου υπάρχει ο ήλιος. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο ίδιος ο Boman, έχοντας βιώσει την καταστροφή της κοινότητάς του από τον τυφώνα Helene, επιλέγει να μιλήσει τελικά για τη συλλογικότητα, τη συνεργασία και την ανασυγκρότηση αντί για την παραίτηση. Το Present Tense είναι ambient μουσική που δεν λειτουργεί ως καταφύγιο διαφυγής, αλλά ως ήρεμη υπενθύμιση ότι ακόμη και μέσα στην απογοήτευση υπάρχει χώρος για φαντασία. Ίσως τα jetpacks να μην ήρθαν ποτέ. Ίσως όμως να υπάρχει ακόμη χρόνος να εφεύρουμε κάτι σημαντικότερο: έναν διαφορετικό τρόπο να κοιτάμε ο ένας τον άλλον.
Βαθμολογία: 8
Wanderwelle – Ghosts Beneath The Brine (Important Records)
Κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας δεν υπάρχει μόνο ζωή. Υπάρχουν και οι μνήμες όσων χάθηκαν. Με το Ghosts Beneath The Brine, η ολλανδική κολλεκτίβα Wanderwelle ολοκληρώνει την τριλογία τους με έναν δίσκο που μοιάζει περισσότερο με υποβρύχια τελετουργία παρά με ambient κυκλοφορία. Είναι σαν να βυθίζεις το κεφάλι στο νερό και, αντί για κύματα, να ακούς τους απόηχους ενός κόσμου που αργοσβήνει. Το μεγάλο εύρημα του άλμπουμ βρίσκεται στα διαβρωμένα κύμβαλα, τα οποία παρέμειναν για μεγάλα χρονικά διαστήματα μέσα στο θαλασσινό νερό πριν ηχογραφηθούν. Καθώς το αλάτι αλλοίωνε το μέταλλο, άλλαζε και η "φωνή" τους. Οι αρμονικές γίνονται εύθραυστες, σχεδόν φαντασματικές, σαν να μεταφέρουν το τραγούδι οργανισμών που δεν υπάρχουν πια. Δίπλα τους, τσέλο, bowed guitar, φωνές, modular synthesizers και ηχογραφήσεις πεδίου συνθέτουν ένα ηχητικό οικοσύστημα όπου η οικολογική κατάρρευση συναντά τον μύθο. Το Κράκεν, οι θαλάσσιοι όφεις και οι ξεχασμένες μορφές της ναυτικής λαογραφίας περνούν αθόρυβα δίπλα από καρχαρίες, στρείδια και γλάρους, σαν να ανήκουν όλοι πλέον στην ίδια επικράτεια της απώλειας.
Το Ghosts Beneath The Brine αφορά την κλιματική κρίση, αλλά δεν κραυγάζει γι' αυτήν. Την αφήνει να κατακαθίσει μέσα στις συχνότητες, όπως το αλάτι πάνω στο μέταλλο και ο χρόνος πάνω στις πέτρες. Είναι ένας δίσκος που σε κάνει να αισθάνεσαι πως η θάλασσα θυμάται τα πάντα, ακόμη κι όταν εμείς έχουμε πάψει να ακούμε. Ένα υπνωτικό requiem για έναν κόσμο που δεν έχει ακόμη χαθεί ολοκληρωτικά, αλλά ακούγεται ήδη σαν θρύλος από το μέλλον.
Βαθμολογία: 8.5
