Κάπου ανάμεσα στα πρώτα κρύα πρωινά, στα βρεγμένα πεζοδρόμια και στο φως που λιγοστεύει νωρίς το απόγευμα, πιάνω τον εαυτό μου να αναζητά εκείνους τους δίσκους που ανοίγουν δρόμους προς τα μέσα. Αφού αφήσαμε πίσω θάλασσες, διακοπές και καλοκαιρινές αποδράσεις, έρχεται πάλι η εποχή που τα ταξίδια γίνονται πιο εσωτερικά. Εκείνα που ξεκινούν από μια μελωδία και καταλήγουν σε μέρη που δύσκολα περιγράφονται. Λίγοι είναι οι δίσκοι που καταφέρνουν να με πάνε τόσο μακριά και μερικοί από αυτούς ανήκουν στους αγαπημένους Floating Points και Gigi Masin, συντροφιές που επιστρέφουν στα ακουστικά μου κάθε φθινόπωρο, είτε βρίσκομαι σε κάποιον δρόμο είτε απλώς κοιτάζω τη βροχή από το παράθυρο. Από πίσω παίζει το Movement του Gigi Masin στη Sacred Bones και έχω πάθει πλάκα. Να μια σοβαρή επιστροφή. Στο μυαλό έχω και το τελευταίο χτύπημα του Floating Points με τίτλο Mere Mortals.
Και ενώ δεν έχω βαλθεί να μιλήσω γι’ αυτά, δεν μπορώ να μην παραλληλίσω την πορεία αυτών των δύο εξαιρετικών μουσικών με αυτή των τεράστιων Kraftwerk, που μάλλον δεν χρειάζονται πολλά πολλά, αφού όλο και κάτι θα γνωρίζετε για το μεγαλείο τους. Αφορμή το Autobahn, που πρόσφατα βρήκα σε ακόμη μια έκδοση, μια και το αγαπώ πολύ. Μπορεί ο τίτλος να προϊδεάζει, αλλά ας είμαστε ειλικρινείς, τούτο εδώ το έπος γράφτηκε για μεγάλες λεωφόρους της ζωής. Είκοσι ολόκληρα λεπτά ωδή στην ηλεκτρονική μουσική, που περιτρανά δημιούργησαν οι ίδιοι, ανοίγοντας δρόμους για μουσικούς όπως οι προαναφερθέντες.
«We are driving on the Autobahn. In front of us is a wide valley. The sun is shining with glittering rays. The driving strip is a grey track. White stripes, green edge. We are switching the radio on. From the speaker it sounds: We are driving on the Autobahn». Και τα synths και οι ατμόσφαιρες διαδέχονται η μία την άλλη σε ένα track που, όσο μεγάλο κι αν είναι, δεν το χορταίνεις. Διαβάζω πως το τραγούδι είναι εμπνευσμένο από την αίσθηση της οδήγησης στους γερμανικούς αυτοκινητόδρομους και περιέχει ήχους που μιμούνται αυτοκίνητα και κόρνες. Τρελό.
Να πω σε αυτό το σημείο πως, όσο ψυχρά κι αν είναι δομημένα όλα στη μουσική τους, πάντα κάτι ζεστό οδηγεί, κάνοντας το αυτί να νιώθει οικεία. Ιδίως στην περίπτωση του ομώνυμου Autobahn του 1974, που είναι πολύ κοντά στα πρότυπα μουσικής παραγωγής του σήμερα. Γιατί άραγε;
