Η Vassilina ποτέ δεν κρύφτηκε καλλιτεχνικά. Από το ντεμπούτο της Fragments στο Femmeland του 2024 έδειξε πως η μουσική δημιουργία αποτελεί για αυτή διεργασία ψυχική, συναισθηματική και απόλυτα προσωπική. Άλλοτε με θλίψη κι άλλοτε με τσαμπουκά, μερικές φορές πιο διστακτικά και άλλες εμφατικά, δεν διστάζει να μοιραστεί την εμπειρία της ως μια γυναίκα που έχει βιώσει στο δέρμα και την καθημερινότητα της τις αντιφάσεις, τις διαψεύσεις και τις έμφυλες ανισότητες που σημάδεψαν τη γενιά της
Σε συνέχεια του φεμινιστικού μανιφέστο Femmeland, η avant-pop δημιουργός επέστρεψε μέσα στη χρονιά με το i.par.ksia.ko, εγκαινιάζοντας ταυτόχρονα τη συνεργασία της με την Kiki Music, το νέο δισκογραφικό τέκνο της Τάμτα, που συγκεντρώνει όλα τα διαφορετικά παιδιά της εγχώριας εναλλακτικής ποπ μουσικής. Κι ίσως αυτό το νέο δημιουργικό σπίτι να έδωσε στην Vassilina την ασφάλεια να αφεθεί, φτιάχνοντας ένα δίσκο κατ’ αρχάς ελληνόφωνο - πράγμα που σημαίνει ότι αυτή τη φορά οι λέξεις τοποθετούνται βαθιά στο βίωμα. Επίσης, ένα δίσκο με ύψη και βάθη, από το καταγγελτικό "Red Flag" μέχρι το "An interlude with my mother", ένα πραγματικό απόσπασμα συνομιλίας της καλλιτέχνιδας με τη μητέρα της.
Πιο συγκεκριμένα, το i.par.ksia.ko ξεδιπλώνεται σαν μια αφήγηση ενηλικίωσης, με κάθε τραγούδι να φωτίζει μια διαφορετική όψη της ίδιας υπαρξιακής αγωνίας. Το εισαγωγικό “Nefti” ανοίγει τον δίσκο μέσα σε ένα κλίμα αβεβαιότητας και αναζήτησης στα σκοτεινά, τοποθετώντας εξαρχής τον ακροατή σε έναν κόσμο όπου η έννοια της σταθερότητας μοιάζει διαρκώς να διαφεύγει. Από εκεί και πέρα, η Vassilina κινείται ανάμεσα στην ηλεκτρονική ποπ και την avant αισθητική της με αξιοσημείωτη αυτοπεποίθηση, χρησιμοποιώντας τα τραγούδια ως μικρά επεισόδια ενός ευρύτερου προσωπικού ημερολογίου. Το "Fever Ride", με τη συμμετοχή της Τάμτα, είναι μια πυρετώδης διαδρομή μέσα σε σκέψεις, επιθυμίες και φόβους που αλλάζουν μορφή με καταιγιστικό ρυθμό, ενώ το "Dolini" στο οποίο ακούμε επίσης τον Tsolimon, είναι μία από τις πιο άμεσες και συναισθηματικά φορτισμένες στιγμές του άλμπουμ, καταφανώς ποπ, αποτυπώνοντας την ανάγκη για σύνδεση σε έναν κόσμο που ανοίγει κάτω από τα πόδια μας.
Στο "Anthos sto Hioni" η τρυφερότητα αποκτά πρωταγωνιστικό ρόλο. Η Vassilina στρέφει το βλέμμα της στην ευαλωτότητα και στην επιμονή που απαιτείται για να συνεχίσει κανείς να ανθίζει μέσα σε συνθήκες που μοιάζουν αφιλόξενες, χαρίζοντας στον δίσκο μία από τις πιο ποιητικές του στιγμές. Το "An Interlude with My Mother", ένα πραγματικό απόσπασμα συνομιλίας με τη μητέρα της όπως προαναφέρθηκε, είναι ίσως ο συναισθηματικός πυρήνας ολόκληρου του δίσκου, φέρνοντας στο προσκήνιο το ζήτημα της συναισθηματικής κληρονομιάς, των οικογενειακών δεσμών και των αφηγήσεων που κουβαλάμε από γενιά σε γενιά - κι ίσως, την υπαρξιακή κρίση που δημιουργεί η διαπραγμάτευση με αυτές.
Στο "Eho Toses Zoes" Vassilina και Nalyssa Green συναντιούνται μέσα στην αίσθηση ότι η σύγχρονη ζωή απαιτεί από το άτομο να κατοικήσει πολλαπλές εκδοχές του εαυτού του ταυτόχρονα, ενώ, στο ομότιτλο "Iparksiako", η συνάντηση με τον Pan Pan μετατρέπει το προσωπικό αδιέξοδο σε κοινή εμπειρία μιας ολόκληρης γενιάς που μεγαλώνει μέσα στην επισφάλεια, την αβεβαιότητα και τη διαρκή ανάγκη επαναπροσδιορισμού της σε σχέση με το παρελθόν.
Στο τελευταίο μέρος του δίσκου η ένταση κορυφώνεται, με το "Red Flag", στο οποίο συμμετέχει η ισοπεδωτική Dolly Vara, να στρέφεται προς τις δυσλειτουργικές σχέσεις και τους μηχανισμούς εξουσίας που αναπαράγονται μέσα σε αυτές, αποκτώντας χαρακτήρα σχεδόν καταγγελτικό, ενώ η "Katadiki" βυθίζεται ακόμη βαθύτερα σε σκοτεινά συναισθηματικά τοπία, εξερευνώντας το βάρος των επιλογών και των συνεπειών τους. Το φινάλε έρχεται με το "Psema", ένα τραγούδι που αφήνει πίσω του περισσότερα ερωτήματα παρά απαντήσεις, ολοκληρώνοντας έναν δίσκο ο οποίος αντιμετωπίζει την υπαρξιακή αγωνία ως μόνιμη συνθήκη της σύγχρονης εμπειρίας.
Κι εδώ βρίσκεται και η αναλογία που έχει αναφέρει και η ίδια η δημιουργός του άλμπουμ. Η Vassilina ως άλλη Αλίκη πέφτει σε μια τρύπα και καταλήγει σε έναν κόσμο όπου οι κανόνες της πραγματικότητας παύουν να ισχύουν. Το άλμπουμ αποτελεί ένα «υπαρξιακό rabbit hole», όπως εκείνο του παραμυθιού του Lewis Carroll, μια βουτιά στην κρίση των τριάντα, στην αναζήτηση ταυτότητας και του δικού σου τόπου. Η πιο διάσημη ίσως ερώτηση της Αλίκης είναι το «Who in the world am I?», μιας και καθώς αλλάζει μέγεθος και μεταμορφώνεται ξανά και ξανά, αδυνατεί να αναγνωρίσει τον εαυτό της. Αντίστοιχα, ολόκληρο το i.par.ksia.ko περιστρέφεται γύρω από μια γυναίκα που έχει ζήσει στις Σέρρες, στη Θεσσαλονίκη, στο Λονδίνο και στην Αθήνα και αναρωτιέται ποια εκδοχή του εαυτού της είναι η πραγματική.
Η ιστορία της Αλίκης, όπως και το άλμπουμ αυτό, είναι ουσιαστικά μια ιστορία ενηλικίωσης. Πίσω από το παράλογο χιούμορ και τα αλλόκοτα πλάσματα βρίσκεται ένα παιδί που προσπαθεί να καταλάβει πώς λειτουργεί ο κόσμος και ποια θέση κατέχει μέσα σε αυτόν. Οι βεβαιότητες διαλύονται, οι σχέσεις επανεξετάζονται, οι πόλεις αλλάζουν, οι ρόλοι μετατοπίζονται και ο κόσμος αποκτά μια σχεδόν ονειρική αστάθεια - η οποία αποτυπώνεται στις παραμορφωμένες φωνές, τις εναλλαγές ύφους και την σκόπιμη υπερβολή του ήχου, τους ελληνικούς στίχους και το αγγλικό λεξιλόγιο που παρεμβάλλεται.
Τελικά, παρά την στροφή στον ελληνικό στίχο, το i.par.ksia.ko δεν είναι ο πιο άμεσος ούτε ο πιο εύκολος δίσκος της Vassilina, είναι όμως ο πιο εσωτερικός της. Μέσα από τα δέκα κομμάτια του, η Vassilina συμπυκνώνει τις διαφορετικές εκδοχές του εαυτού της, τις πόλεις που κατοίκησε, τις σχέσεις που τη διαμόρφωσαν και ερωτήματα που εξακολουθούν. Η τρυφερότητα διαπερνά τους στίχους και τις πιο ευάλωτες στιγμές του δίσκου, ενώ η ένταση της παραγωγής και των ερμηνειών υπενθυμίζει διαρκώς ότι η αναζήτηση ταυτότητας δεν είναι ποτέ μια ήσυχη διαδικασία, παραμένοντας ένα ειλικρινές έργο ενηλικίωσης, ένα άλμπουμ που δεν αναζητά απαντήσεις όσο επιχειρεί να κατοικήσει δημιουργικά μέσα στα ερωτήματα.
