Ο Matteo Mancuso παρά την νεαρή του ηλικία έχει ήδη καταφέρει κάτι σπάνιο. Να κάνει μουσικούς από εντελώς διαφορετικούς κόσμους, μα και ολόκληρο το κόσμο, να μιλούν γι’ αυτόν έχοντας μια κοινή απορία και έναν υπέρμετρο θαυμασμό. Έτσι πολύ από εμάς στεκόμαστε απέναντι στην τεχνική του σαν να προσπαθούμε να εξηγήσουμε κάτι που ξεφεύγει από τη λογική ενός οργάνου.
Λίγο πριν από την πρώτη του, παρθενική εμφάνιση στην Ελλάδα, στη συζήτησή μας και αποκλειστική συνέντευξη που παραχώρησε στο Avopolis Music Network, ο Matteo δεν προσπάθησε ούτε στιγμή να χτίσει τον μύθο του «θαύματος της κιθάρας». Αντίθετα, μίλησε με απόλυτη φυσικότητα για όσα τον διαμόρφωσαν. Τα ατελείωτα παιξίματα με τον πατέρα του στη Σικελία, την γνωριμία του με τον Steve Vai, τη σημασία του να βρίσκεσαι πάντα δίπλα σε μουσικούς καλύτερους από εσένα, την ανάγκη να απομακρύνεσαι από την υποκουλτούρα των social media, ώστε να ανακαλύψεις τη δική σου φωνή. Και εν κατακλείδι, την πεποίθηση του ότι η μουσική δεν μπορεί να υπάρξει πραγματικά χωρίς διάλογο πάνω στη σκηνή.
- Matteo, καλώς ήρθες στο Avopolis Music Network. Είναι χαρά μας που σε έχουμε μαζί μας λίγο πριν από την πρώτη σου εμφάνιση στην Αθήνα. Δυστυχώς, δεν έχουμε πολύ χρόνο στη διάθεσή μας, οπότε ας ξεκινήσουμε!
Καλώς σας βρήκα! Ας ξεκινήσουμε!
- Μεγάλωσες κοντά στο Παλέρμο, σε ένα νησί με πολύ έντονη μουσική και οικογενειακή κουλτούρα. Ο πατέρας σου, Vincenzo Mancuso, ήταν session μουσικός από μια γενιά όπου οι κιθαρίστες μάθαιναν να επιβιώνουν μέσα από τα live και τη δουλειά στο στούντιο, όχι μέσω αλγορίθμων. Ποιο είναι το πιο σημαντικό “old-school” μάθημα που σου μετέδωσε και πιστεύεις ότι η σημερινή γενιά μουσικών ίσως έχει χάσει;
Δεν ξέρω αν έχει χαθεί, αλλά σίγουρα υπήρχαν πολλά χρήσιμα μαθήματα που μου έδωσε ο πατέρας μου. Θυμάμαι ότι ένα από τα πρώτα -αν όχι το πιο χρήσιμο- ήταν πως το καλύτερο «γυμναστήριο» για έναν μουσικό είναι να έχει την ευκαιρία να παίζει με ανθρώπους που είναι καλύτεροι από εκείνον. Έλεγε πάντα ότι αν είσαι ο χειρότερος μουσικός μέσα στο δωμάτιο, τότε βρίσκεσαι στο σωστό δωμάτιο. Και αυτό είναι ένα πολύ χρήσιμο μάθημα που έμαθα από τον πατέρα μου. Επίσης, φυσικά, είχα την ευκαιρία να παίζω πολύ μαζί του γιατί ήταν πάντα σπίτι. Παίζαμε συνέχεια κιθάρα μαζί και αυτή ήταν μάλλον η εμπειρία που με έκανε να βελτιωθώ περισσότερο με τον καιρό. Το να μπορείς να παίζεις με έναν άλλο μουσικό ειδικά με έναν άλλο κιθαρίστα ήταν απίστευτα χρήσιμο, ιδιαίτερα τα πρώιμα μου χρόνια.
- Ο Steve Vai σε αποκάλεσε δημόσια "the evolution of guitar". Όταν συνεργαστήκατε εξ αποστάσεως στο "Solar Wind", τι ήταν αυτό που σε εξέπληξε περισσότερο σε εκείνον ως άνθρωπο, όχι ως κιθαρίστα;
Καταρχάς, ο απόλυτος επαγγελματισμός του Steve. Θυμάμαι ότι η πρώτη φορά που γνωριστήκαμε ήταν σε ένα camp στη Φλόριντα και περάσαμε μαζί μερικές μέρες. Λεγόταν Steve Vai Academy, όπου υπήρχαν πολλοί κιθαρίστες που δίδασκαν σε διαφορετικά classes. Και κάθε βράδυ υπήρχε jam session με τη μπάντα του. Και ο Steve έπαιζε με κάθε κιθαρίστα που βρισκόταν σε εκείνο το camp. Και πίστεψέ με, ήταν πάνω από 200 άτομα. Και έπαιξε με τον καθένα τους ξεχωριστά, οπότε χρειάζεται τεράστια υπομονή. Γιατί δεν ήταν όλοι… ξέρεις… οι περισσότεροι ήταν αρχάριοι. Αλλά εκείνος ήταν τόσο ανοιχτός απέναντί τους. Είναι ένας άνθρωπος χωρίς μυστικά, τόσο ανοιχτόμυαλος και πρόθυμος να μοιραστεί οτιδήποτε τον ρωτήσεις. Και αυτό δεν είναι κάτι δεδομένο, ειδικά σε αυτό το επίπεδο. Είναι τόσο διαθέσιμος προς τον κόσμο και αυτό είναι κάτι που πραγματικά θαυμάζω σε εκείνον.
- Με πολλούς τρόπους, είσαι παιδί του YouTube, αλλά ταυτόχρονα φαίνεται πως αντιμετωπίζεις με κάποια επιφύλαξη την κουλτούρα του content. Έχεις πει στο παρελθόν ότι δεν θέλεις να είσαι content creator. Πιστεύεις ότι σήμερα η μουσική βιομηχανία ωθεί τους μουσικούς να γίνουν περισσότερο influencers παρά καλλιτέχνες;
Αν έχεις αυτή τη νοοτροπία, εγώ πιστεύω πως δεν θέλω να αλλάζω το περιεχόμενό μου για τις πλατφόρμες. Απλώς δημιουργώ το περιεχόμενό μου ακριβώς όπως το θέλω, 100%. Και αν σε ενδιαφέρει, το βλέπεις. Αν όχι, δεν το βλέπεις. Δεν με νοιάζουν οι αριθμοί, γιατί ήδη έχω επιλέξει έναν δρόμο που δεν φέρνει μεγάλους αριθμούς. Αν πραγματικά με ένοιαζαν οι αριθμοί, δεν θα διάλεγα να παίζω fusion.
- Ναι, ακριβώς. Έχεις ένα δίκιο εδώ.
Δηλαδή ναι… αν σε νοιάζουν οι αριθμοί και τα χρήματα, μάλλον η μουσική δεν είναι για σένα. Οπότε πιστεύω πως είναι καλύτερο να ακολουθείς τον δικό σου δρόμο.
- Προφανώς η γενιά σου μεγάλωσε με απεριόριστη πρόσβαση στη μουσική πληροφορία. Πιστεύεις ότι αυτό κάνει τους μουσικούς πιο ανοιχτόμυαλους ή τελικά πιο μπερδεμένους;
Με τον τρόπο που χρησιμοποιούμε τα social media και όλη αυτή την πληροφορία που δεχόμαστε καθημερινά; Ναι, έχουν αλλάξει μερικά πράγματα. Για παράδειγμα, έχει αλλάξει ο λόγος που πηγαίνεις σε μια μουσική σχολή. Δεν πηγαίνεις πια για το περιεχόμενο ή την πληροφορία, γιατί πλέον η πληροφορία υπάρχει παντού. Πηγαίνεις κυρίως για το networking, για να γνωρίσεις ανθρώπους με τους οποίους μπορείς να δουλέψεις. Και φυσικά για την εμπειρία του να παίζεις με άλλους. Αυτό είναι κάτι που δεν άλλαξε όλα αυτά τα χρόνια. Για να γίνεις καλύτερος, πρέπει να βιώσεις το παίξιμο με άλλους μουσικούς. Και αυτό δεν είναι κάτι που μπορούν να σου προσφέρουν τα social media. Πρέπει να το ζήσεις ο ίδιος. Οπότε πλέον πηγαίνεις στις μουσικές σχολές όχι για την πληροφορία, γιατί τώρα όλοι ξέρουν θεωρία μουσικής χάρη στο ίντερνετ. Όλοι ξέρουν πώς λειτουργεί η θεωρία, τα ονόματα των τεχνικών κτλ. Δεν χρειάζεται πια να πας σε μουσική σχολή μόνο και μόνο για να πάρεις αυτές τις γνώσεις. Δεν είναι πια έτσι. Από την άλλη όμως, έχεις ίσως υπερβολικά πολλά ερεθίσματα, γιατί το ίντερνετ είναι γεμάτο γνώση. Οπότε πρέπει να γνωρίζεις καλύτερα τον εαυτό σου για να καταλάβεις τι μουσική θέλεις πραγματικά να δημιουργήσεις. Και πάντα προτείνω να κάνεις εξάσκηση μόνος με το όργανό σου, εσύ και η κιθάρα σου και να προσπαθείς να βρεις πράγματα που είναι μοναδικά για σένα, αντί απλώς να παίρνεις έμπνευση από άλλους. Είναι εντάξει να το κάνεις, γιατί κι εγώ το κάνω συνέχεια. Αλλά μερικές φορές είναι καλύτερο να κάνεις ένα εσωτερικό ταξίδι, να είσαι απλώς εσύ και το όργανό σου και να βρεις κάτι μοναδικό στον τρόπο που παίζεις. Και αυτό ακριβώς έκανα όταν ήμουν έφηβος.
- Και φυσικά, το να μοιράζεσαι εμπειρίες μπορεί να σου ανοίξει περισσότερο το μυαλό στον τρόπο που σκέφτεσαι και παίζεις μουσική, σε σχέση με το να βλέπεις απλώς tutorials στο YouTube.
Ναι. Νομίζω ότι η γνώση «μένει» περισσότερο όταν μαθαίνεις από ανθρώπους που βρίσκονται μπροστά σου. Την αφομοιώνεις πολύ καλύτερα απ’ ό,τι βλέποντας απλώς ένα βίντεο στο YouTube.
- Αυτό που έχει ενδιαφέρον με εσένα είναι ότι, παρόλο που η τεχνική σου στις solo performances, ακούγεται σχεδόν «εξωγήινη», μιλάς συνεχώς για τη σημασία της μπάντας και της μουσικής αλληλεπίδρασης. Τελικά, τι είναι κάτι που το solo παίξιμο δεν μπορεί ποτέ να δώσει σε έναν μουσικό;
Αυτός είναι ένας που τους λόγους που πάντα με τραβούσε περισσότερο η ηλεκτρική κιθάρα παρά η κλασική. Γιατί με την κλασική κιθάρα παίζεις σχεδόν πάντα μόνος σου με την παρτιτούρα σου. Δεν είναι ορχηστρικό όργανο, οπότε δεν μπορείς πραγματικά να παίξεις με άλλους ανθρώπους. Περνάς πολύ χρόνο μόνος. Γι’ αυτό η ηλεκτρική κιθάρα ήταν πολύ πιο ελκυστική για μένα, επειδή μπορείς να παίξεις με άλλους μουσικούς. Με ντράμερ, μπασίστα, άλλους κιθαρίστες.
- Νομίζω πως είχες δηλώσει κάποτε, ότι η ηλεκτρική κιθάρα σε τράβηξε επειδή τη νιώθεις σαν «όργανο διαλόγου».
Ναι, ναι. Και η κλασική κιθάρα μπορεί να είναι όργανο διαλόγου. Αλλά ο τρόπος που αλληλεπιδράς με άλλους μέσω της ηλεκτρικής κιθάρας είναι πιο διασκεδαστικός για μένα, ειδικά επειδή παίζω μουσική που περιλαμβάνει αυτοσχεδιασμό. Και όταν αυτοσχεδιάζω, παίρνω πολλές ιδέες ακούγοντας τους άλλους μουσικούς. Αν δεν έχω κάτι να ακούσω, πώς μπορώ να αυτοσχεδιάσω όπως θέλω; Γι’ αυτό πάντα μου αρέσει να έχω άλλους ανθρώπους πάνω στη σκηνή μαζί μου. Και αυτό είναι κάτι που η ηλεκτρική κιθάρα σου επιτρέπει να κάνεις.
- Η fingerstyle τεχνική σου μοιάζει να έχει ρίζες στην κλασική κιθάρα, αλλά ο ήχος και η ένταση σου κουβαλούν συχνά την επιθετικότητα της rock μουσικής. Νιώθεις ότι κρύβονται δύο διαφορετικοί μουσικοί μέσα σου;
Όχι πραγματικά, γιατί μου αρέσει να έχω τη δύναμη και την επιθετικότητα της rock μαζί με τα χρώματα της jazz. Αυτό είναι κάτι που πάντα ήθελα να χρησιμοποιώ. Είναι το ίδιο άτομο στην πραγματικότητα, όχι δύο διαφορετικοί άνθρωποι. Μου αρέσει το rock and roll όσο και η jazz και όλα τα υπόλοιπα. Δεν είναι πραγματικά επιλογή για μένα. Είμαι περίεργος άνθρωπος, οπότε μου αρέσει να παίρνω στοιχεία από όλα τα είδη μουσικής.
- Το The Journey έμοιαζε σαν μια εισαγωγή στον κόσμο σου. Το Route 96 ακούγεται πιο προσωπικό και ώριμο. Αν αυτά τα δύο άλμπουμ ήταν δύο διαφορετικές ηλικίες στη ζωή σου, ποιες ηλικίες θα ήταν;
Ήταν σίγουρα διαφορετικές περίοδοι της ζωής μου. Νομίζω ότι στο The Journey ήμουν ακόμα στη φάση που μελετούσα το όργανο και προσπαθούσα να μάθω πράγματα. Ενώ το Route 96 είχε περισσότερο να κάνει με το πώς μπορώ να δημιουργήσω κάτι μοναδικό και διαφορετικό συνθετικά.
- Νομίζω ότι ακούγεται και λίγο πιο jazz.
Πιο επιθετικό επίσης, κατά κάποιον τρόπο. Αλλά και τα δύο μοιράζονται πολλά κοινά στοιχεία. Νομίζω ότι αυτό που μου αρέσει είναι πως δεν υπάρχει μόνο ένα συγκεκριμένο ύφος σε κάθε άλμπουμ. Δεν μου αρέσει να ακούω έναν δίσκο από την αρχή μέχρι το τέλος και να έχει μόνο ένα στυλ. Γι’ αυτό μου αρέσει να διαφοροποιώ πολύ τα πράγματα. Το Route 96 είναι μια άμεση εξέλιξη του πρώτου άλμπουμ. Δεν είναι τόσο διαφορετικά μεταξύ τους, αλλά ειδικά το Route 96 έχει μια πιο εξελιγμένη, πιο ώριμη και πιο προσωπική προσέγγιση.
- Και για να κλείσουμε, γιατί δυστυχώς είχαμε ελάχιστο χρόνο να μοιραστούμε περισσότερα. Έρχεσαι στην Αθήνα για πρώτη φορά, σωστά; Μια πόλη με τη δική της χαοτική ενέργεια, βαθιά ιστορία και παθιασμένο κοινό. Τι είναι αυτό που αναζητάς σήμερα σε ένα live, πέρα από το απλώς να παίξεις καλά;
Ένα βασικό στοιχείο για μένα στο live είναι να προτείνεις κάτι διαφορετικό από τον δίσκο. Δεν μου αρέσει να παρουσιάζω το άλμπουμ ακριβώς όπως είναι και στη σκηνή. Υπάρχει πολύς αυτοσχεδιασμός στις συναυλίες μου, οπότε μου αρέσει πάντα να κάνω κάτι διαφορετικό κάθε βράδυ. Αυτό είναι βασικό συστατικό. Και φυσικά, εκτός από το να παίζω καλά γιατί ναι, θα ήθελα να παίζω καλά… Μερικές φορές συμβαίνει, μερικές φορές όχι τόσο.
- Ναι. Νομίζω ότι το πιο σημαντικό είναι να υπάρχει η σωστή ενέργεια πάνω στη σκηνή και να διασκεδάζεις.
Και αν διασκεδάζεις πάνω στη σκηνή, ο κόσμος το καταλαβαίνει. Και έτσι μπορείς πραγματικά να μεταφέρεις καλύτερα το συναίσθημα στον κόσμο.
- Ναι, και η ενέργειά σου επιστρέφει σε αυτούς! Σε ευχαριστώ πολύ, Matteo για το χρόνο σου και τη μοιρασιά. Τα λέμε από κοντά!
Ωραία, τότε τα λέμε στην Αθήνα. Σας ευχαριστώ πολύ κι εγώ.
INFO:
MATTEO MANCUSO
Σάββατο 16 Μαϊου 2026 | Gagarin 205
Λιοσίων 205 • Αθήνα, 10445 • + Google Map
Tickets: https://go-out.co/event/1762515365191
