Το II είναι το δεύτερο ολοκληρωμένο άλμπουμ των Kukuraxa. Η νέα αυτή κυκλοφορία εδραιώνει τον ξεχωριστό κόσμο τους στην ελληνική ανεξάρτητη σκηνή. Από την πρώτη ακρόαση, εμφανίζεται ένας χώρος ακαθόριστος και γοητευτικός, σαν εξοχή που δεν έχεις ξαναδεί, αλλά νιώθεις πως την κουβαλούσες μέσα σου. Οι εικόνες αναδύονται σιγά σιγά, οι ήχοι λειτουργούν σαν σημάδια και τα τραγούδια ξετυλίγονται με σιγουριά, καθώς οι δημιουργοί γνωρίζουν πώς να χειριστούν το μέσο τους.
Οι Kukuraxa συνεχίζουν στην ελληνική ανεξάρτητη σκηνή, ακολουθώντας μια DIY φιλοσοφία που εδώ αποδίδει ώριμους καρπούς. Το υλικό του δίσκου σε σύνθεση και παραγωγή από το ίδιο συγκρότημα, ενισχύει τη συνοχή του έργου. Τη μίξη έχει αναλάβει ο Kostas Mitsopoulos, με επιπλέον δουλειά από τον Ekelon. Αυτές οι παρεμβάσεις εξασφαλίζουν καθαρότητα, βάθος και σωστή αναλογία ανάμεσα στο οργανικό και το ηλεκτρονικό στοιχείο. Η παραγωγή δεν επιδιώκει να εντυπωσιάσει. Υπηρετεί τα τραγούδια και τους επιτρέπει να αναπνεύσουν.
Το άνοιγμα με το “Kalikatsu” είναι προσεγμένο. Ο τίτλος παραπέμπει σε λαϊκή ονομασία του θαλασσοκόρακα. Το κομμάτι ξεκινά με χαμηλόσυχο παλμό και διακριτικά ηλεκτρονικά στοιχεία, καθώς η φωνή τοποθετείται σχεδόν αφηγηματικά. Οι Kukuraxa αποφεύγουν την τυπική ποπ εξωστρέφεια και επιλέγουν έναν εσωτερικό τόνο, που ενδυναμώνεται όσο προχωρά το τραγούδι.
Στο “Love and Sadness” φωτίζεται η αρμονική παλέτα. Οι συγχορδίες ανοίγουν, η ρυθμική βάση αποκτά κίνηση και η μελωδία αναδεικνύεται με άνεση. Η σύνθεση δείχνει πόσο καλά γνωρίζει το συγκρότημα την αξία της παύσης. Μικρά κενά ανάμεσα στις φράσεις, δισταγμοί πριν την επανείσοδο των φωνητικών και λεπτές μεταβολές στην ένταση δημιουργούν μια αίσθηση αναμονής που είναι πιο αποτελεσματική από οποιαδήποτε κραυγαλέα κορύφωση. Το “Otan Koimasai” είναι μία από τις πιο ολοκληρωμένες στιγμές του άλμπουμ. Το πιάνο αναλαμβάνει κεντρικό ρόλο, όχι ως διακοσμητικό μοτίβο, αλλά ως κύριος φορέας μελωδίας και συναισθηματικής κατεύθυνσης. Κάτω από αυτό, τα 808s δίνουν σταθερό παλμό και υποδόρια ένταση. Η ένωση των κόσμων του ακουστικού και του ψηφιακού γίνεται φυσικά. Το τραγούδι διατηρεί μια νυχτερινή ποιότητα, σαν σκέψη που παραμένει ενώ όλα γύρω έχουν σωπάσει.
Στο μεσαίο τμήμα του δίσκου, οι Kukuraxa αποκαλύπτουν τη συνθετική τους ωριμότητα. Το “Mallon” βασίζεται στην ιδέα της αβεβαιότητας και τη μετατρέπει σε δομικό στοιχείο. Το ρυθμικό μοτίβο επαναλαμβάνεται, αλλά κάθε επιστροφή φέρει μια μικρή μετατόπιση. Τίποτα δεν μένει ακριβώς το ίδιο. Το “Geia Sou” έχει μεγαλύτερη ποπ αμεσότητα, με σαφές hook και πιο καθαρή μελωδική κατεύθυνση, χωρίς να γίνεται προβλέψιμο. Το τραγούδι προχωρά με ελεγχόμενες ανυψώσεις, σαν κύμα που σηκώνεται σταδιακά. Το “Ghost” είναι ίσως η πιο ατμοσφαιρική στιγμή του άλμπουμ. Η φωνή είναι πιο πίσω στη μίξη, με την αντήχηση να δημιουργεί χώρο και απόσταση. Τα synths προβάλλονται σαν θραύσματα μνήμης, μικρές λάμψεις που σβήνουν γρήγορα. Αμέσως μετά, το “Gata” αλλάζει θερμοκρασία. Ο ρυθμός γίνεται πιο κοφτός, η κίνηση πιο νευρική, και ο δίσκος αποκτά προσωρινά μια ελαφρά ειρωνική ζωηράδα που αναζωογονεί.
Το “Xoreveis” είναι το πιο άμεσο κομμάτι της συλλογής και πιθανό σημείο εισόδου για νέο ακροατή. Διαθέτει καθαρό pulse, ελκυστική μελωδική γραμμή και μια φυσική αίσθηση κίνησης. Εδώ η indie pop πλευρά των Kukuraxa εκφράζεται πιο καθαρά, χωρίς να χάνεται η ξεχωριστή ταυτότητά τους. Το “Foititria” επιστρέφει στην αφηγηματική διάσταση, με τη φωνή να σηκώνει το βάρος της εικόνας και την ενορχήστρωση να λειτουργεί υπονοώντας. Το κλείσιμο με το “Beating” είναι ιδανικό. Σε σχεδόν πέντε λεπτά, η σύνθεση αναπτύσσεται σταδιακά, προσθέτοντας στοιχεία χωρίς βιασύνη. Η ένταση δεν έρχεται ως έκρηξη αλλά ως συσσώρευση. Όταν το κομμάτι τελειώνει, αφήνει πίσω του μια αίσθηση συνέχειας, σαν να υπάρχει κάτι λίγο πιο πέρα που απλώς δεν ακούσαμε.
Ως συνολικό έργο, το II ξεχωρίζει για τη δραματουργία του. Η σειρά των τραγουδιών είναι προσεγμένη, με σωστές εναλλαγές πυκνότητας και φωτός. Υπάρχει αρχή που ανοίγει τον κόσμο του δίσκου, μέση που τον εμβαθύνει και τέλος που τον αποσύρει ήσυχα. Αυτή η αίσθηση ενιαίας εμπειρίας σπανίζει στην εποχή της αποσπασματικής ακρόασης. Οι Kukuraxa προσφέρουν ένα ελληνικό άλμπουμ που βλέπει το τραγούδι ως χώρο αφήγησης και τον ήχο ως υλικό μνήμης. Η indie pop, τα ηλεκτρονικά στοιχεία, οι λοξές μελωδίες και ο λόγος συνυπάρχουν με ισορροπία και χαρακτήρα. Το II δεν ζητά να εντυπωσιάσει αμέσως. Ζητά χρόνο, δεύτερη ακρόαση και προσοχή. Και γι’ αυτό ακριβώς μένει.
