Τραγουδιστής, τραγουδοποιός και performer από το Montreal, cult φιγούρα της underground indie σκηνής των 2010s, με ένα πιστό κοινό σε Καναδά, Ευρώπη και online indie κοινότητες, με το όνομα του να συνδέεται στενά με την Arbutus Records, ρομαντικούς και συχνά μελαγχολικούς στίχους, vintage synths, soft rock/dream lo-fi, pop αισθητική και θεατρική ερμηνεία.
Με αφορμή την επερχόμενη μίνι περιοδεία του στην Ελλάδα για μια σειρά εμφανίσεων σε Λάρισα, Θεσσαλονίκη και Αθήνα μαζί με τους Deftera και τον Johnny Labelle, συνομιλήσαμε με τον Sean Nicholas Savage που από το 2008 χτίζει έναν δικό του, απολύτως προσωπικό και άμεσα αναγνωρίσιμο μουσικό κόσμο. Ανάμεσα σε ονειρικές μελωδίες, κινηματογραφικές εικόνες, θεατρικές αναφορές και μια αδιάκοπη δημιουργική ροή, μιλήσαμε για τη σχέση του με τη μουσική, την Ελλάδα, το θέατρο και το τελευταίο του άλμπουμ, The Knowing. Από τις φραουλένιες πανσελήνους της Τήνου μέχρι synth-pop ηχοτοπία και μιούζικαλ μικρού μήκους, η συζήτηση κινήθηκε κάπου ανάμεσα στο χιούμορ, τη συγκίνηση και τη διαρκή ανάγκη για σύνδεση μέσω της τέχνης.
- Πώς ξεκίνησαν όλα;
Η μουσική πάντα με συγκινούσε βαθιά από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Αυτό είναι κάτι με το οποίο παραμένω ακόμα σε επαφή· η μουσική με συγκινεί και μου φέρνει, με γεμίζει χαρά, με ταξιδεύει, είναι μαγεία.
- Ποια η σχέση σου με την Ελλάδα;
Άρχισα να δίνω συναυλίες στην Ελλάδα πριν από μερικά χρόνια και έγινα κολλητός φίλος με τον καλλιτέχνη Δημήτρη Ρόκο. Μέσω αυτού γνώρισα πολλούς ακόμη υπέροχους ανθρώπους, έχουμε δημιουργήσει ταινίες και αγαπώ τα νησιά. Η Ελλάδα είναι μια αιώνια αξία.
- Αυτή τη στιγμή πού σε βρίσκουμε;
Είμαι σε περιοδεία, πετάω σήμερα το πρωί από το Βερολίνο στη Μαδρίτη για μια συναυλία απόψε.
- Από το 2008 μέχρι σήμερα βλέπω μια πολύ εκτενή δισκογραφία. Πώς τα καταφέρνεις όλα αυτά;
Μερικές φορές νιώθω σαν να τρέχω στην εθνική με το γκάζι πατημένο μέχρι τέρμα και όλα να πέφτουν από την καρότσα του φορτηγού πίσω μου.
- Η μουσική σου χαρακτηρίζεται από μια ονειρική, νοσταλγική διάθεση, πολλές λεπτές αποχρώσεις και μια αίσθηση που μοιάζει να έρχεται από μια άλλη εποχή. Με ποιες πτυχές της προσωπικότητάς σου συνδέονται αυτά τα στοιχεία;
Δεν μπορώ να συμφωνήσω με αυτόν τον χαρακτηρισμό, είναι υποκειμενικός. Μπορεί να είμαι συναισθηματικός, αλλά ποτέ δεν θέλω να κοιτάζω προς τα πίσω, ειδικά στην τέχνη. Είμαι λίγο μεγαλύτερος σε ηλικία, ίσως αυτή να είναι η “άλλη εποχή". Επιπλέον τότε δεν υπήρχε κανείς εκεί, αλλά ούτε και τώρα υπάρχει κανείς εδώ.
- Πώς συνδέεσαι με το θέατρο;
Πιστεύω πως το θέατρο φέρνει πολλές τέχνες μαζί, με έναν τρόπο όπου καθεμία έχει τη λειτουργία της. Λατρεύω τον κινηματογράφο, αλλά το θέατρο, όταν ξεχνάς ότι βρίσκεσαι εκεί, είναι ακόμη πιο δυνατό. Είναι ένα ζωντανό τελετουργικό, μια ζωντανή φαντασίωση, και όταν είναι καλό, το κοινό το αποδέχεται· γίνεται ένα όραμα που μπορεί να αλλάξει τους ανθρώπους σαν μια αληθινά βιωμένη εμπειρία. Απίστευτη μορφή τέχνης. Λατρεύω τα μιούζικαλ.
Πριν από δύο χρόνια απολαύσαμε το The Plumber, ένα ένα ξεχωριστό short musical μιούζικαλ με τη Σtella, τoν Noda Pappas και τον Johnny Labelle. Πες μου λίγα λόγια γι’ αυτό, την ιδέα πίσω από αυτό, τη συνεργασία με την ομάδα, το νησί, τη μουσική.
Χαίρομαι πολύ που μιλάμε για αυτή την ταινία, γιατί την αγαπώ πάρα πολύ. Είμαι μεγάλος θαυμαστής όλων αυτών των καλλιτεχνών που ανέφερες και ένιωσα πραγματικά τιμή που συμμετείχαν στο μιούζικαλ. Έχει να κάνει με τη μεγάλη φόρμα απέναντι στη μικρή φόρμα. Με τη δύναμη της αργής κίνησης. Με τη δύναμη της υπομονής. Στην πραγματικότητα ήταν αρκετά δύσκολο να γυριστεί, αλλά νομίζω ότι όλοι κοιτάμε πίσω τη διαδικασία με πολλή αγάπη πλέον.
- Ποια θεωρείς απαραίτητα συστατικά για μια ιδανική, για εσένα, performance;
Η σύνδεση με το κοινό, το να συγκινείς τους ανθρώπους, οι δυναμικές, το να δίνεις χώρο, να παίρνεις χώρο, να δίνεις ενέργεια στους ανθρώπους.
- Το τελευταίο σου άλμπουμ, The Knowing, κυκλοφόρησε περίπου πριν από έναν χρόνο. Μίλησέ μου λίγο γι’ αυτόν.
Οι τελευταίοι μου δίσκοι ήταν περισσότερο επεξεργασμένοι ηλεκτρονικά μέσα, παρά παραγωγές, όπως τις γνωρίζουμε παραδοσιακά, με ζωντανές εκτελέσεις και όργανα. Για το The Knowing συνεργάστηκα με τον επί χρόνια συνεργάτη μου και παραγωγό Pascal Chenard, οπότε έχει έναν πιο synth-pop ήχο, κάτι για το οποίο χαίρομαι πολύ. Υπάρχουν, επίσης, κάποια λιτά ακουστικά κομμάτια και πιο αργές μπαλάντες. Είναι από τα πιο αγαπημένα μου έργα.
- Πώς προέκυψε η ιδέα για την τρυφερή διασκευή του "Lust for Life" που θυμίζει το "Good Riddance" των Green Day;
Ακριβώς! Όπως όλες οι καλύτερες ιδέες, έτσι κι αυτή ξεκίνησε σαν κάτι με το οποίο αστειευόμουν μια μέρα, και μετά δεν μπορούσα να το βγάλω από το μυαλό μου. Ακούγαμε πολύ Iggy Pop μεγαλώνοντας, οπότε αυτό το τραγούδι έχει συναισθηματική αξία για μένα, και πιστεύω πως οι στίχοι του δεν έχουν εκτιμηθεί όσο αξίζουν στο πρωτότυπο. Ο Iggy Pop είναι ένας σπουδαίος ποιητής.
- Υπάρχει κάποια ζωντανή εμφάνιση που δεν θα ξεχάσεις ποτέ;
Όποιος με γνωρίζει καλά ξέρει ότι δυσκολεύομαι να ανακαλώ αναμνήσεις όταν μου το ζητούν. Υπάρχουν, όμως, πολλές ζωντανές εμφανίσεις που αποτέλεσαν μεγάλες στιγμές στη ζωή μου και δεν μπορώ να ξεχάσω. Για παράδειγμα, να παίζω στην κορυφή της Τήνου, κάτω από μια γεμάτη φραουλένια πανσέληνο, μπροστά σε ένα κοινό γεμάτο γάτες, ενώ όλοι βρίσκονταν υπό την επήρεια LSD.
- Στις 21, 22 και 23 Μαΐου θα βρεθείς σε περιοδεία με τους Deftera Band και τον Johnny Labelle σε Λάρισα, Θεσσαλονίκη και Αθήνα. Πες μου δυο λόγια για αυτή την mini περιοδεία που οργανώνετε μαζί με την Kormoranos.
Θα είναι απίστευτο. Τι συνδυασμός! Είμαι πραγματικά ενθουσιασμένος που θα έρθω σε αυτά τα μέρη με το νέο live σχήμα και το νέο άλμπουμ.
- Θα μας συστήσεις και αυτό το νέο live σχήμα που σε συνοδεύει στην περιοδεία;
Είναι ο Max Elie Oboukangongo La Roche στα ηλεκτρονικά ντραμς και ο Pascal Chenard στα πλήκτρα.
Τι απολαμβάνεις περισσότερο όταν περιοδεύεις στην Ελλάδα;
Το ότι βρίσκομαι στην Ελλάδα.
INFO: Sean Nicholas Savage • Johnny Labelle • Deftera
ΙΛΙΟΝ Plus
23 Μαΐου 2026
Tickets: https://www.more.com/gr-el/tickets/music/sean-nicholas-savage/deftera/johnny-labelle/
