Ο Βασίλης Ράλλης είναι, αδιαμφισβήτητα, ο βασιλιάς χαμαιλέοντας της ελληνικής ανεξάρτητης σκηνής. Σε δέκα χρόνια μουσικής πορείας έχει κυκλοφορήσει επτά ολοκληρωμένους δίσκους, έχει συνεργαστεί με τον Frank Panx στους Σαλταδόρους, τον Λεωνίδα Μπαλάφα και τον Ψαραντώνη, έχει εμφανιστεί σε εκατοντάδες μικρές και μεγαλύτερες σκηνές, ενώ, τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, παρουσιάζει ζωντανά τη μουσική του στην Ευρώπη.
Πέρα από την αεικίνητη μουσική του παρουσία, ο Βασίλης Ράλλης χαρακτηρίζεται από την άνεση του να κινείται δεξιοτεχνικά μεταξύ των ιδιωμάτων. Έχοντας περάσει από το low bap, το punk rock, το eclectro και το spoken word τα τελευταία μόνο χρόνια, με το νέο του άλμπουμ Όχι Άλλα Δάκρυα ο Ράλλης στρέφεται σε πιο σκοτεινές, darkwave / ηλεκτροπάνκ φόρμες, διατηρώντας τη συνήθη αγάπη του για πολλαπλές συνεργασίες. Σε αυτό το δίσκο συναντάμε τους Dramachine, την Κωνσταντίνα Κιούλου και τη Λητώ Αμπατζή, τον Pan Pan, την Katscenes, τον ph0fyX, τον Tony Bluebird και τον Lionder, αλλά και τον tristixia, σε επτά κομμάτια που συνθέτουν «ένα τεχνητό κόσμο που καταστράφηκε και δεν αντέχει άλλα δάκρυα».
Κι είναι ένας κόσμος γεμάτος ευαισθησία. Σκοτεινός εν τη γενέσει του και αδυσώπητα σκληρός από ανθρώπινο χέρι, αλλά όχι για εκείνα τα άτομα που τον βιώνουν. Εκείνοι «εκπέμπουν ρήξη», είναι «αντιύλη», βάζουν φωτιά, κρατάνε μέσα τους όσα άτομα έφυγαν άδικα από την κατάχρηση της συστημικής βίας, και τελικά, δεν έχουν άλλα δάκρυα. Χορεύουν νευρικά στο “Sci-Fi”, τραγουδάνε τρυφερά στο ομώνυμο του δίσκου, δείχνουν τα δόντια τους στα “Καλύτερα παιδιά”, λικνίζονται αγκαλιάζοντας τον εαυτό τους στο “Σήμερα”, πατάνε το γκάζι στο “Δεν είναι κανένας”, αυτοαναφλέγονται στο “Black Friday” και κατακρίνουν την κοινωνική αδιαφορία στο “Άνθρωποι”.
Ο δίσκος, συνολικά, ίσως εξ’ αιτίας και της σύντομης διάρκειας του, αλλά κυρίως λόγω της εναλλαγής συναισθημάτων -που όμως παραμένουν μουσικά στον ίδιο αγχώδη ρυθμό- ακούγεται απνευστί. Αυτή η αίσθηση συνοχής αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά του άλμπουμ, καθώς τα επτά κομμάτια του συνδέονται μεταξύ τους μέσα από ένα κοινό συναισθηματικό νήμα που ξεδιπλώνεται με φυσικότητα από την αρχή μέχρι το τέλος, δημιουργώντας την εντύπωση ενός ενιαίου έργου με σαφές αισθητικό και θεματικό στίγμα.
Οι συνεργασίες ενσωματώνονται οργανικά στον κόσμο του δίσκου και εμπλουτίζουν τις συνθέσεις με διαφορετικές φωνές, διαθέσεις και αποχρώσεις, διατηρώντας παράλληλα αλώβητη την κεντρική καλλιτεχνική ταυτότητα του δίσκου. Η παραγωγή ακολουθεί με συνέπεια αυτή την κατεύθυνση, με ευχάριστη καθαρότητα που αναδεικνύει τις ηλεκτρονικές υφές και την αίσθηση μιας διαρκούς εγρήγορσης, μέσα στην οποία κάθε μελωδία και κάθε στίχος βρίσκουν τον χώρο τους και συμμετέχουν στη διαμόρφωση ενός περιβάλλοντος που μοιάζει ταυτόχρονα οικείο και δυστοπικό.
Το Όχι Άλλα Δάκρυα, συνολικά, προσθέτει ακόμη έναν διαφορετικό σταθμό σε μια ήδη πολυσχιδή δισκογραφία και επιβεβαιώνει την ικανότητα του Ράλλη να δημιουργεί έργα με σαφή προσωπικότητα, εσωτερική συνοχή και συναισθηματικό βάθος, προσφέροντας έναν δίσκο που αφήνει στον ακροατή την αίσθηση μιας κοινότητας ανθρώπων οι οποίοι μοιράζονται τις ίδιες απώλειες, τις ίδιες επιθυμίες και την ίδια ανάγκη για έκφραση.
Κι εδώ βρίσκεται ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της πορείας του, καθώς η σχέση του με τα μουσικά ιδιώματα χαρακτηρίζεται από μια σπάνια ευχέρεια μετακίνησης, από μια διάθεση εξερεύνησης και από μια σταθερή αναζήτηση νέων εκφραστικών εργαλείων. Στο άλμπουμ αυτό ο Ράλλης δεν «κάνει darkwave», αλλά φιλτράρει τη darkwave μέσα από τη δική του πολιτική και συναισθηματική γλώσσα. Η σκοτεινή αισθητική του δίσκου συνοδεύεται από μια έντονη ανθρώπινη παρουσία, από πρόσωπα που αγαπούν, θυμούνται, πενθούν, αντιστέκονται, ονειρεύονται και συνεχίζουν να κινούνται μέσα σε έναν κόσμο διαρκούς πίεσης, συνθέτοντας ένα σύνολο που αποκτά κοινωνικές και πολιτικές διαστάσεις χωρίς να χάνει ποτέ τη βιωματική του αφετηρία. Κι όπως γράφει ο ίδιος, Μπορεί να χάσαμε πανηγυρικά αλλά παλεύουμε ακόμη. Χορεύουμε?
