Οι Starbenders είναι μια από εκείνες τις μπάντες που χρησιμοποιούν το «παρελθόν» σαν καύσιμο για να χτίσουν κάτι καινούργιο, πιο σκοτεινό, πιο γυαλισμένο, πιο επικίνδυνο...
Ξεκινώντας από την Ατλάντα και κουβαλώντας μέσα τους glam rock, punk ένταση, goth αισθητική και μια σχεδόν κινηματογραφική αίσθηση παρακμής, η μπάντα μοιάζει σήμερα να βρίσκεται σε μια περίοδο διαρκούς μεταμόρφωσης. Το νέο τους άλμπουμ The Beast Goes On απομακρύνεται από τις καθαρές 70s αναφορές των πρώτων χρόνων και βυθίζεται πιο βαθιά σε synth σκιές, neon μελαγχολία και ήχους που μυρίζουν μεταμεσονύκτιο club κάπου ανάμεσα στο Βερολίνο του ’84 και σε κάποιο αμερικανικό highway diner που δεν κλείνει ποτέ.
Μέρος αυτής της αλλαγής ήρθε και με την είσοδο της drummer Qi Wei το 2024, μια προσθήκη που δεν άλλαξε μόνο τον ρυθμό της μπάντας αλλά και τον ίδιο τον τρόπο που επικοινωνούν μεταξύ τους. Από μεταφραστικές εφαρμογές και πολιτισμικά χάσματα μέχρι το χιούμορ ως κοινή γλώσσα, οι Starbenders μοιάζουν να έχτισαν τη νέα τους ταυτότητα μέσα από κάτι πολύ πιο ανθρώπινο από ένα απλό line-up change. Μέσα από την ανάγκη να βρουν κοινό παλμό σε έναν κόσμο που μοιάζει ολοένα και πιο αποσυνδεδεμένος.
Λίγο πριν την τρίτη επιστροφή τους στην Αθήνα, μιλήσαμε με την frontwoman Kimi Shelter για την αυθεντικότητα στην εποχή των αλγορίθμων, την οικονομική παράνοια των περιοδειών, το αν οι μπάντες είναι ακόμα “αληθινές” και γιατί το rock σήμερα θυμίζει περισσότερο πράξη επιβίωσης παρά νοσταλγία.
- Η μουσική σας μοιάζει σαν σύγκρουση του glam, του punk και μιας πιο φουτουριστικής αισθητικής. Βλέπετε τους Starbenders ως μπάντα ή σαν μια ταυτότητα που αλλάζει συνεχώς;
Οι Starbenders έχουν ψυχή. Το βλέπω σχεδόν σαν μια ανώτερη δύναμη που υπάρχει πάνω από εμάς. Δεν προσπαθούμε να γίνουμε κάτι συγκεκριμένο, απλώς είμαστε αυτό που είμαστε. Νιώθω όμως πως με κάθε κυκλοφορία ανεβάζουμε τον πήχη για τους ίδιους μας τους εαυτούς. Υπάρχει πάντα μια ανάγκη για εξέλιξη, για μεταμόρφωση, οπότε ίσως αυτό είναι που δίνει την αίσθηση πως η ταυτότητά μας μετακινείται συνεχώς. Σαν ένα neon πλάσμα που αλλάζει δέρμα ενώ ακόμα παίζει δυνατά μέσα στον καπνό.
- Η Ατλάντα έχει ένα πολύ ιδιαίτερο μουσικό DNA, αλλά όχι απαραίτητα συνδεδεμένο με τον δικό σας ήχο. Με ποιους τρόπους σας έχει διαμορφώσει η πόλη, ακόμα κι αν αυτό δεν φαίνεται άμεσα;
Η πόλη αντικατοπτρίζει την ίδια απάθεια που βλέπεις πλέον παντού στις ΗΠΑ. Σαν να παλεύεις καθημερινά για να κρατηθείς ζωντανός ενώ ουρλιάζεις μέσα σε ένα κενό που δεν απαντά ποτέ. Και λοιπόν; Κανείς δεν πρόκειται να έρθει να σε σώσει. Η Ατλάντα μάς διαμόρφωσε με τον ίδιο τρόπο που σε διαμορφώνουν εκείνες οι ασύνδετες, αφρόντιστες στιγμές της παιδικής ηλικίας. Είμαστε τα "latchkey kids" του rock 'n' roll. Παιδιά που γυρίζουν σπίτι και δεν υπάρχει κανείς να τους ανοίξει την πόρτα. Οπότε μαθαίνεις μόνος σου πώς να επιβιώνεις, πώς να φτιάχνεις θόρυβο, πώς να χτίζεις έναν δικό σου κόσμο μέσα στην αδιαφορία.
- Υπάρχει έντονο το θεατρικό και οπτικό στοιχείο σε ό,τι κάνετε. Πού τελειώνει η performance και πού αρχίζει ο πραγματικός άνθρωπος ή δεν υπάρχει ξεκάθαρο όριο;
Αυτό είναι η κληρονομιά μας. Ό,τι βλέπεις, αυτό ακριβώς παίρνεις. Δεν υπάρχει κάποιος διαχωρισμός ανάμεσα στη σκηνή και σε εμάς τους ίδιους. Ταυτόχρονα όμως πιστεύω πως λειτουργεί και κάτι σχεδόν κβαντικό εκεί πάνω. Η ίδια η στιγμή της παρατήρησης αλλάζει την κατάστασή μας. Το βλέμμα του κόσμου μεταμορφώνει την ενέργεια, τη συμπεριφορά, ακόμα και το ποιοι είμαστε εκείνη τη στιγμή. Ίσως τελικά η performance να μην είναι μάσκα. Ίσως να είναι απλώς μια πιο φωτισμένη εκδοχή αυτού που ήδη είμαστε, κάτω από τα φώτα, τον ιδρώτα και τον θόρυβο.
- Με κάθε νέα κυκλοφορία μοιάζει να πηγαίνετε τον ήχο σας όλο και πιο μακριά. Νιώθετε ποτέ πίεση να εξελιχθείτε ή η επανεφεύρεση είναι απλώς κομμάτι του ενστίκτου σας;
Είναι περισσότερο ένας μηχανισμός επιβίωσης που αναπτύξαμε όσο συνεχίζουμε να υπάρχουμε σε μια περίεργη κατάσταση “μη ανακάλυψης”. Σαν να μην έχουμε βρει ακόμα το χρυσάφι που ψάχνουμε. Οπότε συνεχίζουμε να σκάβουμε όλο και πιο βαθιά. Δεν το βλέπουμε σαν υποχρέωση να αλλάζουμε για να μείνουμε relevant ή για να ακολουθήσουμε κάποια τάση. Είναι πιο πολύ εκείνη η εσωτερική ανησυχία που σου λέει ότι υπάρχει ακόμα κάτι πιο αληθινό, πιο ακραίο, πιο δικό σου θαμμένο κάτω από τα προηγούμενα layers. Κι έτσι συνεχίζεις. Με τα χέρια μέσα στη σκόνη, ψάχνοντας ηλεκτρισμό μέσα στο σκοτάδι.
- Η rock μουσική σήμερα μοιάζει ταυτόχρονα κατακερματισμένη και επαναπροσδιορισμένη. Πού βλέπετε τους εαυτούς σας μέσα σε αυτό το τοπίο;
Είμαστε απλώς ευγνώμονες που τα παιδιά θέλουν ξανά rock μουσική. Νομίζω πως τώρα έχουμε σίγουρα περισσότερες πιθανότητες.
- Οι rock μπάντες σήμερα μοιάζουν συχνά να πιέζονται να χωρέσουν μέσα σε αλγόριθμους αντί να ανήκουν σε κάποια πραγματική σκηνή. Νιώσατε ποτέ ότι σας έσπρωχναν να διαμορφώσετε τον ήχο σας για τις πλατφόρμες αντί για τους ανθρώπους;
Μας έχουν πιέσει σίγουρα, αλλά περισσότερο στο κομμάτι του “content” παρά στα ίδια τα τραγούδια. Εμείς συνεχίζουμε να πιέζουμε τη μουσική μας μόνο και μόνο επειδή θέλουμε να γίνει όσο καλύτερη μπορεί. Πολλά από αυτά τα μικρά βίντεο και τις μαλακίες που πρέπει να τραβάμε σήμερα για να ακουστεί ένα τραγούδι καταλήγουν να είναι εντελώς άνευ έμπνευσης. Αλλά έτσι είναι πλέον το παιχνίδι. Προσαρμόζεσαι ή πεθαίνεις.
- Ναι, γιατί πλέον η μουσική βιομηχανία μοιάζει να επιβραβεύει τη συνεχή παραγωγή υλικού. Νιώθετε πίεση να κυκλοφορείτε μουσική πιο γρήγορα απ’ όσο εξελίσσεται φυσικά;
Όχι. Αν περνούσε αποκλειστικά από εμάς, ο τελευταίος μας δίσκος θα είχε κυκλοφορήσει ήδη πριν από έναν χρόνο, μόλις ολοκληρώθηκε, και τώρα θα δουλεύαμε ήδη τον επόμενο. Η πίεση που περιγράφεις δεν αφορά τα ίδια τα τραγούδια αλλά όλο αυτό το “content” που τα περιβάλλει. Τα τραγούδια δεν είναι “content” και οι μπάντες δεν είναι “projects”. Απορρίπτουμε εντελώς αυτή τη λογική. Αλλά για να ακουστεί σήμερα η δουλειά σου, σε σπρώχνουν συνεχώς να παράγεις ένα σωρό άνευ έμπνευσης πράγματα για να την προωθήσεις. Κάποιοι καταφέρνουν να πετύχουν ακριβώς αυτό που απαιτεί το σύστημα και ξαφνικά απογειώνονται. Αυτό κυνηγούν όλοι.
- Πολλοί καλλιτέχνες χαρακτηρίζονται ως “ανεξάρτητοι”, ενώ στην πραγματικότητα εξακολουθούν να λειτουργούν μέσα στις δομές της μουσικής βιομηχανίας. Πιστεύετε ότι υπάρχει ακόμα πραγματική ανεξαρτησία;
Αν πληρώνεις εσύ τον λογαριασμό, τότε για μένα είσαι ανεξάρτητος.
- Τα live σας έχουν τη φήμη ότι είναι έντονα και σχεδόν βιωματικά. Τι αλλάζει μέσα σας τη στιγμή που ανεβαίνετε στη σκηνή;
Σκέφτομαι «Μην κοιτάς κάτω».
- Απ’ έξω οι περιοδείες μοιάζουν φανταστικές και λαμπερές. Από μέσα όμως μπορούν να γίνουν εντελώς μη βιώσιμες. Πόσο ειλικρινής πιστεύετε ότι είναι η μουσική βιομηχανία γύρω από αυτή την πραγματικότητα;
Νομίζω πως πλέον υπάρχει αρκετή ειλικρίνεια γύρω από αυτό. Κανείς δεν πιστεύει ότι ζούμε ακόμα στις εποχές των Led Zeppelin με ιδιωτικά αεροπλάνα και όλες αυτές τις μαλακίες. Είναι τρομερά μη βιώσιμο όλο αυτό, αλλά δεν έχεις και πολλές επιλογές αν θέλεις η μπάντα σου να είναι κάτι αληθινό. Και δεν είναι καθόλου διασκεδαστικό με αυτή την έννοια. Η οικογένειά σου να φοβάται και να αγχώνεται, το τηλέφωνο να χτυπά συνέχεια από εισπρακτικές, να παλεύεις με μια ολόκληρη παράπλευρη βιομηχανία που δεν μοιράζεται ποτέ πραγματικά το βάρος μαζί σου… αλλά αν δεν μπορείς να βγεις εκεί έξω να κάνεις αυτό που κάνεις, τότε όλα τα υπόλοιπα δεν έχουν κανένα νόημα. Είναι ένα σπαθί που κόβει κι από τις δύο πλευρές. Αλλά κανείς δεν είπε ποτέ ότι θα ήταν εύκολο. Ένας φίλος μου λέει συνέχεια να ξαναδιαβάζω τους στίχους του "It’s a Long Way to the Top" των AC/DC.
- Όταν μετακινείστε συνεχώς από πόλη σε πόλη, υπάρχει χώρος να συνδεθείτε με κάθε μέρος ξεχωριστά ή απλώς κουβαλάτε παντού τον δικό σας κόσμο;
Ναι, υπάρχουν μικρές στιγμές που σου επιτρέπουν να συνδεθείς με κάθε τόπο, απλώς πρέπει να βρεις τον ρυθμό μέσα σε όλη αυτή τη διαρκή μετακίνηση. Ο καθένας μέσα στη μπάντα έχει τα δικά του μικρά τελετουργικά, τα δικά του πράγματα που τον κρατούν προσγειωμένο ενώ το τοπίο αλλάζει συνέχεια γύρω μας.
- Σήμερα που τα πάντα μοιάζουν φιλτραρισμένα και προσεκτικά επιμελημένα, τι σημαίνει τελικά για εσάς η "αυθεντικότητα";
Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, είναι ένα συναίσθημα. Νομίζω πως τελικά αυθεντικότητα σημαίνει θάρρος. Το να είσαι αρκετά γενναίος ώστε να ρισκάρεις ακόμα και το να μείνεις στην αφάνεια. Αυτό είναι η αυθεντικότητα.
- Αυτή θα είναι η δεύτερη εμφάνισή σας στην Αθήνα, μια πόλη με μεγάλη ιστορία χάους, ομορφιάς και αντιφάσεων. Τι είδους ενέργεια περιμένετε από το κοινό εδώ;
Βασικά θα είναι η τρίτη μας φορά! Λατρεύω το κοινό εκεί και λατρεύω την Αθήνα. Περιμένω "ψυχή". Πάμε!
INFO: Starbenders at Gazarte Ground Stage
Σάββατο 30 Μαΐου 2026
Οι πόρτες ανοίγουν στις 21:00
Tickets: https://www.more.com/gr-el/tickets/music/starbenders-at-gazarte-ground-stage-may-30/
