Τους Misty Route τους γνώρισα μέσα από τον πρώτο τους δίσκο, το Without A Trace. Ένας πολύ ιδιαίτερος δίσκος, όπου από την πρώτη επαφή, αυτό που μου έμεινε δεν ήταν κάποιο συγκεκριμένο κομμάτι, αλλά η συνολική αίσθηση. Ήταν ένας δίσκος που κυλούσε σαν μια ενιαία εμπειρία. Δεν ήταν άμεσος, ούτε ιδιαίτερα catchy, όμως ήταν μια πολύ καλή πρόταση για τους φίλους των Riverside, των Porcupine Tree και της Load/Reload εποχής των Metallica.
Πέντε χρόνια μετά το Without A Trace, επιστρέφουν με έναν δίσκο σαφώς πιο βαρύ, όχι μόνο ηχητικά, αλλά και θεματικά. Η παραγωγή και ο συνολικός ηχητικός όγκος στο Ethos είναι άλλο ένα από τα σημαντικά άλματα του δίσκου. Υπάρχει βάθος, υπάρχει χώρος, και κυρίως υπάρχει ισορροπία. Άλμα που πατάει ήδη πάνω σε αρκετά υψηλό σκαλί, όμως τελειοποιούν όλες τις επιμέρους μικρές αστοχίες του προκατόχου τους, ειδικά όσον αφορά την δυναμικότητα στον ήχο και στα πατήματα των φωνητικών. Έχει ξεφύγει πλέον από τις αρχικές επιρροές του Hetfield, αποκτώντας πλέον μια απόλυτα δική του ταυτότητα και κερδίζει σε δυναμισμό. Το μπάσο αποκτά πιο ενεργό ρόλο με έντονα Tool-ικά περάσματα μεταξύ άλλων. Το άνοιγμα του δίσκου με το "Hail" δεν αφήνει αρκετά περιθώρια παρερμηνείας για το τι έχουμε να κάνουμε. Με ένα κοφτό αλά-Mastodon βασικό riff γεμάτο groove που ωθεί το κεφάλι μου σε ασύμμετρες ταλαντώσεις του αυχένα. Με το ίδιο μοτίβο και με αντίστοιχες νευρωτικές δονήσεις εισέρχεται με τα μπούνια το "Last Night's Dream" όπου τα djenty riffs του είναι γεμάτα βάρος. Ήδη αντικρίζουμε μια αρκετά διαφορετική προσέγγιση από το Without A Trace, το οποίο έμοιαζε πιο συναισθηματικό και αρκετά πιο ατμοσφαιρικά. Ελάχιστες τέτοιες υφές παραμένουν, αλλά πλέον λειτουργούν ως υπόβαθρο όχι ως προορισμός.
Το "Born with a Price Tag" είναι η πιο εκτενής σύνθεση και περνάει από όλα τα ηχητικά φάσματα της μπάντας. Τόσο τα ήρεμα, όσο τα ρυθμικά αλλά και με έντονες κορυφώσεις. Σίγουρα η καλύτερη ερμηνεία του Λευτέρη επίσης, επιτρέποντας του να αναδείξει τόσο το ευρύ του φάσμα αλλά και το πόσο καλά πατάει στις συνθέσεις.
Το "Blind God" είναι στα μάτια μου το κεντρικό κομμάτι του δίσκου, τόσο συνθετικά αλλά και θεματικά. Δεν είναι τυχαίο πως το συνόδευσαν και με ένα τρομερά καλλιτεχνικό βίντεο κλιπ, φτιαγμένο από τον Δημήτρη Γιαννουλάκη. Αναπτύσσεται αργά, με τα χορωδιακά σημεία από τις πλειάδες να δημιουργούν ένα μυστηριακό και ritualistic ηχοτοπίο. Το μπάσο είναι εθιστικό, και οδηγεί τον ρυθμό σαν από 2000s δίσκο των Tool όμως με μια ελληνική folk πινελιά. Θεματικά, είναι επίσης το πιο δυνατό σημείο του δίσκου, αναζητώντας την έννοια και την ύπαρξη του Θεού μέσα από την αδυναμία κατανόησης της βίας και της αδικίας, ακόμα και αν βαφτίζονται ως δοκιμασίες. Οι Misty Route παίρνουν ξεκάθαρη θέση και δεν μένουν απλοί παρατηρητές, με βαρύγδουπες δηλώσεις και κεραυνούς κατά της θρησκείας.
Επιπλέον η μπάντα ενσωματώνει στους στίχους της συνεχείς αναφορές σε βόμβες, δικτάτορες και πολεμικές συρράξεις, σε μία σαφέστατη πρόθεση κοινωνικοπολιτικής κριτικής. Αν κάποιος, διαβάζοντας αυτούς τους στίχους, αδυνατεί να αναγνωρίσει τα πρόσωπα που λυμαίνονται την εξουσία τόσο στην Ανατολή όσο και στη Δύση, τότε εθελοτυφλεί προκλητικά και οφείλει επιτέλους να βγει από το καβούκι του (βλ. "Dictator"). To "No Destination" είναι άλλο ένα εκπληκτικό κομμάτι όπου οι εναλλαγές μεταξύ έντασης και ηρεμίας μπλέκονται μαγικά με το πιο χαρακτηριστικό ρεφρέν μέσα από το Ethos.
Oι επιρροές τους είναι ακόμα παρούσες, αλλά πλέον λειτουργούν διαφορετικά. Οι σκιές των Tool εμφανίζονται κυρίως στον τρόπο που χτίζονται τα grooves και στη εμμονική ρυθμικότητα των riffs. Παράλληλα, υπάρχουν στιγμές όπου η ανάπτυξη των κομματιών τους ακουμπά σε μια πιο μελωδική λογική, για παράδειγμα στο "The Corridor" που θυμίζει την αφηγηματική προσέγγιση των Opeth των 2000s, ειδικά στα φωνητικά. Φυσικά όμως οι Misty Route είναι πολλά περισσότερα από το άθροισμα των προσλαμβανουσών τους. Μέσα στην σύντομη δισκογραφική πορεία τους έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν τον δικό τους ήχο, έναν ήχο που στέκεται ισάξιος με τις πιο αξιόλογες μπάντες στο μοντέρνο, progressive και εναλλακτικό metal.
Με το Ethos, οι Misty Route παύουν οριστικά να αντιμετωπίζονται ως μια πολλά υποσχόμενη παρουσία και εδραιώνονται πλέον ως μία από τις ισχυρότερες δυνάμεις του σύγχρονου ελληνικού metal. Ανήκουν επάξια σε εκείνους που θα διαμορφώσουν το παρόν της σκηνής.
Οι Misty Route θα παρουσιάσουν ζωντανά το νέο τους άλμπουμ σε μια μοναδική συναυλία στο Ilion Plus το Σάββατο 25 Απριλίου, με καλεσμένους τους Honeybadger και Black Stone Machine.
