Καμιά φορά είναι απόλυτα λογικό να συνδεόμαστε με θερμές χώρες που αγαπούν το έξω και την καλοπέραση. Ας πούμε πιο εξωστρεφής χώρες όπως την Βραζιλία, ιδίως αν αγαπάμε και την μουσική τους που όμοια δεν υπάρχει. Και μην αρχίσετε τις τρέλες, καρναβάλια και τέτοια γιατί μόνο ημιμάθεια δείχνει αυτό. Ζητώ συγνώμη για τα νεύρα αλλά εδώ έπιασα φανταστικό δίσκο για αυτήν την ηλιόλουστη εβδομάδα που επιτέλους προλογίζει την άνοιξη όπως της πρέπει. Κάπως χαθήκαμε μέσα στις Αφρικανικές σκόνες και τις συννεφιές της ψυχής.
Να 'ναι καλά ο Παναγιώτης που μου θύμισε το ντεμπούτο της Gal Costa του 1969 στην Philips και έτσι μπήκα πάλι σε tropicalia τροχιά μετά τα Ευρωπαϊκά brazilian flavoured jazz που έχω μπλέξει το τελευταίο διάστημα. Εδώ βέβαια για να εξηγούμαστε είναι μερικά χρόνια πριν το κύμα της Tropicalia, όταν ακόμα η τραγουδοποιία στην Βραζιλία ήταν πιο αγνή αλλά και πονηρή, με μπόσες και φαζαριστές κιθάρες και breaks από δω και απο κεί. Αυτό εδώ το έπος συγκεντρώνει 12 υπέροχα cuts και μέσα σε αυτά, το μαγικό ''baby'' που την καθιέρωσε. Παρένθεση; Γιατί ρε μάγκες ότι έχει κυκλοφορήσει σε boxed Philips ετικετα έχει μπασογραμμές του θανάτου; (Βλέπε Gainsbourg)
Είχα που αγαπούσα το Domingo όπου είναι και η πρώτη της απόπειρα με τον δάσκαλο Caetano Veloso, έχω και το ομώνυμο της να μου θυμίζει πόσο φανταστική τραγουδίστρια είναι και πώς σημάδεψε την σκηνή της Βραζιλίας. Σκεφτείτε Λοΐζος και Αλεξίου, γιατί αυτό ήταν και βγάλτε την υπέροχη μελαγχολία και διάθεση για τραγωδία της Ελλάδας ,και στην θέση της βάλτε χαρές και πανηγύρια, παιχνιδιάρικη διάθεση και μια κομψότητα που μόνο αυτή η σκηνή είχε. Και στις δύο περιπτώσεις έχουμε ιστορικές στιγμές αλλά σήμερα μιλάμε για ένα από τα πιο iconic άλμπουμς της Βραζιλίας. Μια βδομάδα πριν μπεί ο Απρίλης του Πάσχα και της Άνοιξης. Ε βίβα!
