Δέκα σχεδόν χρόνια μετά το Atlas οι Victory Collapse επιστρέφουν όχι με νοσταλγική διάθεση, αλλά με έναν δίσκο που ακούγεται σαν φυσική συνέχεια μιας μπάντας που σαν να μην έλειψε ποτέ. Ανάμεσα σε αλλαγές σύνθεσης, υπόγειες ηχογραφήσεις στη Νέα Σμύρνη, πολιτική ανησυχία, αστική αλητεία και μια βαθιά δυσπιστία απέναντι στους αλγορίθμους και τη σύγχρονη μουσική βιομηχανία, οι Victory Collapse ξαναθυμούνται την «προτροπή» του Mark E. Smith στο Decadence.
Με αφορμή τον τρίτο τους δίσκο και τη νέα συνεργασία τους με την Inner Ear Records, μιλήσαμε για την επιστροφή τους, τη νέα σύνθεση της μπάντας, τις επιρροές που κουβαλούν ακόμη, τη σχέση τους με την πολιτική και τον κόσμο γύρω τους, αλλά και για το πώς είναι να συνεχίζεις να κάνεις μουσική χωρίς ποτέ να χάνεις την ανάγκη για έκφραση, ακόμα κι όταν όλα μοιάζουν να καταρρέουν.
- 2017 βλέπω την τελευταία ανάρτηση των Victory Collapse στο Facebook, Σεπτέμβριο του 2024 ανακοινώσατε ότι επιστρέφετε με νέα τραγούδια, 2026 έχουμε τον τρίτο δίσκο των Victory Collapse στα χέρια μας. Τι σας έκανε να επιστρέψετε;
Πάντα εδώ ήμασταν, απλά η ρευστότητα στη σύνθεση των μελών της μπάντας και οι μη ικανοποιητικές για εμάς τους ίδιους μουσικές ιδέες, μάς οδήγησαν στο να απέχουμε.
- Συστήστε μου την νέα σύνθεση της μπάντας.
Είναι ο Κώστας Α. Βαρώτσος στη φωνή, ο Κώστας Β. Βαρώτσος στο μπάσο, ο Νίκος Μαρδάκης στην κιθάρα, ο Κώστας Μπαλτάσης στα ντραμς και ο Βασίλης Ντζούνης στα πλήκτρα.
- Σταματήσατε ποτέ στην πραγματικότητα να παίζετε μουσική ή να κατεβάζετε ιδέες;
Όχι ποτέ, αλλά είχε ατονήσει αρκετά λόγω των λόγων που προαναφέραμε.
- Από τo 2024 ξεκίνησαν σιγά σιγά, αν δεν κάνω λάθος, ξανά τα live σε Αγοραφοβικό, ΙΛΙΟΝ, Lung Festival, πρόσφατα στη Στέγη, πριν λίγες μέρες το πρώτο single, δύο νέα video clip και σε λίγες μέρες το άλμπουμ. Eίναι τα κομμάτια του νέου δίσκου καρπός της τελευταίας δεκαετίας ή τα γράψατε πρόσφατα;
Είναι ιδέες από το 2020 και μετά, αλλά ουσιαστικά έγιναν τραγούδια την τελευταία τριετία.
Λίγα λόγια για τη νέα συνεργασία σας με την Inner Ear. Θυμάμαι ότι κάποτε είχατε κάνει και δυο σινγκλάκια (Already Gone & Younger than Before) για τα επετειακά 7ιντσα των 10 χρόνων της, οπότε υπήρχε μια σχέση από παλιά.
Είχαμε συναντήσει το Δημήτρη Μπούρα της Inner Ear στον ηλεκτρικό πριν αρκετά χρόνια και μας είπε όταν έχετε κάτι προς κυκλοφορία, στείλτε. Οπότε ήταν ο πρώτος που στείλαμε. Τους άρεσε και έγινε.
- Tο πρώτο -φανταστικό- video clip για το πρώτο single του άλμπουμ, "Industry of PhDs" προφανώς γυρίστηκε σε κάποιο κολλέγιο, γιατί δεν μου θύμισε το αμφιθέατρο κάποιου από τα δικά μας πανεπιστήμια. Συστήστε μου συντελεστές και περιγράψτε μου λίγο δημιουργική διαδικασία και πώς προέκυψε η ιδέα.
Γυρίστηκε σε ένα Ερευνητικό Ινστιτούτο στην Αθήνα. Ο Τάσος Γκολέτσος, με τη βοήθεια της Πίνα Κούλογλου, είναι ιδανικός στο να στήνει μια ατμόσφαιρα γύρω από μια καλή ιδέα. Συζητήθηκαν πολλές ιδέες και καταλήξαμε στο προφανές, στον τόπο του εγκλήματος, δηλαδή, του θέματος του τραγουδιού. Θέλαμε να έχει μια Βeefheartική χιπ χοπ αίσθηση, χαχ.
- Πριν λίγες μέρες απολαύσαμε και το video clip του δεύτερου single. Μιλήστε μου λίγο και για αυτό.
Το βίντεο κλιπ του "Non Player Character" μιλάει, μέσα από αυτόν τον video game όρο για τους αναλώσιμους χαρακτήρες που δεν ελέγχονται από τον παίκτη, για την αδράνεια, τα πολιτικά υπαρξιακά διλήμματα, την κριτική και την αξιοπιστία της πληροφορίας στον σύγχρονο social μιντιακό κόσμο. Θέλαμε τη φίλη μας, την οποία και ευχαριστούμε ακόμα μια φορά, χορεύτρια, ηθοποιό και καθηγήτρια μαχητικών πολεμικών τεχνών Ιωάννα Τουμπακάρη να κάνει ένα τύπου performance. Η σκηνοθέτιδα Αγγελική Χατζή το έστησε σεναριακά και ιδού το αποτέλεσμα.
- Το εξώφυλλο ποιος το σχεδίασε;
Το εξώφυλλο είναι το έργο "Ανάκριση" της χαράκτριας Βάσως Κατράκη. Το είδαμε σε ένα περιοδικό για το θέατρο που έβγαινε στα χρόνια της Χούντας και λεγόταν "Ανοιχτό Θέατρο". Η ίδια δεν είναι εν ζωή και επικοινωνήσαμε με την κόρη τη,ς την κα Μαριάννα Κατράκη, η οποία μας έδωσε και τα δικαιώματα και την ευχαριστούμε πολύ. Από το ίδιο περιοδικό προέκυψε και το εξώφυλλο του Atlas. Σε ό,τι αφορά τις φιγούρες θα τις προσομοιάζαμε με φουτουριστικά κυκλαδίτικα ειδώλια, αλλά στην πραγματικότητα είναι μια τελείως δική της τεχνοτροπία που ορίζει εμβληματικά το έργο της.
- Αυτή η διαρκής σύγκριση με τους Fall τι σας λέει;
Μάλλον αναφορές θες να πεις, χεχε. Αυτές θα υπάρχουν πάντα και ελπίζουμε να τις τιμούμε αξιοπρεπώς μέσα από το δικό μας φίλτρο.
- Μπορείτε να μην είστε πολιτικοί στον σύγχρονο κόσμο;
Κώστας Α. Βαρώτσος: Πιστεύουμε ότι δε γίνεται. Δεν μπορούμε να μην είμαστε πολιτικοί γενικά, ακόμη κι αν δεν το συνειδητοποιούμε.
Κώστας Β. Βαρώτσος: To "no politica" δεν μας αφορά σε όλους τους χώρους που κινούμαστε.
- Ζούμε σε έναν κόσμο που φιλοξενεί τον Trump, έχει φιλοξενήσει, όμως και την Jane Goodall που είχε δηλώσει ότι θα έστελνε τον Trump, τον Mask και τους ισχυρούς του κόσμου σε ένα διαστημόπλοιο χωρίς επιστροφή. Υπάρχει ελπίδα λοιπόν;
Κ.Α.Β.: Η ελπίδα υπάρχει ποσοτικά και ποιοτικά σε αναλογία που δημοκρατικά μειοψηφεί. Η Ελπίδα εξάλλου ήταν μια λεπτή κοπέλα.
Κ.Β.Β. : Ελπίδα υπάρχει σε συλλογικά ριζοσπαστικά εγχειρήματα
- Για ποιο κομμάτι σας από το νέο σας δίσκο αισθάνεστε περήφανοι;
Για όλο τον δίσκο στην ουσία. Κυρίως γιατί είναι ένας δίσκος που ηχογραφήσαμε μόνοι μας, με τον Κώστα Β. Βαρώτσο στην παραγωγή, στο δικό μας "Panther’s Nest Studios" σε ένα υπόγειο στη Ν. Σμύρνη. Η διαδικασία αυτή από μόνη της σε φέρνει ακόμα πιο κοντά στα τραγούδια και δημιουργεί προσωπικές συνδέσεις με το καθένα ξεχωριστά. Οπότε δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε κάποιο, αποτελούν όλα προϊόν μιας ουσιαστικής δημιουργικής και παραγωγικής διαδικασίας.
- Μετά το Industry of PhDs μου πέταξε στο Spotify το "Something’s Different" των Marbled Eye και το "Hangnail" των Treeboy & Arc. Αν μπορούσατε να επηρεάσετε τον αλγόριθμο τι θα βάζατε να παίξει μετά;
Δεν είμαστε ιδιαίτερα μεγάλοι φαν των αλγορίθμων και του τρόπου με τον οποίο χρησιμοποιούνται στη μουσική βιομηχανία. Χάνεται η ουσία του να ανακαλύπτεις κάτι καινούργιο, μια διαδικασία που για να παράγει ευχαρίστηση απαιτεί και κάποιον κόπο. Λίγο, ωστόσο, που έχουμε δει τι προτείνει ο αλγόριθμος μετά, φαίνεται να κάνει κάποιες σωστές προτάσεις.
- Τι έχει αλλάξει από τα 30 σας στον τρόπο που κάνετε μουσική;
Ο τρόπος δεν έχει αλλάξει, τα μέσα ίσως εξελίσσονται. Αυτό που άλλαξε ριζικά είναι ο τρόπος που πρέπει να το επικοινωνήσεις. Οι σύγχρονες επιταγές ορίζουν χίλιες δυο πλατφόρμες και βαρετές ώρες προσπάθειας να φτάσει σε όποιον θα ενδιαφερόταν. Η επικοινωνία έχει γίνει ένα εκνευριστικά γελοίο αντικείμενο που της αφαιρεί την ίδια της την ουσία.
- Τι είναι αυτό που σας έκανε να πείτε θα φτιάξουμε μια μπάντα;
Μάλλον η βαρεμάρα και μια κάποια ανάγκη να επικοινωνήσεις ιδέες και μουσικές επιρροές φιλτραρισμένες από εσένα. Ζυγίζεις κάπως τις δυνατότητες σου και προχωράς.
- Είναι ξεκάθαρο πια ότι οι Victory Collapse είναι ένα side project στη ζωή σας. Υπήρχε ποτέ όνειρο για κάτι άλλο;
Κοιτώντας το ταβάνι υπάρχουν πολλές σκέψεις, αλλά η καθημερινότητα, η δουλειά, η θέληση και αστάθμητοι παράγοντες καθορίζουν τι θα πραγματοποιηθεί και τι όχι.
- Τι σας ανησυχεί περισσότερο πλέον στον κόσμο;
Κ.Α.Β.: "Nothing’s Shocking" που έλεγαν και οι Jane's Addiction
Κ.Β.Β.: Ο ναρκισσισμός σε όλες του τις όψεις.
- Τι λάβατε ως ανταπόκριση από το κοινό με την επιστροφή σας;
Νομίζω μετά το "Industry of PhDs" το καλύτερο μήνυμα ήταν το "Παλιά σκίζαμε τα σουτιέν μας τώρα σκίζουμε τα πτυχία μας".
- Υπάρχουμε εμείς οι παλιοί που έχουμε στις δισκοθήκες μας τα δύο προηγούμενα άλμπουμ σας, υπάρχουν όμως και οι νέοι. Αν αναζητήσουν παλιά άλμπουμ θα τα βρουν;
Το πρώτο άλμπουμ Convenience has poisoned our souls έχει εξαντληθεί. Για τo Atlas να μας στείλουν μήνυμα!
- Τι νοσταλγείτε από την πρώτη φάση της μπάντας;
Ενδεχομένως μια κάποια σωματική ευεξία, όμως, όπως είχε πει και ο Ian Svenonius, «Youth is wasted on the young».
- Ποιο κομμάτι ξεχωρίζετε από το Convenience Has Poisoned Our Souls και ποιο από το Atlas; Προσωπικά δεν θα ξεπεράσω ποτέ το "Burning Hearts" και το "Venus", κι έχω βέβαια αγαπημένο και από τον νέο δίσκο, αλλά δεν θα το αποκαλύψω ακόμα.
Φαντάζομαι αν ρωτήσεις και τα τότε μέλη θα σας πουν διαφορετικά, όμως, νομίζω στα "The Νeed of Εxpression", "Venus" και "The Lightning" συμφωνούμε όλοι.
- Παραμένουν ίδιες οι επιρροές ή μεγαλώνοντας μπορεί ας πούμε να προστεθεί η jazz; Μπορείτε να μου αναφέρετε 5-6 επιρροές σας των τελευταίων χρόνων;
Κ.Α.Β.: Philip Glass, Turbo Teeth, Dry Cleaning
Κ.Β.Β.: Exek, Talking Heads, Miles Davis, Rated X, Isolated Drum & Bass
Ν.Μ.: Dub reggae, Pansonic, Seein’ red, latin drummers, hardcore jungle.
Κ.Μ.: The Ex, Silver Apples, Ride.
Β.Ν.: Tropical Fuck Storm, Yo La Tengo.
- Τι ακούσατε τα τελευταία χρόνια και αναπόφευκτα έχει γράψει πάνω σας;
Κ.Α.Β.: Peter Ivers.
Κ.Β.Β.: ΛΕΞ.
Ν.Μ.: Pessimist (DJ).
Κ.Μ.: Sonic Youth.
Β.Ν.: Geese (αναπόφευκτα).
- Είναι η σύνθεση και η συγγραφή μια συλλογική δουλειά;
Ναι, πέρα από τους στίχους τους οποίους αναλαμβάνει ο Κώστας Α. Βαρώτσος, η μουσική σύνθεση είναι προϊόν μιας οργανικής, συλλογικής διαδικασίας που λαμβάνει χώρα κάθε φορά που βρισκόμαστε για πρόβα. Ακόμα και αν η πρόβα είναι για ξεσκούριασμα, εμφανίζονται καινούργιες ιδέες που μετέπειτα δουλεύονται και μετατρέπονται σε τραγούδια με ξεκάθαρη δομή.
- Σε ποια σκηνή θα ψοφούσατε να ανεβείτε;
Στην Ίριδα στην Ιπποκράτους.
- Έχετε ανοίξει στο παρελθόν Liars, Radio 4, Wire, Fall, Momus, Savage Republic, Metric και είχατε και την "ευλογία" κάποτε του Mark E Smith. Σήμερα ποια θα θέλατε να ανοίξετε;
Καμία, αλλά αν τύχει, είμαστε ανοιχτοί σε νέες εμπειρίες
- To «You should form a band» δεν ξεχνιέται εύκολα. Μπορεί ο Κώστας Α. Βαρώτσος να μας θυμίσει τι ακριβώς συνέβη τότε;
Όσον αφορά τη συνάντηση με τον Mark E. Smith η αλήθεια ήταν κάτι αναπάντεχο σε μια τρυφερή ηλικία. Ήμουν στο Decadence γύρω στα 20 μου χρόνια και μπαίνει ο Xρήστος Δασκαλόπουλος, ο Mark E. Smith και η γυναίκα του Ελένη Πούλου. Οπότε κάποια στιγμή έρχεται ο Mark στο τραπεζάκι που καθόμουν μόνος και μου ζητάει τσιγάρο και κάθεται. Του λέω είσαι ο τραγουδιστής των Fall, αλλά δεν έχω ακούσει ακόμα την μπάντα σου, μόνο σαν όνομα που μου λένε φίλοι μου ότι πρέπει να ακούσω. «Τι ακούς», με ρωτάει; Του λέω «ακούω Gun Club και σήμερα πήρα τον πιο ακριβό δίσκο που έχω αγοράσει ποτέ. Το τρίτο των Big Star του Alex Chilton». Αμέσως αλλάζει η έκφραση του σηκώνει τα χέρια και κάνει μια υπόκλιση για τον Alex Chilton. «Δε χρειάζεται να ακούσεις Fall», μου λέει, «μια χαρά είναι αυτά που ακούς». Ακολούθησε μια σειρά ερωτήσεων για μπάντες και μπορώ να πω ότι ήμουν πολύ διαβασμένος για την ηλικία μου, αφού ξεκοκκάλιζα κάθε μουσικό περιοδικό που έπεφτε στα χέρια μου, είχα διαμορφώσει αυστηρά τις προτιμήσεις μου και δεν κώλωνα να του πω αν κάτι δε μου άρεσε. Κάποια στιγμή έρχεται η γυναίκα του κάτι του λέει στο αυτί και σηκώνεται με ακουμπά στον ώμο και μου λέει «I think you should form a band», και εξαφανίζεται. Εντωμεταξύ είχε μαζευτεί κόσμος τριγύρω εκ των οποίων και μια κοπέλα που ακουμπούσε ανά διαστήματα τον ώμο μου που ακούμπησε ο Mark E. Smith, χαχα. Μετά αν δεν κάνω λάθος ο Νίκος Λακόπουλος το έγραψε στους Decadence times.
- Είναι αυτή η δεύτερη φάση μια νέα εποχή για τους Victory Collapse ή το πιάσατε από εκεί που το αφήσατε;
Είναι μια νέα εποχή για τους Victory Collapse, την οποία την πιάσαμε από εκεί που την αφήσαμε.
- Υπάρχει ακόμα στην κουλτούρα της μπάντας αυτή η "αστική αλητεία" που περιγράφατε κάποτε ή μεγαλώνοντας και παράλληλα με δουλειές, παιδιά, οικονομική κρίση, περιβαλλοντική κρίση, πολιτική κρίση και την κατάρρευση του κόσμου περάσατε σε άλλο επίπεδο;
Παραδόξως υπάρχει η ίδια ακριβώς.
- Αν έπρεπε να περιγράψετε με 3 λέξεις τον νέο σας δίσκο, ποιες θα ήταν αυτές.
Ecstatic, poetic, unapologetic.
- Ένα σχόλιο για το κάθε κομμάτι του νέου δίσκου.
"The Abstainer" / Alles in Allem
"Near the end of our lives" / Ένα μωρό που γεννιέται
"Fighting someone else's depression" / Ζουλάφσκι
"Non Player Character" / Η Ιωάννα Τουμπακάρη αφυπνίζει τον κόσμο
"Industry of PhDs" / Έρωτας στα χρόνια των ακαδημαϊκών τίτλων
"Theatre of the absurd" / Ηθοποιοί στο Τσιν Τσιν
"Patronizer" / Νίκος Μαρδάκης
"Only Prisoners have time to read" / Μαρκ Φίσερ
