Λίγο πριν την εμφάνισή τους στο ΙΛΙΟΝ Plus στις 6 Μαΐου, οι Colorgraphs βρίσκονται σε μια φάση που μοιάζει περισσότερο με μετάβαση παρά με σταθερό σημείο. Το ηλεκτρονικό project της Σήλιας Τσιούφη και του Μήτσου Καλούση συνεχίζει να κινείται μέσα από μικρές μετατοπίσεις, αλλαγές κατεύθυνσης και αποφάσεις που προκύπτουν μέσα από τη διαδικασία της ίδιας της δημιουργίας, χωρίς να στηρίζεται σε βεβιασμένες επαναλήψεις ή ασφαλείς φόρμες.
Στη συζήτησή μας, η Σήλια Τσιούφη περιγράφει έναν τρόπο δουλειάς όπου κάθε νέο κομμάτι δεν ακυρώνει το προηγούμενο, αλλά το ενσωματώνει ως εμπειρία. Το παρελθόν παραμένει ενεργό, όχι ως βάρος, αλλά ως εργαλείο που έχει ήδη δοκιμαστεί μέσα από λάθη και πειραματισμό. Έτσι, η έννοια της εξέλιξης δεν είναι γραμμική, αλλά συνεχής αναπροσαρμογή του ίδιου υλικού μέσα στον χρόνο.
Η διαδικασία της παραγωγής βασίζεται σε μια διαρκή τριβή ανάμεσα στους δύο δημιουργούς. Οι διαφωνίες δεν λειτουργούν ως εμπόδιο, αλλά ως σημείο εκκίνησης για νέες κατευθύνσεις. Πολλά από τα κομμάτια του επερχόμενου άλμπουμ έχουν αλλάξει μορφή μέσα από αυτή τη συνθήκη, αποκτώντας τελικά χαρακτήρα διαφορετικό από τα αρχικά τους demo.
Σημαντικό ρόλο στη μουσική τους παίζουν και οι σιωπές. Όχι ως απουσία, αλλά ως δομικά στοιχεία που δίνουν ανάσα και ένταση στο υλικό. Παύσεις που επιτρέπουν στο συναίσθημα να σταθεί πριν συνεχίσει η ροή, κρατώντας τη σύνθεση σε μια ισορροπία ανάμεσα στο οργανικό και το κατασκευασμένο.
Αυτή η λογική μεταφέρεται και στη σκηνή, όπου το υλικό αποκτά διαφορετική διάρκεια και δυναμική, ενώ ενισχύεται από την παρουσία των χορευτών Αντωνία Οικονόμου και Yiadom Kofi. Το live στο ΙΛΙΟΝ Plus λειτουργεί έτσι ως μια ακόμη μετατόπιση της ίδιας διαδικασίας: από το στούντιο στον χώρο, από τη σύνθεση στην εμπειρία.
- Υπάρχει μια αίσθηση ότι το Colorgraphs δεν εξελίσσεται γραμμικά αλλά μέσα από μικρές ρήξεις. Κάθε νέο κομμάτι αμφισβητεί ό,τι προηγήθηκε. Όταν ξεκινάτε να δουλεύετε νέο υλικό, κουβαλάτε το παρελθόν του project ή προσπαθείτε να το «ξεχάσετε» για να δείτε τι μένει όρθιο από μόνο του;
Θεωρώ πως αυτό, με τον τρόπο του, γίνεται αυτόματα όταν κλείνει το υλικό και προχωράμε στα επόμενα κομμάτια. Συνήθως από την σύλληψη της ιδέας ως την πραγμάτωση της, μεσολαβεί αρκετός χρόνος και ζύμωση με νέα ερεθίσματα και ιδέες, που καθιστούν οτιδήποτε προηγούμενο, πεπερασμένο, ξεπερασμένο και παράλληλα ενσωματωμένο στην εργαλειοθήκη της σύνθεσης. Οπότε ασυνείδητα, κουβαλάμε το παρελθόν μας δημιουργικά - γιατί το έχουμε κατακτήσει μέσα από λάθη και πειραματισμό - αλλά σίγουρα σε έναν βαθμό προσπαθούμε να αποφύγουμε την επανάληψη μοτίβων που μπορεί να μας βάλουν σε μια κατάσταση όπου τα αποτελέσματα της εξερεύνησης είναι ήδη γνωστά και κάπως αναμενόμενα.
- Πώς αποφασίζετε πότε ένα take είναι «αρκετά αληθινό» για να μείνει; Υπάρχει κάποιο σημείο όπου η τεχνική σταματά και απλώς εμπιστεύεστε αυτό που έχει καταγραφεί;
Η αλήθεια είναι πως σε αυτό διαφέρουμε μεταξύ μας ως παραγωγοί. Για παράδειγμα, πολλά πράγματα σε φωνητικά take που μπορεί εμένα, ως Σήλια και τραγουδίστρια να μου φαίνονται ''λάθος'' ή όχι αρκετά καλά ή εκφραστικά, στον Μήτσο ως συμπαραγωγό, το άλλο μισό του project και πολύ πιο αντικειμενικό αυτί, μπορεί να φαίνονται αυθεντικά και ειλικρινή. Έχουμε βρεθεί σε διαμάχες μεταξύ μας αρκετές φορές, όπου ο ένας έπρεπε να πείσει τον άλλον έτσι ώστε να καταλήξουμε σε μία απόφαση. Βέβαια πάντα και οι δύο μας, υποκύπτουμε στην άμεση ειλικρίνεια και τον συναισθηματισμό ενός take, όταν το νιώθουμε στο πρώτο playback. Κάποια πράγματα είναι ξεκάθαρα κατευθείαν, άλλα θέλουν σκάψιμο.
- Στα κομμάτια σας, οι σιωπές δεν λειτουργούν σαν κενά. Λειτουργούν σαν σημεία έντασης. Τι ρόλο παίζουν στη διαδικασία της παραγωγής; Είναι κάτι που σχεδιάζετε από την αρχή ή προκύπτει όταν αφαιρείτε πράγματα μέχρι να μείνει μόνο το απαραίτητο;
Μας αρέσει να παίζουμε με τις δυναμικές των ήχων και να αποφεύγουμε την υπερβολική επεξεργασία στο βαθμό που δεν μπορείς να αναπνέεις σαν ακροατής μαζί με την μουσική. Είναι πολύ σημαντικό συστατικό στην μουσική παραγωγή το να ακούγεται κάτι ανθρώπινο, πραγματικό και όχι "κατασκευασμένο", παρά το γεγονός πως όντως χτίζουμε ηχητικούς κόσμους μέσα από τα κομμάτια μας. Στο κάτω κάτω, πρόκειται περί κατασκευής όπως και να το κάνουμε. Η σιωπή λοιπόν, είναι ένα τέτοιο εργαλείο. Είναι μία ανάσα, μία ανάπαυλα για να κατανοήσει το αυτί τι έχει προηγηθεί αλλά και να εκτιμήσει τι έπεται. Οπότε υπάρχει σκοπιμότητα στην χρήση της και σπάνια είναι αποτέλεσμα αφαίρεσης στρωμάτων της σύνθεσης.
- Όταν δουλεύετε μαζί, υπάρχουν στιγμές διαφωνίας που αλλάζουν την κατεύθυνση ενός track; Μπορείτε να θυμηθείτε ένα κομμάτι που ξεκίνησε με έναν τρόπο και κατέληξε αλλού επειδή κάποιος από τους δύο επέμεινε;
1000%. Αυτό είναι και το πιο ουσιαστικό κομμάτι της συν-δημιουργίας. Μέσα από την διαφωνία χαράσσονται τελείως διαφορετικές πορείες και λαμβάνονται τελείως διαφορετικές αποφάσεις σε σχέση με την μοίρα ενός τραγουδιού, αρκεί ο τρόπος με τον οποίο διεξάγεται να είναι όντως παραγωγικός και το κίνητρο αγνό, καθαρό, με στόχο την εξέλιξη του υλικού. Στον επερχόμενο δίσκο μας, αρκετά κομμάτια άλλαξαν κατεύθυνση σε σχέση με τα πρώτα demo, ακριβώς επειδή ανοίξαμε τις πόρτες δημιουργικά και σε άλλους ανθρώπους πέρα από μας, αλλά και επειδή δεν σταματήσαμε να τεντώνουμε τα όρια ο ένας του άλλου μέσα στην διαδικασία αυτή. Σίγουρα δεν χαϊδεύαμε ο ένας τα αυτάκια του άλλου και σίγουρα υπήρχε ωμή ειλικρίνεια. Σίγουρα επίσης είμαστε κοντά στο σκορ μεταξύ μας. Σε σχέση με το πόσες φορές ο Μήτσος κέρδισε την διαφωνία και καθόρισε την κατάσταση και πόσες εγώ. Αλλά στην τελική δεν κρατάω τη στιγμή της διαφωνίας, αλλά μόνο την στιγμή που αυτή η αλλαγή πορείας λειτουργεί και ξαφνικά κάτι ζεσταίνεται μέσα μου ακούγοντας το αποτέλεσμα.
- Το νέο άλμπουμ φαίνεται να ανοίγεται σε περισσότερες συνεργασίες. Τι ζητάτε από έναν καλλιτέχνη πριν τον φέρετε στο κόσμο του Colorgraphs; Είναι θέμα αισθητικής συγγένειας ή σας ενδιαφέρει περισσότερο η πιθανότητα να συμβεί κάτι απρόβλεπτο;
Ο κύριος γνώμονας με τον οποίο επιλέξαμε συνεργάτες, πέραν του ότι τους συμπαθούμε σαν ανθρώπους και θέλαμε να περάσουμε χρόνο μαζί τους στο στούντιο φτιάχνοντας μουσική, ήταν να μας δείξουν διαφορετικούς τρόπους προσέγγισης και να ξεκολλήσουμε από τις δικές μας πεπατημένες τεχνικές. Εντάσσεται στο ίδιο πλαίσιο που αναφερθήκαμε πριν. Είναι πολύ σημαντικό να τεντώνεις τα όρια σου και να μαθαίνεις κάτι καινούριο μέσα από την δημιουργία, αλλιώς ποιο το νόημα κι όλας. Όταν κάνουμε κάτι που μας ιντριγκάρει, μας προκαλεί και μας γεμίζει, επιστρέφουμε σε αυτό γιατί παραμένει κάτι αδάμαστο και ενδιαφέρον. Όταν κάνουμε κάτι το οποίο ξέρουμε πως έχουμε κατακτήσει, αν δεν υπάρχει ο παράγοντας της περιέργειας έστω και σε μικρό ποσοστό, το κάνουμε διεκπεραιωτικά και η σύνδεση παραπέει.
- Η παρουσία των χορευτών στη σκηνή αλλάζει τη σχέση σας με τον χρόνο. Η κίνηση έχει άλλη διάρκεια από τον ήχο. Σας έχει οδηγήσει αυτό να επανασκεφτείτε τον τρόπο που χτίζετε τις κορυφώσεις ή τις παύσεις στα κομμάτια;
Ξέραμε πρωτού ξεκινήσουμε την συνεργασία μας με την Αντωνία Οικονόμου ως χορογράφο και χορεύτρια και τον Yiadom Kofi, ως συγχορευτή της, πως θέλαμε να ανεβάσουμε τον παλμό και την ενέργεια του live σετ μας ώστε να παρατείνουμε τις στιγμές κορύφωσης και έντασης για τον ακροατή ειδικά σε ένα live περιβάλλον, που είναι πάντα ωραίο και καθαρκτικό να χορεύουμε. Και αυτοί που παράγουμε την μουσική αλλά και αυτοί που την αφουγκράζονται και την απορροφούν. Οπότε αυτό σαν ανάγκη, ήρθε και κούμπωσε με την μουσικότητα της Αντωνίας, η οποία έχει βρεθεί κοντά μας στην δημιουργική διαδικασία του δίσκου οπότε το υλικό αποτελεί κομμάτι και αυτής πλέον. Το γνωρίζει όσο καλά κι εμείς αλλά μέσα από την δική της αντίληψη χορογράφησε και έφτιαξε έναν κινησιολογικό κώδικα, σεβόμενη πάντα τον συναισθηματικό πυρήνα του κάθε κομματιού. Οπότε πρόκειται για ένα μείγμα. Αλλαγές από την πλευρά μας σε σχέση με τις διάρκειες των κομματιών μας και την πορεία τους προς την κορύφωση, αλλά και ένα σωματικό λεξιλόγιο από τους χορευτές μας για να εκφράσουν την δική τους αίσθηση και αντίληψη του εκάστοτε κομματιού.
- Στο live, πόσο κοντά μένετε σε αυτό που έχετε φτιάξει στο στούντιο; Υπάρχουν κομμάτια που τα βλέπετε να μεταμορφώνονται στη σκηνή σε κάτι σχεδόν διαφορετικό; Αν ναι, σας ενδιαφέρει να κρατήσετε αυτή τη μεταμόρφωση και πίσω στην ηχογράφηση;
Μέχρι στιγμής το παλιότερο υλικό μας είναι αυτό που έχει δεχθεί την μεγαλύτερη μεταμόρφωση ως προς το πως είχε αποτυπωθεί δισκογραφικά. Όσο πιο παλιό, τόσο πιο διαφορετικό. Οτιδήποτε αποτυπώνεται δισκογραφικά, κουβαλάει και το αποτύπωμα όλων την παραγόντων που οδήγησαν στην ηχογράφηση του. Είναι σαν μία χρονοκάψουλα. Για παράδειγμα ένα κομμάτι από τον πρώτο δίσκο του project, το "ADSR", έχει πλέον αλλάξει για να εκφράζει την αισθητική και την ανάγκη του τώρα. Ο μόνος λόγος που οκτώ χρόνια μετά την δημιουργία του παραμένει στο υλικό που παίζουμε στα live μας, είναι επειδή είναι από τα λίγα κομμάτια που κατάφερε να αποτυπώσει ένα διαχρονικό συναίσθημα, με το οποίο μπορώ ακόμα να ταυτιστώ. Μπορώ ακόμα να το νιώσω κι ας είμαι άλλος άνθρωπος από όταν το έγραψα. Μπορώ να θυμηθώ και να καταλάβω. Αντί να αποστασιοποιούμαι συναισθηματικά, συγκρίνοντας το τότε με το τώρα, βλέποντας την εξέλιξη, κρίνοντας εκ του αποτελέσματος. Εν αντιθέσει, το πιο καινούριο υλικό είναι και πιο κοντά στο ποιοι είμαστε τώρα σαν δημιουργοί και χαρακτήρες, οπότε χρήζει και λιγότερης μεταμόρφωσης. Το ζουμί είναι εκεί ακόμα. Δεν έχει προλάβει να αλλάξει. Οπότε εκεί υπάρχει πιστότητα σε σχέση με την δισκογραφική εκδοχή. Τέλος, ότι αλλάζει στο live, ζεί στο live. Είναι εφήμερο και αυτό είναι όλο το νόημα.
- Στο live του ΙΛΙΟΝ Plus, ποιο είναι το πρώτο σήμα που πιάνετε; Η ακουστική του χώρου, η αντίδραση του κοινού ή η εσωτερική φόρτιση με την οποία ανεβαίνετε στη σκηνή; Και πώς αυτό το πρώτο input επηρεάζει το πώς ξεδιπλώνετε το set — από τα βασικά κομμάτια και το υλικό του άλμπουμ μέχρι τον τρόπο που “κουμπώνουν” μεταξύ τους τα διαφορετικά είδη μουσικής και οι επί σκηνής συνεργασίες;
Η πρώτη αίσθηση είναι αυτή της εσωτερικής φόρτισης και της αδρεναλίνης, η οποία διαμορφώνει την αντίληψη σε ένα τεράστιο βαθμό. Για παράδειγμα, στο τελευταίο μας live στα Τζάμια Κρύσταλλα, αισθανόμουν πως όλα τα κομμάτια ήταν στα ίδια bpm, πράγμα που ήξερα πως δεν ισχύει. Παρόλα αυτά, είναι μία διαδικασία που ενώ ξεκινάει από μέσα, ξεδιπλώνεται προς τα έξω, καθώς ο κόσμος και ο χώρος είναι ο λόγος που είμαστε εκεί. Οπότε, όσο το σετ προχωράει, τόσο αλλάζει αυτή η πρώτη αντίληψη, ανοίγει αυτός ο κλοιός και συνδέομαι με το έξω και το απολαμβάνω. Το πρώτο input είναι σαν ένα σοκ που το ξεπερνάς και ο τρόπος που αυτό συμβαίνει είναι μέσα από την προετοιμασία και τις πρόβες. Όσο πιο γνωστό και οικείο είναι αυτό που μου συμβαίνει τεχνικά πάνω στο stage, τόσο λιγότερα έχω να διαχειριστώ εκείνη την στιγμή, όπως την αδρεναλίνη και την ουσιαστική σύνδεση και απόλαυση της ερμηνείας.
- Τέλος, αν αυτό το νέο κεφάλαιο του Colorgraphs είχε μια λέξη που δεν είναι μουσική, μια λέξη που περιγράφει μια κατάσταση ή μια ανάγκη, ποια θα ήταν; Και τι είναι αυτό που προσπαθείτε να πλησιάσετε μέσα από αυτήν;
Προσωπικά ως Σήλια, η λέξη είναι "επούλωση". Ο στόχος της, να πλησιάσω τον εαυτό μου.
BHUKHURAH X COLORGRAPHS + special guest ELDR
Double trouble στο ΙΛΙΟΝ PLUS
Τετάρτη 6 Μαΐου
Πόρτες: 20:30
Εισιτήρια: 10€ (early birds) / 12€ (προπώληση) / 14€ (on spot)
Αθήνα, Κοδριγκτώνος 17
https://www.more.com/gr-el/tickets/music/bhukhurah-x-colorgraphs-ilion-plus/
