Ο θρυλικός rapper της δυτικής ακτής, Blu επιστρέφει με το νέο του δίσκο Time Heals Everything και προφανώς διάλεξε το έτερον ήμισυ του, Exile, να ντύσει τις, γεμάτες χαρακτήρα, ρίμες του με απίστευτα πιασάρικα oldschool beats, επιβεβαιώνοντας το status τους ως ένα από τα σπουδαιότερα και πιο συνεπή duo rapper-producer των τελευταίων 20 χρόνων.
Ο Blu, αποτελεί από τις σπάνιες περιπτώσεις rapper που καταφέρνουν να κρατήσουν ψηλά τον πήχη της καλλιτεχνικής τους υπόστασης ακόμα και 25 χρόνια μετά από την είσοδο τους στο χώρο. Έχει κυκλοφορήσει μια πληθώρα δίσκων, συνεργαζόμενος με πολλούς σπουδαίους παραγωγούς και καλλιτέχνες του underground, όπως ο Madlib, ο Oh No, ο Real Bad Man, ο Evidence, με το αποτέλεσμα λίγο-πολύ πάντα να είναι καλό, κυρίως πάντα χάρη στη συνέπεια του Blu στο να προσφέρει ενδιαφέροντα verses. Όπως έχει δείξει ο χρόνος όμως, κανείς δεν εφάπτεται πιο αβίαστα στη χροιά και στο στυλ του Blu όσο οι παραγωγές του Exile, με τον οποίο, με αποκορύφωμα τον πλέον κλασσικό δίσκο, Below The Heavens που κυκλοφόρησαν το 2007 και αποτέλεσε το πρώτο βήμα σε μια χρόνια σπουδαία συνεργασία, δείχνουν να αδυνατούν να βγάλουν κακή μουσική μαζί. Τελευταίο παράδειγμα, αυτής της χημείας, είναι το Love (the) Ominus World του 2024, το οποίο, ενώ πατάει σε μια, όχι και τόσο απρόβλεπτη συνταγή, αποτελεί ένα πολύ ευχάριστο άκουσμα για τους φανατικούς της hip-hop και αυτών που εκτιμάνε ένα καλό verse, αγκαζέ με μια πιασάρικη λούπα.
Λίγο πολύ στα ίδια χωράφια κυμαίνονται και στο Time Heals Everything, υλοποιώντας την αγαπημένη τους συνταγή, με soul-based, old school παραγωγές, με στοιχεία blues και εθιστικές groovες, και φυσικά ελίτ λυρισμό, παντρεμένο με πολύπλοκα flows και rhyme schemes. Από το πρώτο κιόλας κομμάτι του δίσκου “Soul Unusual” θεμελιώνεται το vibe του δίσκου, με τον Blu να ξεδιπλώνει την τεχνική του δεινότητα, πάνω σε ένα beat που μυρίζει 2004 Kanye, ενώ σε παρόμοιο ύφος κινείται και στο κομμάτι που το διαδέχεται “Shoe Laces”, με την έξτρα προσθήκη του Ahmad Anwar, ο οποίος χαρίζει ένα απίστευτα feel-good ρεφρέν το οποίο ταιριάζει άψογα στη ξέγνοιαστη θεματική του Blu στα verses. Ενώ αμφότερα τα κομμάτια είναι αξιοπρεπέστατα, τείνουν να γίνουν λίγο επαναλαμβανόμενα, γεγονός που σπάει στο κοινωνικό και αλήτικο “Crumbs”, όπου όλα δένουν άψογα, από το υπέροχο sample του Exile και τα βρώμικα drums του, στην δίχως κοιλιά ερμηνεία του Blu, στο πως χρησιμοποιούν τη λέξη “Crumbs” για να δημιουργήσουν ένα πιασάρικο ρεφρέν, και φυσικά το απίστευτα ταιριαστό feat του, μόνιμα υποτιμημένου, Rome Streetz.
Στα ίδια ύψη κυμαίνεται ο δίσκος και στο “Hard Times”, όπου ένα βαθύ μπάσο, παρέα με μια άκρως εθιστική και bluesy μελωδία πιάνου στο sample, ντύνουν υπέροχα την βαριά θεματική των δύσκολων στιγμών που αφηγούνται οι Blu, Exile και Fashawn στα verses τους, με το κομμάτι να έχει έναν πιο αφηγηματικό χαρακτήρα, και ενώ το ρεφρέν μπορεί να ξενίσει αρκετούς, εγώ προσωπικά το λάτρεψα. Η στιχουργική του δεινότητα και αφηγηματική διάθεση αποτυπώνονται έντονα και στο “In My Window”, όπου κοιτώντας έξω από το παράθυρο αναπολεί στιγμές και καρέ από τη ζωή του, γεμάτα χαρές και λύπες, νιώθοντας ευλογημένος εδώ που έχει φτάσει, με τον Exile να μας χαρίζει την πιο γεμάτη σε νοσταλγία και χαρμολύπη, παραγωγή του. Σε τελείως αντιδιαμετρικό συναίσθημα, αλλά στα ίδια ύψη σε θέμα εκτέλεσης, κυμάνθηκε και το “I Don’t Rhyme”, το οποίο βρωμάει στυλ και αυτοπεποίθηση από τον Blu, τόσο στον τρόπο που πατάει όσο και στους στίχους του, πάντα υπό την συνοδεία δύο εξαιρετικών beat (το πρώτο ίσως είναι το αγαπημένου στον δίσκο), ενώ την ίδια ενέργεια εκπέμπει και στο “T.S.O.D.”, όπου παρέα με τους θρυλικούς, Black Thought και Mach-Hommy, κάνουν φιγούρα για το ποιος θα έχει το καλύτερο verse. Όλες αυτές οι ιστορίες και τα συναισθήματα του Blu, τελικά δένουν όλα υπέροχα στο ομώνυμο κομμάτι του δίσκου, όπου καταλήγει και στο τελικό συμπέρασμα πως αφού φτάσαμε ακέραιοι εδώ που είμαστε, “ο χρόνος τα γιατρεύει όλα”, με μια χαρούμενη μελωδία και ένα υπέροχο choir sample να ντύνουν τα εξαιρετικά verses των Blu και Saba.
Σε γενικές γραμμές το Time Heals Everything είναι ότι ακριβώς περιμένει κάποιος εξοικειωμένος με τις δουλειές που έχει προσφέρει αυτό το δίδυμο. Μπορεί να μην είναι τόσο πειραματικό όσο το Miles ή τόσο ριζοσπαστικό όσο το Below The Heavens, αλλά παραμένει μια καλή υπενθύμιση του στάτους και του ονόματος που έχουν χτίσει οι δυο τους στο πέρασμα του χρόνου. Ίσως για κάποιους είναι λίγο μονότονο ή σε κάποιους άλλους φανεί “άλλη μια σταγόνα στον ωκεανό της hip-hop”, το μόνο σίγουρο είναι πως ο Blu και ο Exile, με την πολύτιμη συνεισφορά από τα, σε γενικές γραμμές, εξαιρετικά feats, αδυνατούν να κυκλοφορήσουν κάτι που δεν θα έχει έστω έναν πόλο έλξης, είτε αυτός είναι οι παραγωγές, είτε τα ρεφρέν, είτε τα περίεργα flows ή ακόμα και το στιχουργικό περιεχόμενο. Το Time Heals Everything καταφέρνει να τικάρει τα περισσότερα κουτάκια στο τι σημαίνει να είσαι ένας απολαυστικός hip-hop δίσκος, και για τους hardcore ρετρολάγνους του πατροπαράδοτου rap, ίσως αποτελέσει και την αγαπημένη τους κυκλοφορία για φέτος.
