«Το μαγείρεμα απαιτεί ταχύτητα; Η παρατήρηση πουλιών απαιτεί ταχύτητα; Η συγγραφή ενός ποιήματος απαιτεί ταχύτητα; Κάποια πράγματα συμβαίνουν γρήγορα. Κάποια όχι. Και μπορείς να επιλέξεις!» ~ Fred Frith
Λίγες μέρες πριν την κοινή τους εμφάνιση στο Underflow για μια βραδιά ελεύθερου αυτοσχεδιασμού, ο Fred Frith και ο Δήμος Βρύζας επισκέπτονται το Avopolis για μια συζήτηση γύρω από τον ήχο, την επικοινωνία και τη μουσική πράξη ως ζωντανή εμπειρία. Με κοινό σημείο την ανάγκη για εξερεύνηση και την επιθυμία να ακούσουν πραγματικά ο ένας τον άλλον, οι δύο μουσικοί μιλούν για τη μεταξύ τους σχέση που ξεκίνησε πριν σχεδόν δέκα χρόνια στη Βασιλεία, για την ένταση και την ελευθερία του να ανεβαίνεις στη σκηνή χωρίς σχέδιο, αλλά και για το πώς ο αυτοσχεδιασμός μπορεί να γίνει ένας τρόπος συνύπαρξης, εμπιστοσύνης και συνεχούς επαναπροσδιορισμού.
Από τις πρώτες τους μουσικές εμπειρίες και τις σημαντικές συνεργασίες που τους διαμόρφωσαν μέχρι τη σχέση τους με την τεχνολογία, τη σιωπή, τον θόρυβο και την έννοια της δομής, ο Frith και ο Βρύζας μιλούν ανοιχτά για μια μουσική που δεν προσπαθεί να καταλήξει κάπου συγκεκριμένα αλλά να παραμείνει παρούσα στη στιγμή της δημιουργίας. Ανάμεσα σε προσωπικές αναφορές, σκέψεις πάνω στην ακρόαση και ιστορίες από τη σκηνή του ελεύθερου αυτοσχεδιασμού, η κουβέντα τους λειτουργεί σαν μια προέκταση της ίδιας της μουσικής τους: ανοιχτή, απρόβλεπτη και βαθιά ανθρώπινη.
- Σε λίγες μέρες παίζετε στο Underflow. Πείτε μου λίγα λόγια για αυτό.
F.F.: Θα είναι μια αυτοσχεδιαστική εμφάνιση. Έχουμε παίξει μαζί πολλές φορές στο παρελθόν αλλά ελπίζω πως δεν θα έχουμε ιδέα τι κάνουμε!
Δ.Β.: Είναι μεγάλη χαρά που μετά από αρκετά χρόνια προσπαθειών, καταφέραμε επιτέλους να βρεθούμε και να παίξουμε στην Ελλάδα! Θα είναι μία συναυλία ελεύθερου αυτοσχεδιασμού, δεν υπάρχει κάτι προαποφασισμένο γι’ αυτή την ηχητική συνάντηση, μόνο η αγάπη και η κοινή επιθυμία να συμπράξουμε μουσικά.
- Πώς γνωριστήκατε;
F.F.: Ο Δήμος ήταν φοιτητής στην Ακαδημία Μουσικής της Βασιλείας όπου ήμουν καθηγητής (συνδιευθύνοντας το μεταπτυχιακό πρόγραμμα αυτοσχεδιασμού).
Δ.Β.: Φοίτησα σε αυτό το μεταπτυχιακό πρόγραμμα για δύο χρόνια, ένα πρόγραμμα βασισμένο στον ελεύθερο αυτοσχεδιασμό, που δημιούργησαν και συντόνιζαν ο Fred μαζί με τον Alfred Zimmerlin.
- Από πότε παίζετε μαζί και πού έχετε εμφανιστεί μέχρι σήμερα;
F.F.: Εδώ και περίπου δέκα χρόνια. Έχουμε παίξει στη Βασιλεία φυσικά, αλλά και σε άλλες πόλεις της Ελβετίας και της Γερμανίας. Καθώς ζω στην Καλιφόρνια, προσπαθούμε να αρπάζουμε τις ευκαιρίες όταν παρουσιάζονται.
Δ.Β.: Ναι, κατά κύριο λόγο έχουμε εμφανιστεί σε πόλεις της Ελβετίας και της Γερμανίας, καθώς και σε σημαντικά φεστιβάλ και σκηνές της πειραματικής/avant-garde μουσικής στην Ευρώπη.
- Κατά τη διάρκεια των αυτοσχεδιαστικών session σας, τι είναι αυτό που προωθεί την μεταξύ σας επικοινωνία;
F.F.: Συγκεντρωμένη διαίσθηση…
Δ.Β.: Η κοινή αγάπη για τον ήχο και η εμπιστοσύνη που έχει ο ένας στον άλλον. Το πώς αφουγκραζόμαστε τη στιγμή της δημιουργίας.
- Αν υπάρξει κάποια άβολη στιγμή, πώς ξεπερνιέται;
F.F.: Την κάνουμε άνετη! Αλλά δεν είμαι πραγματικά σίγουρος πώς θα έμοιαζε μια “άβολη” στιγμή. Ο αυτοσχεδιασμός πάντα εμπεριέχει τον κίνδυνο της αποτυχίας σε κάποιο επίπεδο, οπότε συνηθίζεις να παλεύεις με το υλικό το κάθε λεπτό.
Δ.Β.: Δεν ξέρω τι μπορεί να θεωρηθεί άβολο, αλλά ξέρω ότι αν κάτι φαίνεται ότι δεν “λειτουργεί”, θα βρούμε μαζί τον τρόπο να “λειτουργήσει”.
- Η απουσία δομής και ο πλήρης αυτοσχεδιασμός πώς μπορεί να μην ξεφύγει;
F.F.: Να ξεφύγει από ποια διαδρομή; Χτίζουμε τη διαδρομή καθώς προχωράμε και το τρένο ακολουθεί! Δεν υπάρχει ποτέ απουσία δομής, απλώς δεν προσπαθούμε να την ελέγξουμε ή να τη σκεφτούμε εκ των προτέρων. Οι δομές που προκύπτουν από τον αυτοσχεδιασμό είναι πάντα συναρπαστικές, και αναγκαστικά απρόσμενες και απρόβλεπτες.
Δ.Β.: Από τη στιγμή που αυτοσχεδιάζουμε σε παροντικό χρόνο, χωρίς κάποια προαποφασισμένη δομή, δεν μπορεί κάτι να ξεφύγει. Δεν προσπαθούμε να φτιάξουμε κάτι συγκεκριμένο, προσπαθούμε να αφουγκραζόμαστε ο ένας τον άλλον και να δίνουμε χώρο και χρόνο στους ήχους που επιλέγουμε να ακουστούν.
Χρησιμοποιείτε μοτίβα και δομές πάνω στις οποίες χτίζετε κάτι νέο κάθε φορά;
F.F.: Όχι. Χτίζουμε ΤΑ ΠΑΝΤΑ από την αρχή κάθε φορά!
Δ.Β.: Όχι, δεν ξέρουμε τι θα γίνει, δεν ξέρουμε τι θα κάνουμε, ξέρουμε ότι θέλουμε να είμαστε μαζί και να αλληλεπιδράσουμε ηχητικά.
- Όταν ανεβαίνετε στη σκηνή χωρίς συγκεκριμένη δομή, υπάρχει φόβος ή ελευθερία; Ή μήπως και τα δύο μαζί, αφού αυτές είναι δύο έννοιες πολύ συναφείς;
Δ.Β.: Υπάρχει χαρά και ανυπομονησία γι’ αυτό που θα συμβεί!
«Η αγάπη και τα μεγάλα επιτεύγματα συνεπάγονται μεγάλο ρίσκο», σύμφωνα με τον Dalai Lama και διαβάζω ότι μέσα στα λόγια του υπάρχουν πολλές χρήσιμες σκέψεις για έναν μουσικό που αυτοσχεδιάζει. Πάνω σε αυτή τη σκέψη και άλλες πολλές δομείται η λογική του διήμερου σεμιναρίου σας που διεξάγεται στο Underflow δύο μέρες πριν το live σας. Πείτε μου λίγα πράγματα για αυτό;
F.F.: Αν είσαι αυτοσχεδιαστής μουσικός, πρέπει να είσαι προετοιμασμένος να δείξεις τον εαυτό σου όπως πραγματικά είναι. Δεν μπορείς να το κάνεις αν δεν αποδέχεσαι τον εαυτό σου, και πρέπει επίσης να αναγνωρίζεις και να σέβεσαι εκείνους με τους οποίους παίζεις. Να τους ακούς, προφανώς. Να τους αφουγκράζεσαι πραγματικά. Όταν ο Dalai Lama λέει: «Να θυμάσαι ότι το να μην παίρνεις αυτό που θέλεις είναι μερικές φορές μια υπέροχη τύχη», αυτό έχει μεγάλο ενδιαφέρον για τον αυτοσχεδιαστή, γιατί πάντα δουλεύουμε πάνω στον άξονα ανάμεσα σε αυτό που σκοπεύουμε και σε αυτό που δεν σκοπεύουμε, σε αυτό που θέλουμε και περιμένουμε και σε αυτό που δεν θέλουμε ή δεν περιμένουμε. Μαθαίνεις να ακολουθείς το ίδιο το υλικό χωρίς να μπορείς πάντα να καθορίσεις ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Κι αυτό το βρίσκω τελικά διεγερτικό και πολύ ικανοποιητικό.
- Ποιο είναι το πιο σημαντικό πράγμα στον αυτοσχεδιασμό;
F.F.: Η ακρόαση.
Δ.Β.: Το να αφουγκραζόμαστε.
- Ο χώρος και οι άνθρωποι πόσο επηρεάζουν τον αυτοσχεδιασμό;
F.F.: Πάρα πολύ. Είμαστε όλοι μαζί μέσα σε αυτό!
Δ.Β.: Αν υπάρχει ένα "είδος μουσικής" όπου ακροατές/ριες και μουσικοί είναι τόσο κοντά, τότε αυτό για μένα είναι ο ελεύθερος αυτοσχεδιασμός. Οι άνθρωποι και ο εκάστοτε χώρος όπου πραγματοποιούνται οι συναυλίες παίζουν αναπόσπαστο ρόλο στη στιγμή της δημιουργίας, εξίσου σημαντικό με εκείνο των μουσικών.
- Αν έπρεπε να περιγράψετε σε κάποιον αυτό που κάνετε τι θα του λέγατε;
Δ.Β.: Προσπαθούμε να επικοινωνήσουμε μέσα από τους ήχους, λαμβάνοντας υπόψη τον χώρο όπου βρισκόμαστε, τους ανθρώπους με τους οποίους παίζουμε και εκείνους που απαρτίζουν το κοινό. Κινούμαστε από την επιθυμία να αλληλεπιδράσουμε μουσικά, αφουγκραζόμενοι ο ένας τον άλλο.
- Ambient, noise, experimental, avant-garde, progressive rock, jazz, classical. Αν δίπλα σε κάθε λέξη υπήρχε ένα κουτάκι σε πόσα θα βάζατε tick, για να περιγράψετε τον ήχο σας και την οπτική σας;
F.F.: Θεωρώ ότι τέτοιες ταμπέλες έχουν περιορισμένη χρησιμότητα. Κανείς δεν θέλει να ζει μέσα σε ένα κουτί. Αν μου ζητούσες να περιγράψω αυτό που κάνω, μάλλον θα έλεγα: «Κάνω αυτό που νιώθω ότι χρειάζεται να γίνει σε όποιο πλαίσιο κι αν βρίσκομαι». Συνθέτω μουσική για κινηματογράφο και χορό, αλλά και για σύνολα με διαφορετικά είδη εκπαίδευσης - κλασική, τζαζ, υβριδική ή αυτοδίδακτη. Γράφω τραγούδια, παίζω σε μπάντες και αυτοσχεδιάζω σε πολλές διαφορετικές συνθέσεις. Κάποιοι από τους συνοδοιπόρους μου μουσικούς είναι συνεργάτες εδώ και πάνω από 50 χρόνια, ενώ άλλοι είναι εντελώς καινούργιοι για μένα. Νιώθω απίστευτα προνομιούχος που μπορώ να κάνω αυτό που αγαπώ με ανθρώπους που αγαπώ!
Δ.Β.: Σε όλες, και σε όσες ακόμα υπάρχουν. Έχει ενδιαφέρον το παιχνίδι με τις ταμπέλες, αλλά μόνο ως παιχνίδι, γιατί κατ’ ουσίαν δεν ξέρουμε ποτέ πού μπορεί να οδηγηθεί η κάθε συναυλία ούτε πώς θα εκληφθεί υποκειμενικά από τον κάθε άνθρωπο που παίζει ή ακούει τη μουσική.
- Αναφέρατε δύο κομμάτια και δύο μουσικούς που έχουν παίξει πολύ σημαντικό ρόλο στον τρόπο που αντιμετωπίζετε τη μουσική.
F.F.: Ο Lol Coxhill, που γνώρισα όταν μόλις είχα κλείσει τα 20, μου έδειξε ότι είναι δυνατό να παίζεις κάθε είδους μουσική σε οποιοδήποτε πλαίσιο, αρκεί να δίνεις όλο σου το πάθος και την προσοχή. Και αντί για μουσικό θα ανέφερα τον Eduardo Galeano, τον Ουρουγουανό συγγραφέα. Γράφοντας μια μικρή ιστορία μίας παραγράφου σε κάθε σελίδα των εκπληκτικών βιβλίων του, με βοήθησε να αποδεχτώ ότι είμαι τραγουδοποιός και όχι "συνθέτης", αλλά ότι τα τραγούδια μπορούν επίσης να συσσωρεύουν αφηγηματική δύναμη. Αυτό με βοήθησε και ως αυτοσχεδιαστή…
Δ.Β.: Ο Warren Ellis, ο βιολιστής των Dirty Three, και το κομμάτι "That Was Was" (ή και όλα τα κομμάτια τους). Ο τρόπος που χρησιμοποιεί το βιολί με ελάχιστα FX, η απλότητα του παιξίματός του και η κίνησή του μού μαθαίνουν συνεχώς πως ο ήχος και η κίνηση, το απλό και το βιρτουοζικό, ο θόρυβος και η ησυχία δεν είναι διαχωρισμένα πράγματα. Ο Aphex Twin και το κομμάτι "April 14th" καθώς και οι ambient δουλειές του που ανατρέχω τόσο συχνά και με βοηθούν να φτιάχνω χώρο για τις σκέψεις μου και να ησυχάζω.
- Τα πάντα σήμερα απαιτούν ταχύτητα. Γίνονται γρήγορα. Πώς επιβιώνει μέσα σε αυτή την εποχή ο αυτοσχεδιασμός;
F.F.: Τα πάντα; Το μαγείρεμα απαιτεί ταχύτητα; Η παρατήρηση πουλιών απαιτεί ταχύτητα; Η συγγραφή ενός ποιήματος απαιτεί ταχύτητα; Κάποια πράγματα συμβαίνουν γρήγορα. Κάποια όχι. Και μπορείς να επιλέξεις! Ο αυτοσχεδιασμός είναι κάτι που όλοι οι άνθρωποι (και τα ζώα και τα πουλιά) κάνουν για να επιβιώσουν. Αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει. Ας δούμε πώς επηρεάζει αυτό που μας αρέσει να παίζουμε και αυτό που μας αρέσει να ακούμε.
Δ.Β.: Είναι θέμα επιλογών. Ο αυτοσχεδιασμός μού δίνει χώρο να επιλέγω τι θέλω να κάνω, με βάση το περιβάλλον στο οποίο βρίσκομαι και τους ανθρώπους που επιλέγω να συναναστρέφομαι, μουσικούς ή μη. Η ταχύτητα είναι μέρος όλης αυτής της διαδικασίας, αλλά δεν υπάρχει μόνο μία ταχύτητα, υπάρχουν πολλές ταχύτητες, υπάρχουν και αργές ταχύτητες.
- Ποιες συνεργασίες σας του παρελθόντος θεωρείτε πολύ σημαντικές;
F.F.: Είναι πάρα πολλές. Συγκροτήματα όπως οι Henry Cow, Skeleton Crew, το Guitar Quartet μου, οι Fremakajo... Αυτοσχεδιαστές όπως ο Derek Bailey, η Susana Santos Silva ή η Lotte Anker. Ήμουν πολύ τυχερός.
Δ.Β.: Είμαι πραγματικά πολύ τυχερός καθώς τα τελευταία χρόνια συνεργάζομαι σταθερά με φοβερούς/ες αυτοσχεδιαστές/ριες στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Είμαι ευγνώμων για τις συνεργασίες μου με τη Σαβίνα Γιαννάτου, την Gabby Fluke-Mogul, τον Θάνο Καζαντζή, τον Σίμο Ρηνιώτη, τον Fred Frith και την Eva-Maria Karbacher μεταξύ άλλων.
- Αντιμετωπίζετε την κιθάρα και το βιολί σαν ανοιχτά ηχητικά εργαλεία κι όχι ως παραδοσιακά όργανα. Υπάρχουν όρια στα μουσικά όργανα;
F.F.: Για μένα δεν είναι ζήτημα "αυτό αντί για εκείνο". Προσεγγίζω την κιθάρα τόσο ως παραδοσιακό όργανο με σαφώς ανεπτυγμένες γλώσσες που προέρχονται από διαφορετικά ιδιώματα, όσο και ως μια πηγή ήχου άπειρου πλούτου. Τα όρια των μουσικών οργάνων είναι τα όρια της ανθρώπινης φαντασίας, και είμαστε αρκετά καλοί στο να φανταζόμαστε πράγματα.
Δ.Β.: Προερχόμενος από μια κλασική εκπαίδευση στο βιολί, έχω κρατήσει στοιχεία από κάθε μουσική εμπειρία που με διαμόρφωσε -από την κλασική και την παραδοσιακή μέχρι τη ροκ μουσική. Η περιέργεια και η ανάγκη μου να ανακαλύπτω εκ νέου συνεχώς το όργανό μου δημιουργούν όρια που διαρκώς μεταβάλλονται και επαναπροσδιορίζονται μέσα στη στιγμή της δημιουργίας.
- Πόσο εύκολο είναι να αφήνετε στην άκρη την τεχνική σας εκπαίδευση και να περνάτε στην αποδόμηση του ήχου;
F.F.: Δεν είχα καμία τεχνική εκπαίδευση, σπούδασα λογοτεχνία! Ίσως το καλύτερο είναι να καταλάβουμε τον βασικό ορισμό της "τεχνικής": η ικανότητα να κάνεις αυτό που θέλεις να κάνεις, όταν θέλεις να το κάνεις. Όλα τα υπόλοιπα ακολουθούν από εκεί.
Δ.Β.: Στην πραγματικότητα δεν αφήνω ποτέ την τεχνική μου εκπαίδευση στην άκρη. Βρίσκεται πάντα δίπλα μου, όταν τη χρειάζομαι και συνυπάρχει μέσα στη διαδικασία εξερεύνησης και δημιουργίας του ήχου.
- Τι είναι αυτό που σας τράβηξε αρχικά στον ελεύθερο αυτοσχεδιασμό;
F.F.: Δεν με τράβηξε ούτε με απώθησε. Ο Tim Hodgkinson, που μόλις είχα γνωρίσει, με κάλεσε να συνοδεύσω μια παράσταση χορού όταν ήμασταν 18 χρονών. Εκείνος έπαιζε σαξόφωνο κι εγώ βιολί και το θέμα ήταν η Χιροσίμα. Κανείς μας δεν γνώριζε τη "σκηνή αυτοσχεδιασμού" του Λονδίνου, απλώς αυτοσχεδιάσαμε για μισή ώρα χωρίς πραγματικά να καταλαβαίνουμε ότι αυτό ακριβώς κάναμε! Όλα ακολούθησαν από εκείνη τη στιγμή, σαν να είχαμε εφεύρει κάτι δικό μας (που φυσικά είναι παράλογο!).
Δ.Β.: Το πόσο ωραία νιώθω όταν παίζω. Δεν είχα καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει όταν πρωτοέπαιξα την πρώτη μου συναυλία ελεύθερου αυτοσχεδιασμού. Το 2014 με κάλεσαν σε μια σειρά συναυλιών στη Λισαβόνα, όπου ζούσα τότε, και έπαιξα με έναν κιθαρίστα που δεν είχα γνωρίσει ποτέ ξανά. Εκείνος ήταν ανοιχτός και δεκτικός σε κάθε ήχο, εξερευνώντας διαρκώς την κάθε στιγμή, ενώ εγώ προσπαθούσα να χτίσω κάτι μόνος μου, αγνοώντας συχνά τον συμπαίκτη μου. Μέχρι που σταμάτησα να ακούω κυρίως τι παίζω εγώ και άρχισα να αφουγκράζομαι τους ήχους της κιθάρας του μαζί με τους ήχους του περιβάλλοντος. Εκεί κατάλαβα ότι αυτό είναι κάτι ταυτόχρονα τρομακτικό και συναρπαστικό.
- Ο αυτοσχεδιασμός είναι μια διαδικασία διαρκούς δόμησης-αποδόμησης, κτισίματος-γκρεμίσματος, ανακάλυψης-αναίρεσης, γραψίματος-σβησίματος. Είναι αυτή η διαρκής κίνηση ένας τόπος να ανακαλύπτουμε συνέχεια κάτι νέο και να μην ησυχάζουμε ποτέ;
F.F.: Δεν είμαι σίγουρος ότι το να "ανακαλύπτεις κάτι νέο" είναι ο στόχος για μένα. Η καινοτομία έχει περιορισμένη γοητεία. Και μερικές φορές απογοητεύομαι με τη δική μου επιθυμία να προχωρώ παρακάτω αντί να μένω λίγο περισσότερο με το υλικό που αναδύεται. Ίσως αυτό να προέρχεται από τα χρόνια μου στη Νέα Υόρκη στα τέλη της δεκαετίας του 1970, όταν ο αυτοσχεδιασμός έμοιαζε πάντα να αφορά μια πολύ μικρή διάρκεια προσοχής! Οπότε ίσως ακόμη μαθαίνω πώς να "μένω" κάπου!
Δ.Β.: Υπάρχει και πολλή ησυχία στον αυτοσχεδιασμό, υπάρχει, αν θέλουμε να πάμε εκεί. Δεν έχω προσδοκίες να ανακαλύπτω διαρκώς κάτι καινούργιο, παρά να βρίσκομαι παρών και να συμβάλλω όσο μπορώ στον ήχο και στη μουσική. Η κίνηση πάντως είναι σημαντική, αλλά κι αυτή έχει πολλές ταχύτητες.
- Τι έχει μάθει ο ένας από τον άλλο από αυτή τη συνεργασία;
F.F.: Ακόμη μαθαίνω, κάθε φορά, απορροφώντας το μοναδικό και συνεχώς διευρυνόμενο λεξιλόγιο του Δήμου και ανακαλύπτοντας τους τρόπους με τους οποίους εξελίσσουμε ο ένας τις χειρονομίες και τα υλικά του άλλου. Υπάρχει μια καθαρότητα ήχου και μια απλότητα χειρονομίας που βρίσκω βαθιά εμπνευστική όταν τον ακούω!
Δ.Β.: Το φοβερό με τον Fred - όπως και με λίγους άλλους αυτοσχεδιαστές/ριες - είναι ότι μπορώ να κάνω ό,τι θέλω και πάλι να "λειτουργεί". Είναι μια τρομερή αίσθηση, καθώς ο Fred κρατά τον χώρο και είναι πάντα εκεί για σένα και για τη μουσική που φτιάχνετε μαζί. Νιώθω πολύ τυχερός που συνεργαζόμαστε τόσα χρόνια και κάθε φορά που παίζουμε έχω μεγάλη χαρά και ανυπομονησία για το ηχητικό μας μοίρασμα.
- Πότε νιώθετε ότι η τεχνολογία απελευθερώνει τον ήχο και πότε τον περιορίζει;
F.F.: Πάντα και ποτέ!
Δ.Β.: Τον απελευθερώνει όταν δεν τον περιορίζει και τον περιορίζει όταν δεν τον απελευθερώνει.
- Πώς είναι η πρώτη φορά που αυτοσχεδιάζουν δύο άνθρωποι μαζί; Ποιο είναι το πιο ενδιαφέρον πράγμα σε αυτό το ανακάτεμα;
F.F- Το να νιώθεις πώς εκείνοι ή εμείς ακούμε ο ένας τον άλλον, και να αποκτάς μια διαισθητική κατανόηση για το τι μπορεί να σημαίνει αυτό. Να ορμάς σε ένα αδιέξοδο και να συνειδητοποιείς ότι είναι πράγματι αδιέξοδο -και τώρα τι; Ή ξαφνικά να φτάνετε μαζί με τον ίδιο τρόπο στο ίδιο σημείο σαν από θαύμα! Τόσες πολλές παραλλαγές ανακάλυψης και αυτοανακάλυψης - τι μαγευτική διαδικασία!
Δ.Β.: Η πρώτη συνάντηση είναι συναρπαστική· το πιο ενδιαφέρον είναι η ίδια η συνάντηση. Το γεγονός ότι προσπαθείς να επικοινωνήσεις ηχητικά με έναν άλλον άνθρωπο χωρίς απαραίτητα να γνωρίζεστε. Αυτή η προσπάθεια, σε συνδυασμό με την επιθυμία που την τροφοδοτεί, είναι το πιο όμορφο πράγμα.
- Αν έπρεπε να δώσουμε ένα όνομα στη βραδιά στο Underflow, ποιο θα μπορούσε να είναι αυτό;
F.F.: Μην ανησυχείτε, δεν χρειάζεται!
Δ.Β.: Εδώ είμαστε.
- Fred και Δήμο, ευχαριστώ πολύ! Ραντεβού στο Underflow.
INFO: Fred Frith - Demos Vryzas (Live in Duo) • Underflow Athens
Πέμπτη 28 Μαΐου | 21:00
Καλλιρόης 39, Αθήνα
Σεμινάριο με τον Fred Frith στο Underflow
Τρίτη 26 Μαΐου | 16:00
Τετάρτη 27 Μαΐου | 21:00
Καλλιρόης 39, Αθήνα
Το διήμερο εργαστήριο με τον Fred Frith που φιλοξενεί το Underflow Record Store & Art Gallery απευθύνεται σε μουσικούς με καλή γνώση του οργάνου τους, οι οποίοι/-ες επιθυμούν να εμβαθύνουν στον κόσμο του αυτοσχεδιασμού.
