Άφησα να περάσουν μερικές μέρες από τη στιγμή που οι τελευταίες νότες του "Enter Sandman" έσβησαν πάνω από το ΟΑΚΑ. Αρκετός χρόνος ώστε να πέσει η σκόνη. Αρκετός χρόνος ώστε να κοπάσει η παραφιλολογία. Οι πρώτες υπερβολές και τα ατέλειωτα hot takes. Και ίσως τώρα είναι η πρώτη πραγματικά σωστή στιγμή να μιλήσουμε για το τι συνέβη αλλά κυρίως... το που πάμε μετά από εδώ.
Έχετε δει παντού για αυτήν την συναυλία. Είτε στα ελληνικά media, είτε στο feed σας όσο scrollάρετε, είτε σε μουσικά communities είτε σε fan groups ανάλογα με το επίπεδο εμβάθυνσης του καθενός. Stories, reels, ουρές έξω από το στάδιο, πρώτες εικόνες από το production, βίντεο από soundchecks, merch hauls, selfies, αναλύσεις, hot takes, παράπονα, ενθουσιασμός. Για μερικές μέρες το timeline έμοιαζε να έχει παραδοθεί ολοκληρωτικά στους Metallica. Ακόμα και πριν καν γίνει η συναυλία, χιλιάδες άνθρωποι κατέκλησαν το Pop Up Store που στήθηκε στην Τεχνόπολη και το σήκωσαν σχεδόν ολόκληρο παρά τις απαγορευτικές τιμές. Είναι ένας παγκόσμιος οργανισμός. Ένα μουσικό brand. Ένας θεσμός που κινεί εκατομμύρια, ταϊζει χιλιάδες οικογένειες γεμίζει στάδια, πουλάει μέχρι και licenced Monopoly (no joke). Γιατί όταν κάτι που κάποτε ένιωθες "δικό σου" γίνεται τόσο μεγάλο ώστε να ανήκει πλέον σε όλους, αρχίζεις να ψάχνεις τρόπους να το απορρίψεις. Να το μικρύνεις. Να το απομυθοποιήσεις. Να εξηγήσεις γιατί τα πρώτα τέσσερα δεν θα ξεπεραστούν ποτέ, γιατί ο Cliff Burton ήταν η ψυχή της μπάντας, μετά γιατί ο Newsted ήταν η ψυχή της μπάντας, γιατί το St. Anger ήταν καταστροφή, γιατί ο Kirk χάνει νότες, γιατί ο Lars παίζει εκτός χρόνου και βάζει πιο πολλά fills και από εμένα σε δωρεάν κόκα-κόλα του ΙΚΕΑ. Όλα σωστά. Και όλα απολύτως άσχετα με αυτό που ζήσαμε στο ΟΑΚΑ.
Πάμε λίγο πίσω όμως, γιατί θα ήταν κρίμα να μην αφιερώσουμε λίγο χρόνο για το ΤΙ ΖΗΣΑΜΕ που λέει και μια ψυχή. Ας ξεκινήσουμε από την αρχή, γιατί οι Metallica δεν ήταν οι μόνοι οι οποίοι μας συντάραξαν το Σάββατο. Τόσο οι Gojira, όσο και οι Knocked Loose ήταν υποδειγματικά support. Μιλάμε για δύο συγκροτήματα που, το καθένα με εντελώς διαφορετικό τρόπο, εκπροσωπούν το πού βρίσκεται σήμερα ο σκληρός ήχος και που θα βρίσκεται για τα επόμενα τουλάχιστον δέκα χρόνια.
Knocked Loose
Λίγο μετά τις 18:00, με τον ήλιο ακόμα να καίει το ΟΑΚΑ και τον κόσμο να συνεχίζει να μπαίνει στις κερκίδες και στο pitch, οι Knocked Loose ανέβηκαν στη σκηνή με μηδενικές διαθέσεις για εισαγωγές. Ήρθαν για να ταρακουνήσουν ένα κοινό που, σε ένα σημαντικό ποσοστό, δεν είχε πλήρη εικόνα του τι σημαίνει σύγχρονο hardcore (και εδώ που τα λέμε ούτε και παλιό). Δημιουργημένοι το 2013, το εξαιρετικά βαρύ μίγμα από hardcore και metalcore τους, τους έχει εκτινάξει σε δημοτικότητα, με αποκορύφωμα το πιο πρόσφατο άλμπουμ τους, You Won't Go Before You're Supposed To. Αυτό που είχε ενδιαφέρον ήταν να παρακολουθείς την αντίδραση του κοινού. Το μεγαλύτερο μέρος του πιθανότατα δεν τους γνώριζε καν, και αυτό ήταν απολύτως λογικό. Ηχητικά δεν έχουν σχεδόν καμία συγγένεια με τους Metallica. Αλλά όσοι παρακολουθούν τη διαδρομή των Metallica ξέρουν καλά ότι ανέκαθεν επέλεγαν πολύ ετερόκλητα support acts.
Ο ήχος στα πρώτα λεπτά έδειξε να ψάχνεται λίγο και το "Blinding Faith" κάπως θάφτηκε. Μέσα σε ελάχιστο χρόνο όλα έστρωσαν και οι δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι που βρίσκονταν ήδη μέσα στο γήπεδο πήραν μια πλήρη, ακατέργαστη εικόνα του τι ακριβώς εκπροσωπούν αυτά τα παιδιά από το Kentucky. Με το σχεδόν unassuming παρουσιαστικό τους που περισσότερο μοιάζουν σαν να κατέβηκαν από σχολική εκδρομή, απέδειξαν ότι η εικόνα δεν λέει απολύτως τίποτα. Το set τους ήταν σύντομο αλλά ουσιαστικό. Για λίγο πάνω από μισή ώρα δεχτήκαμε απειροελάχιστη μελωδία, απανωτές επιθέσεις από breakdown πάνω σε breakdown, ασταμάτητο groove και διπλά φωνητικά με τα χαρακτηριστικά ουρλιαχτά του Bryan Garris και τα βαθιά growls (και το βλέμμα του τρελού) του Isaac Hale να γεμίζουν τα ηχεία. "Mistakes Like Fractures" , "Moss Covers All" και "Counting Worms" θέρισαν κεφάλια και άνοιξαν πολλά περισσότερα pit από όσα ήλπιζα, πόσο μάλλον περίμενα από ένα τέτοιο κοινό. Είτε σε κέρδισαν ολοκληρωτικά, είτε τους μίσησες, δεν υπάρχει ενδιάμεσο. Για μια μπάντα που χτίστηκε μέσα από το underground, το να βλέπω τους Knocked Loose να παίζουν σε ένα γεμάτο στάδιο μπροστά σε δεκάδες χιλιάδες κόσμου ήταν από μόνο του μια εικόνα που έλεγε πολλά για το πώς έχει εξελιχθεί το βαρύ alternative και hardcore κύμα τα τελευταία χρόνια. Κάποιοι ξέραμε, άλλοι το μάθατε τώρα. Το αποτέλεσμα είναι ένα :
KNOCKED LOOSE, MOTHERFUCKER.
Blinding Faith • Don't Reach for Me • Mistakes Like Fractures • Piece by Piece • Moss Covers All • Take Me Home • Hive Mind • Suffocate • Counting Worms • Deep in the Willow • Everything Is Quiet Now
Gojira
H ώρα είναι πλέον 7 και η ατμόσφαιρα ήδη έχει αρχίσει να μοιάζει ηλεκτρισμένη. Όταν οι Gojira ανέβηκαν στη σκηνή το ΟΑΚΑ είχε πλέον γεμίσει σε μεγάλο βαθμό και υπήρχε η αίσθηση ότι αρκετός κόσμος είχε έρθει από νωρίς ειδικά για αυτούς. Οι Gojira έχουν πλέον αφήσει πίσω τους οριστικά την ταμπέλα της ανερχόμενης μπάντας. Είναι εδραιωμένοι ως μία από τις ισχυρότερες δυνάμεις του ακραίου ήχου. Εδώ και χρόνια έχουν περάσει σε άλλη κατηγορία, είναι πλέον ένα συγκρότημα που μπορεί να σταθεί σχεδόν σε οποιοδήποτε festival bill, δίπλα στα μεγαλύτερα ονόματα του χώρου και πολλές φορές και από πάνω τους. Αυτό φάνηκε από το πρώτο λεπτό και τις πρώτες νότες του "Born for One Thing". Πλήρης αυτοπεποίθηση. Είναι μια από τις μπάντες με την υψηλότερη δυναμική και έναν από τους πιο θανατηφόρους συνδυασμούς γκρούβας και επιθετικότητας. Ο Joe Duplantier έχει εξελιχθεί σε έναν από τους εμβληματικότερους frontmen και χωρίς υπερβολικές κινήσεις, μονάχα με μερικά βλοσυρά βλέμματα και μερικές δεκάδες riffs έφερε το χάος. Ακούγεται καλύτερα από ποτέ, τόσο στα βαθιά growls όσο και στα καθαρά φωνητικά. Και φυσικά ο Mario Duplantier… ό,τι και να πει κανείς είναι λίγο. Από τη θέση του πίσω από τα drums, έδινε ίσως την πιο καθηλωτική performance της βραδιάς μέχρι εκείνο το σημείο και προφανέστατα ο καλύτερος drummer της ημέρας. Blast beats, tribal grooves, τρομερά fills. Όλα με μια ακρίβεια και φυσικότητα που σε αφήνουν να παραμιλάς… ακόμα και αν αρνείται να παίξει το "Esoteric Surgery". Τον αγαπάμε και έτσι.
Από τη νέα εποχή, το Fortitude εκπροσωπήθηκε επίσης από τα "Another World" και "Amazonia" με το τελευταίο να ακούγεται πολύ καλύτερο live που σχεδόν ξεχνάς τα... boing boing. Το "Flying Whales" τραγουδήθηκε από πολλά στόματα και το "Backbone", με το απόλυτο breakdown να είναι ίσως το πιο βαρύ κομμάτι ολόκληρης της βραδιάς. Από την πρώτη περίοδο, η εκτέλεση του "Love" ήταν πραγματικά αδιανόητη έκπληξη, συνοδευόμενη από το ακόμα πιο αδιανόητο outro του "Remembrance". Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι ανταποκρίθηκαν σε κάθε βαρύ riff, κάθε ανθεμικό ρεφρέν και κάθε breakdown με τρόπο που έδειχνε ότι οι Gojira έχουν πλέον χτίσει ισχυρό δεσμό και με το ελληνικό κοινό. Αυτό δεν είναι κάτι που το πετυχαίνουν πολλές μπάντες σε support slot. Δυστυχώς δεν πήραμε τίποτα από το The Way of All Flesh, όμως μας αποζημίωσαν πλήρως ΜΗ παίζοντας το "The Chant". Κάτι χάνεις, κάτι κερδίζεις.
Είχα επίσης μια ιδιαίτερη αίσθηση υπερηφάνειας βλέποντάς τους σε αυτή τη θέση. Οι Gojira είναι μια μπάντα που δεν ακολούθησε ποτέ εύκολες εμπορικές διαδρομές. Γαλουχήθηκαν μέσα από το ακραίο μέταλ και κατάφεραν μονάχα μέσα από τους κόπους τους να φτάσουν στα μεγαλύτερα stages του πλανήτη. Το να τους βλέπω λοιπόν σε ένα κατάμεστο ΟΑΚΑ, μαζί με μια μπάντα σαν τους Metallica και να στέκονται τόσο αγέρωχα είναι η μοναδική απόδειξη που χρειάζομαι πως ο σύγχρονος ακραίος ήχος όχι μόνο υπάρχει, αλλά συνεχίζει να εξελίσσεται, να μεγαλώνει και να αποκτά τη θέση που του αξίζει. Και όσο κι αν οι βλέψεις τους κοιτάζουν πλέον προς ευρύτερα ακροατήρια, δεν ξεχνούν ούτε στιγμή από πού ξεκίνησαν. Τρανταχτό παράδειγμα πρώτο: όλα όσα ειπώθηκαν πριν το "Mea Culpa", η υπενθύμιση ότι κάθε πραγματική αλλαγή απαιτεί επανάσταση και οι εικόνες της βασίλισσας να αποχωρίζεται το κεφάλι της . Τρανταχτό παράδειγμα δεύτερο : η μπλούζα του Joe με το σύνθημα «Όχι μετρό στην Πλατεία Εξαρχείων». Σεβασμός μόνο για αυτή την τεράστια μπάντα. Και για τα ιδανικά που συνεχίζουν να κουβαλούν μαζί τους.
Born for One Thing • Backbone • Stranded • The Cell • Flying Whales • Love (with Rememberance outro) • Mea Culpa (Ah! Ça ira!) • Another World • Silvera • L’Enfant Sauvage • Amazonia
Metallica
Και τώρα στο main event, και τον λόγο για τον οποίο συμβαίνουν όλα. Από νωρίς το απόγευμα η περιοχή γύρω από το ΟΑΚΑ είχε μετατραπεί σε μια άτυπη γιορτή του metal. Battle jackets με ξεθωριασμένα patches, πιτσιρικάδες με φρεσκοαγορασμένες μπλούζες από το Μοναστηράκι, σαραντάρηδες, πενηντάρηδες και εξηντάρηδες που μεγάλωσαν με το Master of Puppets στο walkman και σε κασέτες, οικογένειες, παρέες, άνθρωποι που ταξίδεψαν από όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό. 97.000 άνθρωποι σύμφωνα με τις τελευταίες ανακοινώσεις από 91 χώρες. Ένα πραγματικό λαϊκό προσκύνημα. Η ώρα είναι λίγο μετά τις 20:30 και η ένταση στις πρώτες σειρές έχει πλέον φτάσει στο απροχώρητο. Το μόνο που υπήρχε γύρω μου ήταν πρόσωπα μουδιασμένα από την αναμονή, μάτια καρφωμένα στη σκηνή, κινητά έτοιμα, χέρια σφιγμένα στα κάγκελα, και άνθρωποι με τους οποίους είχαμε περάσει ολόκληρη την ημέρα από το πρωί όρθιοι μόνο και μόνο για να βρισκόμαστε λίγα μέτρα πιο μπροστά όταν θα ερχόταν αυτή η στιγμή. Λίγες στιγμές ακόμα έμειναν μέχρι να γευτούμε τους καρπούς της ταλαιπωρίας μας.
Πριν καν ανέβουν οι Metallica στη σκηνή, πάνω από τα κεφάλια μας υπάρχει ήδη ένα στοιχείο αυτής της βραδιάς που άξιζε ξεχωριστή προσοχή. Το επίσημο artwork της αθηναϊκής στάσης του tour από τον Βαγγέλη Πέτικα, (Revolver Dart). Ένα κομψοτέχνημα γεμάτο συμβολισμούς, αναφορές και easter eggs σαν ερωτική επιστολή προς κάθε παρατηρητικό οπαδό.
Στο κέντρο δεσπόζει ο Δίας, καθισμένος πάνω στην ηλεκτρική καρέκλα του Ride the Lightning (1ο), δημιουργώντας από την πρώτη στιγμή έναν ιδανικό σύνδεσμο με την ελληνική μυθολογία. Στο χέρι του κρατά έναν κεραυνό που σχηματίζει το λογότυπο της μπάντας (2ο), ενώ γύρω από τον λαιμό του κρέμεται η χαρακτηριστική γροθιά του St. Anger (3ο). Πίσω του, το κρεβάτι από το 72 Seasons (4o) στέκεται τοποθετημένο πάνω στον βράχο της Ακρόπολης, στη θέση του Παρθενώνα. Κάτω δεξιά, βρίσκουμε το αιματοβαμμένο σφυρί του Kill 'Em All (5o), δίπλα στο φίδι του Black Album(6o). Στην απέναντι πλευρά, κάτω αριστερά, εμφανίζεται ο Cthulhu (7o) και από κάτω του το άγαλμα της Θείας Δίκης με τη ζυγαριά συμβολίζοντας τον καλύτερο δίσκο που έχει γραφτεί ποτέ(8ο). Πάνω από την Ακρόπολη, σχεδόν διακριτικά αλλά καθόλου τυχαία, λάμπει και ο αστερισμός του Ωρίωνα (9). Και φυσικά, ψηλά δεν θα μπορούσαν να λείπουν τα χέρια που ελέγχουν τα νήματα από το Master of Puppets μαζί με τις χαρακτηριστικές ταφόπλακες (10). Ίσως το πιο αναγνωρίσιμο iconography ολόκληρης της δισκογραφίας τους.
Όταν τα φώτα έσβησαν και ακούστηκε το "It’s a Long Way to the Top", το ΟΑΚΑ άρχισε ήδη να τρέμει. Ήταν όμως στο "The Ecstasy of Gold", που για μένα η πραγματικότητα πάγωσε. Την ώρα που στις γιγαντοοθόνες έπαιζαν σκηνές από την θρυλική ταινία του Leone και στα ηχεία το masterpiece του Morricone ένιωσα ανατριχίλα από εκείνες που ξεκινούν από τον αυχένα και φτάνουν μέχρι τα δάχτυλα. Για τις επόμενες δύο ώρες έγινα ξανά ο προέφηβος που μεγάλωσε με εκείνο το φτηνό mp3 player που αγόρασε κάποια μακρινά Χριστούγεννα, το γέμισε τραγούδια (συγγνώμη Lars) και τα άκουσε από εκείνα τα αμφιβόλου ποιότητας ακουστικά που δεν ξεχώριζες την κιθάρα με το μπάσο. Ακόμα και έτσι όμως έμαθα κάθε στίχο, κάθε τραγούδι και κάθε riff που έγραψαν ποτέ οι παιδικοί μου ήρωες. Μπορούσα να σου πω κάθε credit και πίστευα με απόλυτη βεβαιότητα πως αυτή ήταν η καλύτερη και η πιο βαριά μουσική που είχε γράψει ποτέ άνθρωπος. Μεγαλώνοντας, το δεύτερο κατέρρευσε. Το πρώτο όμως… δεν ξέρω αν θα καταρριφθεί ποτέ. Αυτό το παιδί σχεδόν 20 χρόνια μετά βρισκόταν στο ΟΑΚΑ, αφήνοντας πίσω του για δύο ώρες όλα όσα θυμίζουν το 2026.
Το "Creeping Death" πήρε αυτό το ρίγος, και του έβαλε φωτιά. ενώ η συνέχεια με το "For Whom The Bell Tolls" βρίσκει ολάκερο το ΟΑΚΑ να δονείται στους ρυθμους των Metallica και πανω απο 90000 φωνές να ουρλιάζουν κάθε στίχο. Tα "Lux Æterna" και "Moth Into Flame" έδειξαν ότι το πρόσφατο υλικό μπορεί να σταθεί αξιοπρεπέστατα δίπλα στα κλασσικά, όμως άλλη αίγλη έχει το "Master of Puppets", πως να το κάνουμε; Ηταν απλά... αδιανόητο, τόσο η απόδοσή τους όσο και ο πανικός στα ατέλειωτα pits.. Δεν μπορείς να λέγεσαι μεταλλάς αν δεν υποκλίνεσαι στο μεγαλείο του. Ομοίως το "Seek & Destroy" ήταν το απόλυτο χάος. Inflatable μπάλες, καπνογόνα στις κερκίδες, και όλο το κοινό μια φωνή. Στην ατμόσφαιρα οι γνώριμες νότες του "Nothing Else Matters". Φασαιοπαγίδα από την μια, iconic για όλους τους σωστούς λόγους από την άλλη. Ακόμα και αν θα το σκίπαρα 100 στις 100 φορές για να ακούσω το "Battery" ή το "Blackened", στην μνήμη μου κρατάω μονάχα πως δίπλα μου ένας τύπος γύρω στα εξήντα τραγουδούσε με δάκρυα στα μάτια ενώ μπροστά μου ένα παιδί ούτε δεκαπέντε χρονών ήξερε κάθε λέξη. Τρεις γενιές, ένα τραγούδι.
To Black Album είχε την τιμητική του με 5 εκπροσώπους, με το "Wherever I May Roam" μάλιστα να προκαλεί έναν απροσδόκητο χαμό γύρω μου, που πραγματικά δεν περίμενα και εκτίμησα ιδιαίτερα. Το Ride the Lightning εκπροσωπήθηκε ιδανικά με τρία τραγούδια, ενώ από τα υπόλοιπα albums υπήρχε τουλάχιστον μία παρουσία, με μοναδικούς πραγματικά αδικημένους το Death Magnetic και το St. Anger (όσο κι αν φωνάξαμε στον Lars να ξεσκονίσει τον τέντζερη και να παίξει το "Sweet Amber" αλλά δυστυχώς δεν υπάρχουν αρκετοί μύστες). Σίγουρα στον κάθε ένα από εμάς έλειψαν μερικές δεκάδες διαφορετικά τραγούδια.
Αυτή είναι μια καλή ευκαιρία και θα ήθελα να αναφερθώ σε μερικούς από τους ελέφαντες το δωμάτιο. Αρχικά στο setlist. Σε μια μπάντα αυτού του βεληνεκούς, με 15+1 κομμάτια, είναι πρακτικά αδύνατο να φύγουν όλοι απόλυτα ικανοποιημένοι. Για κάποιον σαν εμένα, που τους έβλεπε πρώτη φορά, το set ήταν ακριβώς αυτό που έπρεπε: ένα legacy set. Safe, χωρίς μεγάλες εκπλήξεις, χωρίς deep cuts για μυημένους αλλά με σχεδόν όλα τα κομμάτια που οφείλεις να ακούσεις όταν περιμένεις 16 χρόνια για να δεις αυτή τη μπάντα στην Ελλάδα. Όσοι τους έχουν δει δέκα φορές και ήθελαν κάποιο ξεχασμένο διαμαντάκι... ε, ας απογοητευτούν λίγο. Ίσως αν η επόμενη φορά είναι όσο σύντομα όσο υποσχέθηκε ο Lars, να ακούσουμε και το σπίτι που έχτισε ο Τζακ. Που ξέρεις; Το καθιερωμένο jam των Hammett και Trujillo έφερε και το ελληνικό στοιχείο της βραδιάς, με μια σχετικά αναμενόμενη αναφορά στον "Ζορμπά" του Θεοδωράκη και μια παντελώς απρόσμενη αναφορά στις Τρύπες παίζοντας το θρυλικό riff και τραγουδώντας το ρεφρέν του "Δεν Χωράς Πουθενά". Προφανώς όσοι είμαστε chronically online διαβάσαμε μπόλικη μιζέρια ακόμα και για αυτό. Δεν έχω κάτι να σχολιάσω. Ας αφήσω τα λόγια του Γιώργου Καρρά να με καλύψουν:
«Χτες στο ΟΑΚΑ συνέβη ένα ωραίο μικρό μπέρδεμα πραγματικότητας. 80.000 άνθρωποι να τραγουδάνε το «Δεν Χωράς Πουθενά» μαζί με τους Metallica. Ποιος να το φανταζόταν; Το ωραίο με τα τραγούδια είναι ότι κάποια στιγμή σταματάνε να ανήκουν σε αυτούς που τα έγραψαν και πάνε όπου θέλουν. Και χτες πήγαν πολύ μακριά.»
Δεύτερος ελέφαντας η 360° σκηνή. Καταλαβαίνω απόλυτα γιατί αρκετοί δεν αγκαλιάζουν το concept. Υπάρχουν νεκρές ζώνες, υπάρχουν και στιγμές που η ορατότητα είναι ελάχιστη. Το καταλαβαίνω. Προσωπικά όμως τη λάτρεψα για έναν και μόνο λόγο. Γιατί δίνει τη δυνατότητα σε χιλιάδες ανθρώπους να βρεθούν λίγα μόλις μέτρα από την αγαπημένη τους μπάντα. Όχι συνέχεια, όχι από κάθε γωνία, αλλά αρκετά ώστε να νιώσω πως υπάρχει πραγματική επαφή. Και για εμένα, αυτή ήταν η πιο intimate εμπειρία που έχω ζήσει ποτέ με καλλιτέχνη τέτοιου μεγέθους. Μου δημιούργησε την ψευδαίσθηση πως δεν υπήρχε τίποτα απρόσωπο. Τίποτα πλαστικό.
Ελέφαντας τρίτος : οι ηχητικές αστοχίες. Οκέι, ο Lars στραβοπάτησε… έστω γκρεμοτσακίστηκε στο "One". Ναι, ο Hammet δολοφόνησε το solo του "Fade To Black" και άλλα διάφορα παραστρατήματα. Τα άκουσα και εγώ. Με ενδιαφέρει; Ούτε στο ελάχιστο. Το ηχητικό και, κυρίως, το συναισθηματικό αποτύπωμα αυτής της συναυλίας και το να τους έχεις μερικές ανάσες μονάχα μακριά σου ήταν τόσο ισχυρό, που ειλικρινά θα ντρεπόμουν να καθίσω να υπεραναλύσω τέτοια ζητήματα. Συναυλία είναι, όχι clinic. Βέβαια μιλώντας για clinic, κάπου εδώ να πούμε πως ο Papa Het παραμένει το καλύτερο δεξί χέρι όλων των εποχών.
Ελέφαντας τέταρτος : το ίδιο το κοινό. Για μέρες, ένα μέρος του διαδικτύου είχε αποφασίσει πως μεγαλύτερο πρόβλημα από τη ζέστη, τις ουρές ή τις μετακινήσεις ήταν "οι φασαίοι". Οι ανθυποinfluencers, όσοι ήρθαν "για ένα story και μια selfie". Και ναι, υπήρχαν τέτοιες παρουσίες. Υπήρχαν και τηλεοπτικά πρόσωπα, υπήρχαν και οι γνωστοί πασπαρτού μαϊντανοί και κατσίκες. Η αλήθεια όμως είναι κάπως πιο απλή. Όταν ένα γεγονός αποκτά τέτοιο εκτόπισμα, προσελκύει τους πάντες. Φυσικά είναι κρίμα να χάσει το παιδί που ακούει Metallica και κλαίει ένα εισιτήριο από κάποιον που πάει να μοστράρει την μουτσούνα του, όμως αυτό δεν αφαιρεί τίποτα από το γεγονός. Αντιθέτως, δείχνει ακριβώς πόσο μεγάλο είναι. Οι Metallica του 2026 δεν είναι πια τα τέσσερα θυμωμένα πιτσιρίκια που κοιμόντουσαν σε vans και έγραφαν μουσική από λαϊκά στρώματα για λαϊκά στρώματα. Είναι πλέον ένας παγκόσμιος θεσμός, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, τόσο καλό όσο και κακό.Κυρίως, οι Metallica δεν είναι πια μόνο δικοί σου και ούτε δικοί μου. Και ίσως αυτό είναι που σε ενοχλεί.
Creeping Death • For Whom the Bell Tolls • Moth Into Flame • King Nothing • Lux Æterna • The Unforgiven • Fuel • Kirk & Rob Doodle (Zorba / Δεν Χωράς Πουθενά) • Fade to Black • Wherever I May Roam • Nothing Else Matters • Sad but True • One • Seek & Destroy • Master of Puppets • Enter Sandman
Κλείνοντας με μερικές σκέψεις, για όσους παρακολουθούν την πορεία της χώρας στον τομέα των μεγάλων περιοδειών εδώ και δεκαετίες, αυτή η βραδιά για πρώτη φορά εδώ και πάρα πολλά χρόνια (ίσως με εξαίρεση τους Rammstein) έδειξε ότι μπορεί να φιλοξενήσει χωρίς αστερίσκους μια από τις μεγαλύτερες περιοδεύουσες παραγωγές στον κόσμο της μουσικής. Σε επαγγελματικό επίπεδο, μια τέτοια διοργάνωση αφήνει αποτύπωμα πολύ μεγαλύτερο από ένα εισιτήριο ή ένα merch stand στην Τεχνόπολη. Δείχνει σε booking agencies, management teams και promoters ότι η Ελλάδα μπορεί να σηκώσει μεγάλα stages, σύνθετα load-ins, πολυπρόσωπα crews και παραγωγές που μέχρι πρότινος έμοιαζαν απαγορευτικές για την ελληνική αγορά. Μπορεί ένα live να μην φέρνει την άνοιξη, όμως έρχονται και άλλα. Οι Maiden θα είναι στο ΟΑΚΑ σε λίγες μέρες. Η High Priority έκλεισε το ΟΑΚΑ για 4 μέρες του χρόνου. Αν θεωρείς πως αυτό είναι κακό, συγγνώμη αλλά με βρίσκεις απέναντί σου. Συμφωνώ όσο λίγοι πως ο παλμός της μουσικής που ακούμε χτυπάει κυρίως στα club και στις μικρές συναυλίες εκεί όπου ιδρώνεις μαζί με τη μπάντα, όπου κοιτάς τους μουσικούς στα μάτια και νιώθεις ότι είσαι μέρος της ίδιας σκηνής. Όμως, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας, αυτό από μόνο του δεν αρκεί πια. Γιατί όσο κι αν αγαπώ το underground και αναπνέω για αυτό, όσο κι αν υπερασπιζόμαστε τις μικρές σκηνές, τα DIY shows και τα υπόγεια η πραγματικότητα είναι πως η σκηνή μας έχει ανάγκη από νέο αίμα. Έχει ανάγκη από κόσμο που σήμερα ήρθε για τους Metallica και αύριο ίσως βρεθεί να ψάχνει τους Gojira, τους Knocked Loose , ίσως μετά τους Rotting Christ και μπει στη λαγουδότρυπα. Και όσο κι αν αυτό ενοχλεί κάποιους gatekeepers ο κόσμος δεν πρόκειται να ανακαλύψει μόνος του αυτή τη μουσική αν εμείς συνεχίζουμε να την κρατάμε κλειδωμένη, και ούτε πρόκειται κανείς να ξεκινήσει με τα “ψαγμένα”. Αν το αφήσουμε να πεθάνει, δεν θα επιβιώσει on vibes alone. Και ίσως το σημαντικότερο στοιχείο είναι αυτό που ακολουθεί μετά. Γιατί τέτοιες βραδιές δεν αλλάζουν μόνο τις αναμνήσεις όσων ήταν εκεί. Αλλάζουν και τον τρόπο με τον οποίο η διεθνής μουσική βιομηχανία βλέπει την Ελλάδα. Σχεδόν 100.000 νοματαίοι στο ΟΑΚΑ, γινόμαστε πολύ δύσκολο να αγνοηθούμε. Ειδικά όταν το Γεωδυναμικό Ινστιτούτο Αθηνών αναγνώρισε σεισμικές δονήσεις.
