Η συνήθεια που έγινε λατρεία είναι να μεταλαμβάνουμε κάθε περίπου δύο χρόνια και από έναν δίσκο των Darkthrone. Κάθε φορά με μια νέα αγωνία για το τι μας ετοιμάζει το duo των Fenriz και Nocturno Culto αυτή τη στιγμή. Μιλάμε για ένα συγκρότημα που στα σαράντα χρόνια ύπαρξής του έχει περάσει από death metal, καθόρισε το δεύτερο κύμα του black metal και στη συνέχεια αποφάσισε να γκρεμίσει το ίδιο το είδωλό του, παίζοντας από crust punk, σε proto-black, σε epic heavy metal, σε doom και σε όλους τους συνδυασμούς αυτών. Πάντα με απόλυτη άρνηση για οτιδήποτε θυμίζει συμβιβασμό, είτε αυτό είναι κάποιο δισκογραφικό deal, είτε αυτό είναι το να παίξουν live είτε το να βάλουν τον ήχο τους σε κουτάκια. Αν μια μπάντα μπορεί να λέγεται καλτ, είναι αυτοί. Το νέο τους άλμπουμ λοιπόν, με τίτλο Pre-Historic Metal σηματοδοτεί όχι μόνο το 22ο full-length της μπάντας, αλλά και τα 40 χρόνια από την αρχική τους δημιουργία (τότε ως Black Death). Άλλη μια φορά τους βρίσκουμε σε πλήρη άρνηση επανάληψης των εαυτών τους. Ο ίδιος ο Fenriz δήλωσε πως το "prehistoric" δεν αναφέρεται σε κάποιο concept αλλά περισσότερο σε μια αισθητική «του να χρησιμοποιείς το παλιό στυλ για να δημιουργήσεις κάτι νέο». Με λίγα λόγια metal με την πιο βασική, πρωτόγονη και ειλικρινή έννοια του όρου. Ακόμα και το artwork είναι απλά ο Fenriz να κρατάει ένα δίκρανο... πόσο πιο prehistoric το θες;
Πείτε με ακόμα μεθυσμένο από τη συναυλία, όμως δεν μπορείτε να μου βγάλετε από το μυαλό πως το εναρκτήριο "They Found One of My Graves" δεν ακούγεται σαν Metallica εποχής Kill Em All απλά με Nocturno Culto στα φωνητικά. Ελπίζω να μην είμαι μόνος μου σε αυτό. Banger ολκής σε κάθε περίπτωση, με τα galloping riffs και την άμωμη γκρούβα να φέρνουν την ιδανική εισαγωγή.
Το ομότιτλο "Pre-Historic Metal" είναι το πιο αντιπροσωπευτικό κομμάτι της φιλοσοφίας του δίσκου. Εδώ το θρυλικό ντουέτο μοιάζει να συνομιλεί με όλη τη μεταλλική ιστορία των late 70s και early 80s. Βαριά riffs γύρω από μια ανεπαίσθητη NWOBHM αισθητική, ένα σχεδόν punk δεύτερο μισό και τα heavy metal φωνητικά του Fenriz να πρωταγωνιστούν για όλους τους σωστούς λόγους. Proto-metal στην πιο… πρωτόλεια μορφή.
Το "Siberian Thaw" έρχεται με μια πολύ πιο doom διάθεση, με ένα Sabbathικό βασικό riff να ορίζει το ζοφερό mood. Γκρίζος ουρανός πάνω από μια παγωμένη στέπα όπου κάτι αρχαίο ξυπνά κάτω από τον πάγο.
Άλλο ένα εξαιρετικό δείγμα παραδοσιακού heavy metal riffing βρίσκουμε στο "Deeply Rooted" και στο "The Dry Wells of Hell", με το δεύτερο ειδικά να είναι πολύ ενδοσκοπικό και με την καλύτερη φωνητική performance του Fenriz εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Δεν περίμενα πως είχε στην φαρέτρα του τόσο καλά ψηλά φωνητικά, όμως με έφερε προ εκπλήξεως.
Μετά το πολύ κινηματογραφικό ιντερλούδιο στο "So I Marched To The Sunken Empire" επιστρέφουμε στην κανονικότητα. Το "Eat Eat Eat Your Pride" είναι το πιο Fenriz κομμάτι σε ολόκληρο το δίσκο. Γρήγορο και crusty βασικό riff που όμως ξετυλίγεται σε κάτι πολύ πιο μεγαλεπήβολο με αρκετά μεγαλύτερη σοβαρότητα όμως από τις συνηθισμένες του πινελιές ώστε να είναι από τα μεγάλα highlights. Το τέταρτο κατά σειρά "Eon", μια συνήθεια που μετά το Soulside Journey έγινε λατρεία στα τελευταία 3 άλμπουμ, κλείνει τον δίσκο με τον πιο βαρύγδουπα επικό τρόπο. Αγνό Epic metal worship, σαν οι Scald να παίζουν Celtic Frost. Χτυπάει ακριβώς το sweet spot μου.
To μόνο που κάνει τον δίσκο πιο pre-historic από τα riffs και την αισθητική είναι ο ίδιος του ο ήχος. Δεν είναι lo-fi με τον τρόπο που έχουμε ας πούμε το Transilvanian Hunger και το Under a Funeral Moon, όμως είναι οργανικό, γίηνο και ωμό. Κλισέ λέξεις πλέον, καταλαβαίνω πως έχουν κουράσει, όμως αν ένας δίσκος αξίζει να χαρακτηρίζεται από αυτήν την τριάδα είναι αυτός. Είναι λες και ηχογραφήθηκε σε ένα take, με μοναδικό οδηγό το πάθος και την αγάπη για την πεμπτουσία του heavy metal. Σίγουρα υπολείπεται την μυστηριακή ατμόσφαιρα του Eternal Hails ή το βάθος του Astral Fortress, όμως στα μάτια μου είναι αρκετά πιο εμπνευσμένο και σίγουρα κουβαλάει πάνω του τα περισσότερα μαζεμένα riffs που έχουν γράψει εδώ και πολλά χρόνια. Ενώ είναι δηλαδή ο πιο χαλαρός θεματικά δίσκος τους, παράλληλα είναι και ο πιο κιθαριστικός των τελευταίων ετών. Είναι τρομερό που στα 50 τους παίζουν σαν να θέλουν να στείλουν ένα love letter στο είδος που τους μεγάλωσε. Ένας τίμιος και απολαυστικός δίσκος από δύο ανθρώπους που δεν χρειάζεται πια να αποδείξουν τίποτα σε κανέναν και ηχογραφούν μονάχα για τους ίδιους.
