Τι κι αν έκανε δισκάρες πιο ιντελεκτουέλ και από τον ίδιο τον όρο, μπορούμε να του συγχωρήσουμε έναν μελό, cheesy δίσκο γιατί έτσι αισθάνθηκε στην τελική. Κάπως η κιθάρα του έκλαψε και ήθελε να ενωθεί με την πολυπόθητη αγάπη που τόσοι αναζήτησαν. Αυτή την εβδομάδα το Diggin έχει μουσική για γάμους ή για ρομαντικά δείπνα δίπλα στο νερό, με χαμηλό φωτισμό και τα ρέστα.
Ο λόγος για τον αγαπημένο Ινδό Amancio D'Silva, καμάρι της Βομβάης, που κατάφερε πολλά μόνο με δύο-τρεις δίσκους εκεί στα 70s, έχοντας σπουδάσει μουσική στη Μεγάλη Βρετανία, όπου και έζησε τη ζωή του. Μετά από μεγατόνους υπέροχης Jazz από το ντεμπούτο του, Integration, το 1969 στην Columbia και τις αγαπημένες Lansdowne Series κυκλοφορίες, επιστρέφει με το γλυκανάλατο αλλά τελικά πολύ όμορφο Reflections (The Romantic Guitar Of Amancio D'Silva) και λέω πολύ όμορφο γιατί κάπως, όταν ένας συλλέκτης αγαπά έναν καλλιτέχνη όπως εγώ τον Amancio, συμφιλιώνεσαι με την ιδέα ότι, κι ας μη σου αρέσει πολύ κάτι που έχει γράψει, θα το αγκαλιάσεις στο τέλος.
Η μουσική του Reflections είναι βατή, γλυκιά και θα μπορούσε να ντύσει οποιαδήποτε ρομαντική σκηνή από φιλμ της Ντίσνεϊ. Παράλληλα όμως αποτελεί και μια μικρή παύση του βιρτουόζου κιθαρίστα, αφιερωμένη στις μεγάλες ορχήστρες μαζί με τη μαγική του κιθάρα. Και τονίζω την «κόντρα» γιατί και πριν και μετά ο D'Silva έχει παίξει τις κάλτσες του, που λέμε, κυκλοφορώντας δισκάρες-ορόσημα στην κουλτούρα της UK Jazz σκηνής των 60s-70s. Βλέπε Integration, Hum Dono, Konkan Dance. Παρ' όλα αυτά, το Reflections είναι ένας εξαιρετικός δίσκος με καλύτερη στιγμή το ''What Maria Sees'', που από το πρώτο play γεμίζει το δωμάτιο με συναισθήματα.
Κάπως σαν να μιλάμε για τον ιδανικό δίσκο το καλοκαίρι που μόλις έφυγε, αφού όχι μόνο το εξώφυλλο αλλά και η μουσική δίνουν αυτόν τον μελαγχολικό τόνο για έναν κύκλο που κλείνει. Και στην περίπτωση του Reflections πάμε για έναν δίσκο που, πέρα από σπάνιος, είναι και για φουσκωτά πορτοφόλια ή για τολμηρούς. Με μια επανέκδοση που μπορεί να σε φέρει πιο κοντά του. Καλό φθινόπωρο, αδέρφια.
