O Thundercat αποτελεί τα τελευταία 15 χρόνια έναν από τους σπουδαιότερους συντελεστές της hip-hop και RnB μουσικής, έχοντας αφήσει το αποτύπωμά του διάχυτο παντού, συνεργαζόμενος με καλλιτέχνες όπως ο Kendrick Lamar, ο Tyler, the Creator, ο Mac Miller, ο J.I.D., η SZA, ο Flying Lotus, οι N.E.R.D., η Janelle Monae, ο A$AP Rocky με την λίστα, όπως καταλαβαίνετε να μην τελειώνει ποτέ. Όντας μουσικός παραγωγός, μπασίστας, τραγουδιστής και συνθέτης, η έννοια του καλλιτέχνη ίσως είναι λίγο υποτιμητική, όπως και η προσπάθεια να τον εντάξει κανείς σε ένα μουσικό είδος, μιας και οι επιρροές του και οι ήχοι που ντύνει τις μουσικές του, από το μακρινό 2011, ποικίλουν, τόσο σε επίπεδο προσέγγισης, όσο και εκτέλεσης. Αυτό γίνεται ακόμα πιο αντιληπτό στο Distracted, αρκεί κανείς να ακούσει μόνο τα 5 singles που είχαν κυκλοφορήσει. Από τη μία, το “No More Lies”, σε συνεργασία με τον Tame Impala, αποτελεί ένα συνονθύλευμα της ψυχεδελικής αισθητικής του Kevin Parker σε συνδυασμό με την groova και το funky άγγιγμα του Thundercat, με αμφότερους να φέρνουν τον καλύτερο τους εαυτό, με ενδιαφέρουσες συγχορδίες, απρόβλεπτες μελωδίες, synthesizers, μπάσο και μαγευτικές ερμηνείες να ντύνουν το κομμάτι. Από την άλλη υπάρχει το αλλόκοτα funky, αλλά εθιστικό “I Did this To Myself”, όπου, παρέα με τον Flying Lotus, ο Thundercat παίρνει στοιχεία από την παραδοσιακή funk και nu disco μουσική, και συνθέτει μια μπασογραμμή, που από μόνη της, κλέβει την παράσταση, ο Lil Yachty εφάπτεται άψογα στην αισθητική του κομματιού και για ακόμη μια φορά οι συγχορδίες και οι μελωδίες σου κολλάνε στο κεφάλι. Εξίσου ιδιαίτερος, αλλά ταιριαστός συνδυασμός αποδείχθηκε και το κομμάτι “ThunderWave” μαζί με την WILLOW, όπου η ερμηνείες αμφότερων, σε επίπεδο μετάδοσης του ρομαντικού συναισθήματος του κομματιού, ίσως ήταν οι αγαπημένες μου στον δίσκο, ντυμένες με ένα πιο ambient pop πέπλο, κουβαλώντας φυσικά παράλληλα τις απρόβλεπτες πινελιές του Thundercat σε επίπεδο σύνθεσης και αρμονίας. Φυσικά δεν μπορώ να μην αναφερθώ και στο “She Knows Too Much”, το πιο πολυσυζητημένο ίσως single του δίσκου, λόγω της παρουσίας του εκλιπόντος rapper και φίλου του Thundercat, Mac Miller, ένα μείγμα hip-hop στοιχείου με την παιχνιδιάρικη διάθεση και τον χαρακτήρα του Mac, και φυσικά τις vintage, funky ιδέες του Thundercat, με rhodes και τρομπέτες να εναλλάσσονται και να solάρουν, πάντα υπό την γκρούβα της μπασογραμμής του, μετατρέποντας το κομμάτι στον απόλυτο 70s funk jazz ύμνο.
Τα στοιχεία όλων αυτών των σπουδαίων αφροαμερικάνικων μουσικών, όπως jazz, funk, Rnb, με όργανα να solάρουν ανελέητα, πάνω στην αρμονία του κομματιού που κουβαλάει το μπάσο, εμφανίζονται παντού στο δίσκο, από το πρώτο κιόλας κομμάτι, “Candlelight”, όπου ο Thundercat μας δείχνει την διάθεση του να πειραματιστεί και να μας πάει στα πιο αντισυμβατικά μονοπάτια του, με ένα ιδιόρρυθμο groove, smooth φωνητικά και ένα κρεσέντο που κραυγάζει jazz fusion, εμπλουτισμένο με ένα εντονο chord progression και ένα synth solo που σε βυθίζει στο χαοτικό κόσμο του δίσκου. Αυτή η αγάπη του για πειράγματα στις αρμονίες και χαώδη solo, πάντα σε ένα funk και RnB πλαίσιο, γίνεται φανερή και στο “A.D.D. Through The Roof”, ένα από τα πιο αισιόδοξα και παρακινητικά κομμάτια του δίσκου σε επίπεδο στίχων και ένα ακόμα χαρακτηριστικό παράδειγμα της δεινότητας του στο να δημιουργεί πιασάρικες μελωδίες που πατάνε σε εθιστικές γκρούβες, αλλά και στο "Anakin Learns His Fate", έναν εσωτερικό μονόλογο για τον φόβο της σκοτεινής του πλευράς, παρομοιάζοντας τον εαυτό του με τον γνωστό πρωταγωνιστή της σειράς Star Wars.
Σε παρόμοια νοσταλγική αισθητική, πάντα με το "πιπεράτο" του dressing, κινείται και στην γλυκύτατη ρομαντική μπαλάντα, “Walking On The Moon”, μία από τις πιο ζεστές και έντονες συναισθηματικά στιγμές του δίσκου, ή στο “What Is Left To Say”, ένα κομμάτι που έχει το στίγμα της 70s soul και ειδικότερα του Stevie Wonder σε όλο του το φάσμα. Από την ενορχήστρωση, τα φωνητικά, τις συγχορδίες, όλα έχουν τον retro αερά τη soul και RnB μουσικής, εκτελεσμένα στον υπερθετικό βαθμό, γεγονός που γίνεται πιο σπουδαίο αν αναλογιστεί κανείς πως το τελικό αυτό αποτέλεσμα έγινε με τη συνεισφορά των The Lemon Twigs, οι οποίοι κινούνται κυρίως στα rock χωράφια, και του Kenny Beats στην παραγωγή, ενός κατά κόρον χιπ-χοπ παραγωγού.
Ένα ακόμα παράδειγμα της πλούσιας ηχητικής παλέτας του είναι “This Thing We Call Love”, με τον ανερχόμενο και ταλαντούχο Channel Tres, ένα από τα πιο ανεβαστικά ακούσματα του δίσκου, σε ένα πιο disco πλαίσιο, κάνοντάς το ιδανικό για οποιοδήποτε πάρτι στην παραλία.
Ακόμα και το πιο συμβατικό “Pozole”, μια, κατά τα άλλα, κλασσική μπαλάντα, καταφέρνει χάρη στα φωνητικά, τις συγχορδίες και τους στίχους του να δημιουργεί ένα ακόμα φορτισμένο σημείο στο δίσκο, ίσως το πιο μελαγχολικό, δίχως να πλήττει τον ακροατή.
Καταλήγοντας, το Distracted αποτελεί μια καλλιτεχνική έκφραση ενός πολυσχιδή ανθρώπου, ο οποίος φάνηκε να βάζει όλο του το συναίσθημα και το μεράκι του στην σύλληψη, σύνθεση και εκτέλεση των ιδεών του, καταφέρνοντας να αποτυπώσει, σαν εσωτερικό μονόλογο, όλη την υπαρξιακή του κρίση, τα άγχη του, την ελπίδα, τον φόβο, τον ρομαντισμό και την ανασφάλεια του σε περίπου 47 λεπτά, δημιουργώντας έτσι σίγουρα έναν από τους πιο ενδιαφέροντες και αξιοσημείωτους δίσκους για το 2026. Μπορεί το κλείσιμο του δίσκου να μην κυμάνθηκε στα ίδια ύψη του υπολοίπου, ωστόσο, όλες οι υπόλοιπες στιγμές, αρκούν για τη σύνθεση μιας άκρως εντυπωσιακής μουσικής εμπειρίας, που επανατοποθετεί παλιές αισθητικές σε ένα σύγχρονο και μοναδικό πλαίσιο, που μόνο ο Thundercat θα μπορούσε να συλλάβει.
