Ο Joe Pernice είναι παλιοσειρά με τριάντα χρόνια καριέρα στο κύκλωμα του underground rock και της americana∙ κι όμως, το Sunny, I Was Wrong είναι μόλις το πρώτο του σόλο άλμπουμ. Πρώην μέλος αξιόλογων συγκροτημάτων όπως οι Scud Mountain Boys και οι Pernice Brothers, ο Pernice περνούσε ξώφαλτσα το κατώφλι της αναγνώρισης. Καμία από τις προηγούμενες μπάντες του, παρά τις πολύ καλές κριτικές που τις συνοδεύουν, δεν γνώρισε επιτυχία.
Αυτό δεν αναμένεται να αλλάξει θεαματικά με το Sunny, I Was Wrong, θα ήταν όμως ευχής έργον να ακουστεί λίγο παραπάνω ο δίσκος, καθώς είναι πολύ όμορφη και -κυρίως-πολύ τίμια δουλειά.O Pernice τα απογυμνώνει όλα σε μια ήπια, συχνά μελαγχολική ατμόσφαιρα που είναι τόσο όμορφη όσο και στοχαστική.
Ο ίδιος ο Joe Pernice λέει για το Sunny, I Was Wrong: «Ήξερα ότι ήθελα να κάνω έναν δίσκο στούντιο και ήξερα ότι ήθελα να κάνω έναν δίσκο. Δεν ήθελα απλώς ένα συνονθύλευμα μελωδιών. Δεν ήθελα να κάνω έναν πρωτότυπο δίσκο, αλλά ήθελα κάτι που πρέπει να ακουστεί από την αρχή μέχρι το τέλος. Ήθελα να είναι ένας προορισμός. Ένα γεγονός. Το Sunny, I Was Wrong συνοψίζει όλα αυτά τα πράγματα που μας ξεφεύγουν: Φίλους και εραστές που δεν έχουμε δει εδώ και δεκαετίες, παλιές υποσχέσεις που δεν έχουν πραγματοποιηθεί, αγαπημένα όνειρα που έχουν ξεχαστεί, καλύτερα σχεδιασμένα σχέδια που δεν έχουν πραγματοποιηθεί».
Με λίγη βοήθεια από τους φίλους του, ο Pernice μετέτρεψε μερικά από αυτά σε μια όμορφη εκλέπτυνση όλων των χαρακτηριστικών που τον έχουν διακρίνει ως τραγουδοποιό όλα αυτά τα χρόνια: την ευχέρειά του για μελωδίες που πονάνε, την κλίση του για ενορχηστρώσεις που παραπέμπουν στο παρελθόν της pop μουσικής χωρίς να βυθίζονται στη νοσταλγία και τη βαθιά ενσυναίσθηση για τους χαρακτήρες που κατοικούν στους στίχους του.
Από τα πρώτα του χρόνια με τους Scud Mountain Boys μέχρι τη μακροχρόνια πορεία των Pernice Brothers, ο Pernice έχει ειδικευτεί στην γλυκόπικρη αφήγηση, αντλώντας έμπνευση από την κλασική pop δεξιοτεχνία χωρίς να βυθίζεται στη νοσταλγία. Η γραφή του παραπέμπει στην παράδοση των Jimmy Webb, Burt Bacharach και John Prine, παραμένοντας όμως αναμφισβήτητα δική του - εμπνευσμένη και συναισθηματικά άμεση.
Η απλότητα του “Peace in our Home”, που ανοίγει τον δίσκο, αποδεικνύει πώς ο Pernice μπορεί να κάνει τόσα πολλά με τόσο λίγα. Τραγουδώντας με τους ήχους μιας ακουστικής κιθάρας, αφήνει να φανεί πόσο καλύτερη θα είναι η ζωή, με «φωνές να υψώνονται μόνο στο τραγούδι» και «χέρια η μία πάνω στην άλλη, αλλά μόνο με αγάπη».
Tο "Deep into the Dawn" καθοδηγείται από τους ήχους ενός Wurlitzer και μιας pedal steel, ενώ ο Pernice σε ντουέτο με την Aimee Mann, αφηγείται μια ιστορία θλίψης. Αντίστοιχα στο “I'd Rather Look Away” ο Norman Blake των Teenage Fanclub συνδράμει στα φωνητικά τον Pernice, προσθέτοντας μια δόση power-pop στην ατμόσφαιρα, σε συνδυασμό και με τη δουλειά του Pete Mancini στις κιθάρες (ηλεκτρικές, slide και δωδεκάχορδες). Η σύζυγός του, Lora Stein, τον συνοδεύει στο “Is It Serious”, που αναφέρεται στιχουργικά στο πιθανό τέλος μιας σχέσης, υπό τους κυμβαλισμούς στο πιάνο του Mark Evin.
Η πιο σημαντική συνεργασία του άλμπουμ είναι με τον Rodney Crowell στο "It Won't Be Me" - ένα γερό, mid-tempo folk κομμάτι, χτισμένο σε ένα άψογο μείγμα κιθάρας και πιάνου που ρολάρει.
Το “If You Go Back to California” ξεκινά με slide κιθάρα, που θυμίζει τον τραχύ ήχο των Scud Mountain Boys. Στο ομώνυμο κομμάτι του δίσκου αντίθετα οι κιθάρες είναι πιο απαλές∙ βρίσκει τον Pernice στην πιο ευάλωτη φάση του, με τη φωνή του να ακούγεται σαν ψίθυρος πάνω από τα διακριτικά έγχορδα.
Ο ήχος γίνεται πιο πλούσιος στη συνέχεια, καθώς τρομπέτα και τρομπόνι γεμίζουν το δεύτερο μισό του “Twenty-Thousand Times”. Στο φινάλε παραμονεύει το ελεγειακό “It Got Away from Me”, όπου το πιάνο οδηγεί σε ένα λυρικό δίστιχο βασισμένο στο “MacArthur Park” προς τιμήν του του μεγάλου Jimmy Webb, με τον Pernice να τραγουδάει:
«I blew half my life on things I can't explain
Left so many cakes out in the rain»
Μουσικά, το άλμπουμ είναι συγκρατημένο και συνεπές. Κυριαρχούν το πιάνο και οι συγκρατημένες ενορχηστρώσεις εγχόρδων, με την παραγωγή να δίνει προτεραιότητα στη φωνητική καθαρότητα και τη μελωδική λεπτομέρεια. Ο Pernice έχει πει ότι ήθελε έναν δίσκο που να λειτουργεί ως μια ολοκληρωμένη ακρόαση και όχι ως μια συλλογή μεμονωμένων κομματιών. Η αλληλουχία τους το αντανακλά: σταθερός ρυθμός, ελάχιστες αλλαγές στον τόνο, μια καθαρή γραμμή από την αρχή μέχρι το τέλος. Πολλές φορές η διακριτική προσέγγιση στη μουσική είναι και η πιο ουσιαστική.
