Πάντα αναρωτιόμουν πώς θα ακούγονταν συνθέσεις όπως αυτές του Lumiere με φωνητικά, και η απορία μου λύθηκε με τον καλύτερο τρόπο. Σκεφτείτε να σμίγουν δύο κόσμοι που προφανώς έχουν πολλά κοινά, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μπορούν απαραίτητα να συνυπάρξουν, και που, αν τα καταφέρουν, οι δυσκολίες είναι ανυπολόγιστες. Στην περίπτωση του Θανάση Χριστοδούλου, όπως και μόνοι σας θα συμπεράνετε, όλα πήγαν κατ’ ευχήν. Πασχίζουμε πια να βρούμε να ακούσουμε απλά τραγούδια, και αυτό το σύνολο με αποτυπωμένες αναμνήσεις από σχέσεις εξ αποστάσεως που ψάχνουν τρόπους να μειώσουν τα χιλιόμετρα, το καταφέρνει διασχίζοντας μια ευθεία γραμμή. Χωρίς εμφανή εμπόδια, χωρίς παγίδες, χωρίς στροφές, χωρίς δύσκολες συνθήκες. Κι αυτό γιατί ο Lumiere ξέρει καλά από μελωδίες που δεν θέλουν πολλά πολλά για να εντυπωσιάσουν, χωρίς αυτό να σημαίνει κάτι αρνητικό.
Εδώ οι κοσμικές φράσεις πιάνου διαδέχονται η μία την άλλη, με που και που έγχορδα και ακουστικές κιθάρες να μπλέκονται όμορφα γύρω από τα φωνητικά της Χριστίνας Σαμαρά αλλά και του ίδιου, κάνοντας το ταξίδι ευχάριστο, όσο και πικρό να είναι κατά την αφήγηση. Επιστρέφω στους δίσκους που ακούγονται νερό, αυτούς που γρήγορα περνάνε, ευκολόπιοτοι με καλό αποτύπωμα στον ουρανίσκο, και κουνάω το δάχτυλο στους δίσκους που περνάνε και δεν αφήνουν τίποτα πίσω, που ήταν αρκετοί και αυτή τη χρονιά. Δεν είναι η συμπάθεια προς τον Lumiere και τη μουσική του, αλλά η άτυπη συνέπειά του να ξεφουρνίζει δίσκους μόνο όταν εκείνος το αισθάνεται και όταν έχει κάτι πραγματικά να πει.
Η "Εισαγωγή", ένα κράμα απόκοσμης αγάπης. Το "Άραγε ξέρει;", το κουτί που φοβάσαι να ανοίξεις γιατί κρύβει τον στίχο "Πώς κρύβεις κάτι που σε άλλαξε;". Το "Περιγράμματα", μια πολύ κομβική στιγμή για τον δίσκο. Κάτι έρχεται να κάτσει καλά μέσα σου με το "Το ποτέ και το πάντα", που ως άλλο ένα κομμάτι αυτού εδώ του τρυφερού σχηματισμού με κάνει να σκέφτομαι γλυκόπικρα πράγματα, από το φως στο σκοτάδι και αντίστροφα. Το "Άλλος", που ίσως είναι και από τις πιο δυνατές στιγμές στιχουργικά, περιγράφοντας το πόσο πίσω μπορεί να κάνει κάποιος για την αγάπη. Το αλλάζω: και μουσικά λάμπει, δίνοντας την αυτοπεποίθηση της ασφάλειας, ενώ ο Lumiere απαγγέλλει τους στίχους όσο η Χριστίνα απλώνει τη φωνή της με τη βοήθεια ενός ατέλειωτου reverb. Τέλος, τα "Μάλλον φταίω εγώ" και "Παλιές φωτογραφίες στις πόρτες" συνωμοτούν για να κλείσει ο δίσκος στο άπλετο φως (μην γελιέστε με τον τίτλο "Σκοτάδι"). Όλα μπαίνουν σε μια σειρά, αυτή που ο Lumiere δίνει με νότες και που η Σαμαρά διασχίζει, κόβοντας τις λέξεις περίτεχνα για να ακουμπήσουν πάνω τους. Το "Lupus" διαδέχεται το τέλος του άλμπουμ στο Spotify και το γράμμα κλείνει για να σταλεί στον παραλήπτη του.
Αυτή είναι και μια άτυπη τριλογία στην καλή πλευρά της νέας ελληνικής μουσικής πραγματικότητας, που ξεκινά από το "Εκτός των Τειχών" του Βολάνη με τον "Παγίδα", συνεχίζει με τον "Μονόκερω" και καταλήγει στο "Ο Χρόνος Μακριά σου" του Lumiere. Όλα από την ίδια πηγή, την πατρινή Veego Records, που με πείσμα συνεχίζει το ρομαντικό, πλην ειλικρινές, πλασάρισμα στα μουσικά δρώμενα της χώρας. Κυκλοφορεί ήδη σε προσεγμένη, περιορισμένη βινυλιακή έκδοση. Εύκολα στα καλύτερα για το 2026.
