Για περισσότερα από είκοσι χρόνια, ο Jack Savoretti κινείται σχεδόν αθόρυβα, χτίζοντας μια καριέρα που δεν φωνάζει, αλλά σίγουρα επιμένει. Κάπου ανάμεσα σε διαφορετικές γλώσσες, ταυτότητες και διαθέσεις, έχει μάθει να συνδέεται με το κοινό με τους δικούς του όρους, έξω από τα στενά όρια μιας αγοράς. Γιος Ιταλού πατέρα και Γερμανίδας μητέρας, κουβαλά μια ευρωπαϊκή διαδρομή που δεν μοιάζει με branding αλλά με βίωμα, κάτι που αποτυπώνεται ξεκάθαρα σε δίσκους όπως τα Singing to Strangers, Europiana και το ιταλόφωνο Miss Italia. Στο φετινό Athens Music Week, ως βασικός καλεσμένος και ομιλητής, έρχεται να μιλήσει για όλα αυτά χωρίς περιττές μεγαλοστομίες: για το πώς χτίζεται μια σχέση με το κοινό, πώς επιβιώνει στον χρόνο και τι σημαίνει τελικά να χαράζεις τη δική σου πορεία μέσα σε μια Ευρώπη που υποτίθεται ότι είναι πιο ενωμένη από ποτέ, αλλά συχνά ακούγεται σαν να μιλά σε διαφορετικές συχνότητες.
Στο νέο του άλμπουμ που κυκλοφόρησε στις αρχές Απριλίου με τίτλο We Will Always Be The Way We Were ο Savoretti επιστρέφει σε μια πιο ωμή, σχεδόν κινηματογραφική αφήγηση, αφήνοντας πίσω τα περιττά και κρατώντας τον πυρήνα. Σχεδόν είκοσι χρόνια μετά το Between the Minds, μοιάζει λιγότερο με νοσταλγία και περισσότερο με μια ήρεμη ρομαντική αποδοχή: αυτός είμαι, αυτό κουβαλάω, χωρίς φτιασίδια, σε έναν δίσκο που δεν προσπαθεί να αποδείξει κάτι, αλλά να θυμίσει γιατί ξεκίνησαν όλα. «Αυτό είναι ένα άλμπουμ που κλείνει τον κύκλο», λέει ο Jack. «Είναι μια επιστροφή στις ρίζες μου, στη γειτονιά όπου άρχισα να φτιάχνω μουσική – με τους ίδιους φίλους και μουσικούς που γνώρισα γύρω από το Ladbroke Grove και την Portobello Road. Είναι το άλμπουμ που πάντα ήθελα να κάνω όταν ξεκινούσα, αλλά δεν είχα ακόμη το θάρρος ή την εμπειρία για να το κάνω. Τώρα τα έχω».
Η φθινοπωρινή περιοδεία του 2026 θα ξεκινήσει στην Αθήνα στις 25 Σεπτεμβρίου, πριν συνεχίσει σε ακόμη δέκα χώρες σε όλη την Ευρώπη και φτάσει στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 21 Οκτωβρίου για συναυλία στο Plymouth Pavilions. Το σκέλος του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας περιλαμβάνει 15 ημερομηνίες, με εμφανίσεις σε Γλασκώβη, Δουβλίνο, Μπέλφαστ, Κάρντιφ, Gateshead, Μάντσεστερ και άλλες πόλεις.
Ο Jack Savoretti θα συμμετάσχει στο AMW26 σε μια μοναδική συζήτηση γύρω από τη μουσική, την ταυτότητα και την Ευρώπη, με συντονίστρια τη δημοσιογράφο Δέσποινα Κρητικού (ANT1).
- Ο τίτλος του νέου σου άλμπουμ είναι We Will Always Be The Way We Were. Το βλέπεις ως παρηγοριά ή σαν μια παγίδα που στήνουμε στον εαυτό μας;
Είναι κάτι πιο καθησυχαστικό. Το να ξέρεις πως, ό,τι κι αν περάσουμε στη ζωή και όποιες εμπειρίες κι αν μας αλλάξουν, στον πυρήνα μας θα παραμένουμε πάντα αυτό που ξεκινήσαμε να είμαστε, σου δίνει μια αίσθηση αυθεντικότητας και αλήθειας.
- Υπάρχει μια έντονη αίσθηση νοσταλγίας στη μουσική σου, αλλά ποτέ δεν μοιάζει καθαρά ρομαντική. Υπάρχει κάτι στο παρελθόν που δεν εμπιστεύεσαι;
Το αντίθετο. Προσπαθώ να ακουμπάω περισσότερο στον ρομαντισμό, όχι απαραίτητα στη νοσταλγία. Νομίζω πως όταν κοιτάς πίσω, είναι καλύτερο να το κάνεις με μια ρομαντική ματιά, γιατί η νοσταλγία μπορεί να κουβαλάει και κάτι πιο σκοτεινό. Προτιμώ να τα ζούμε όλα στο παρόν, αντί να σέρνουμε μαζί μας ένα βάρος από το παρελθόν.
- Τα τραγούδια σου συχνά μοιάζουν με γράμματα που γράφονται αφού κάτι έχει ήδη τελειώσει. Γράφεις για να θυμάσαι ή για να αφήνεις πίσω;
Μάλλον και τα δύο ταυτόχρονα. Δεν έχει να κάνει τόσο με το να αφήσεις κάτι πίσω, όσο με το να προχωράς παρακάτω, κρατώντας όμως πάντα τη δυνατότητα να επιστρέψεις σε αυτό, αν το θελήσεις.
- Μεγάλωσες ανάμεσα σε διαφορετικές χώρες και ταυτότητες. Νιώθεις ότι ανήκεις κάπου τώρα ή παραμένει ένα ανοιχτό ερώτημα;
Ανήκω στο σπίτι μου, με την οικογένειά μου. Ποτέ δεν πίστευα ότι αυτό συνδέεται με έναν συγκεκριμένο τόπο, αλλά το σπίτι όπου μεγάλωσαν τα παιδιά μου κουβαλάει πια έντονα αυτή την αίσθηση του “ανήκειν”.
- Στα τραγούδια σου η αγάπη κουβαλά συχνά μια αίσθηση απόστασης ή απώλειας. Πιστεύεις ότι σήμερα η οικειότητα είναι πιο δύσκολο να διατηρηθεί ή απλώς έχει αλλάξει μορφή;
Νομίζω πως σίγουρα έχουμε χάσει κάτι από την αίσθηση του ρομαντισμού και είναι κάτι στο οποίο προσπαθώ να επιστρέφω. Ο ρομαντισμός υπάρχει στην αγάπη, αλλά και στις πιο καθημερινές στιγμές μας. Ίσως έχουμε απομακρυνθεί από αυτή την οικειότητα με τον ρομαντισμό και, τελικά, με τη ζωή μας συνολικά.
- Πόσο από αυτό το άλμπουμ αφορά αυτό που ήσουν και πόσο αυτό που φοβάσαι ότι μπορεί να γίνεις;
Αυτό το άλμπουμ αφορά αυτό που είμαι τώρα, όχι αυτό που ήμουν. Για την ακρίβεια, παραλίγο να το ονομάσω Midlife Crisis, αλλά δεν μου αρέσει η λέξη “κρίση”. Ο Carl Jung το αποκαλεί “το απόγευμα της ζωής” και αυτό το βρίσκω πολύ πιο κοντά σε αυτό που νιώθω.
- Αν αυτό το άλμπουμ έπρεπε να περιγραφεί ως ένας τόπος και όχι ως ένας δίσκος, τι είδους μέρος θα ήταν;
Κάπου που το γνωρίζεις μια ολόκληρη ζωή και, όσες φορές κι αν επιστρέψεις, είναι πάντα ωραίο να βρίσκεσαι ξανά εκεί.
- Πιστεύεις ότι αλλάζουμε πραγματικά ή απλώς βρίσκουμε καλύτερους τρόπους να αφηγούμαστε αυτό που είμαστε;
Μάλλον μαθαίνουμε να αποδεχόμαστε περισσότερο αυτό που είμαστε, κι αυτό επηρεάζει τον τρόπο που παρουσιαζόμαστε και τον τρόπο που σχετιζόμαστε με τους άλλους.
- Η ποπ σήμερα μοιάζει όλο και περισσότερο να καθοδηγείται από αλγορίθμους. Πιστεύεις ότι τα τραγούδια γράφονται ακόμη για ανθρώπους ή για συστήματα;
Δεν μπορώ να μιλήσω εκ μέρους των άλλων, αλλά εγώ γράφω σίγουρα για εκείνη τη στιγμή που μοιράζεσαι ένα συναίσθημα με κάποιον. Είτε είναι ένας μουσικός μέσα στο δωμάτιο, είτε κάποιος που έχω στο μυαλό μου, είτε ένας ακροατής στην άλλη άκρη του κόσμου. Αυτό το συναίσθημα, τουλάχιστον προς το παρόν, κανένας αλγόριθμος δεν μπορεί να μου το δώσει.
- Ωστόσο, υπάρχει μια αίσθηση ότι η μουσική γίνεται όλο και περισσότερο “content” παρά έκφραση. Πού βάζεις τη γραμμή ανάμεσα στα δύο;
Δεν τη βάζω. Για μένα όλα είναι έκφραση. Πάντα έγραφα και ηχογραφούσα άλμπουμ που είναι φτιαγμένα για να ακούγονται από την αρχή μέχρι το τέλος. Είναι κάτι που το ζεις ολόκληρο, και δεν πιστεύω ότι μπορείς να το μειώσεις σε απλό “content”.
- Το streaming έκανε τη μουσική πιο προσβάσιμη από ποτέ, αλλά και πιο αναλώσιμη. Νιώθεις ότι το έργο σου καταναλώνεται διαφορετικά σήμερα;
Είναι και για καλό και για κακό. Θα ήθελα ίσως να ζούμε σε μια εποχή όπου περισσότεροι άνθρωποι άκουγαν τη μουσική μου πιο συγκεντρωμένα και με μεγαλύτερη πρόθεση. Από την άλλη, θα είμαι πάντα ευγνώμων για το ότι κάποιος, κάπου, σε ένα μέρος που δεν έχω πάει ποτέ ούτε έχω προωθήσει τη δουλειά μου, μπορεί να τη συναντήσει τυχαία.
- Πώς προστατεύεις την ταυτότητά σου ως τραγουδοποιός μέσα σε ένα σύστημα που επιβραβεύει την επανάληψη και την οικειότητα;
Είμαι τυχερός που κάνω αυτό που κάνω εδώ και είκοσι χρόνια, και μάλιστα με ανθρώπους που είναι δίπλα μου όλο αυτό το διάστημα. Νιώθω πως έχουμε χτίσει το δικό μας σύστημα, αντί να πρέπει να ικανοποιούμε διαρκώς ένα ξένο.
- Καλό είναι να μην ξεχνάμε πως η βιομηχανία συχνά γιορτάζει τα νούμερα περισσότερο από την ουσία. Έχεις νιώσει ποτέ πίεση από τα metrics και τις μετρήσεις;
Φυσικά, είναι παντού στην καθημερινότητά μας. Αλλά έχω καταλάβει ότι αυτό που κάνω το κάνω από αγάπη, κι έτσι, όταν αρχίζει να με βαραίνει όλο αυτό, μπορώ πάντα να το θυμίζω στον εαυτό μου.
- Σε διοργανώσεις όπως το Athens Music Week γίνεται πολύς λόγος για ανάπτυξη, στρατηγική και ορατότητα. Κάποιος θα μπορούσε να πει πως η μουσική κινδυνεύει να χάσει την ψυχή της όταν πλαισιώνεται διαρκώς μέσα από τη γλώσσα της βιομηχανίας;
Ίσως, αλλά όχι σε διοργανώσεις όπως το Athens Music Week. Όταν άνθρωποι με κοινό τρόπο σκέψης, καλλιτέχνες και επαγγελματίες, βρίσκονται μαζί σε ένα περιβάλλον που τους αφήνει ελεύθερους να μοιραστούν ιδέες και εμπειρίες, τότε αυτό είναι κάτι πραγματικά όμορφο.
- Έχεις χτίσει μια καριέρα που μοιάζει πολύ προσωπική και οργανική. Τι θα έλεγες σε νέους καλλιτέχνες εδώ που προσπαθούν να ισορροπήσουν ανάμεσα στο να μείνουν πιστοί στον εαυτό τους και στο να «παίξουν το παιχνίδι»;
Να μη συμβιβάζετε ποτέ αυτό που είστε ή αυτό που θέλετε να κάνετε για ένα πρόσκαιρο όφελος. Αλλά να θυμάστε και ότι πρόκειται για μια δουλειά, οπότε να κινείστε με σεβασμό απέναντι σε όσους σας προσεγγίζουν με ευκαιρίες.
ATHENS MUSIC WEEK 2026: In conversation with Jack Savoretti: The voice that won over Europe
Πέμπτη 7 Μαΐου
17:00 – 18:00 | Goethe Library
