Την Παρασκευή 26 Ιουνίου, στην Τεχνόπολη, η "Mεγάλη Γιορτή για τον Παύλο Σιδηρόπουλο" επιστρέφει για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά, ως μια ζωντανή υπενθύμιση ότι τα τραγούδια του εξακολουθούν να μιλούν με την ίδια ένταση για την ελευθερία, την αλήθεια, την αγάπη, την κοινωνική υποκρισία και τις ανθρώπινες αντιφάσεις. Σαράντα τραγούδια, τρεις ώρες μουσικής και μια μεγάλη παρέα ανθρώπων που συνδέονται με διαφορετικούς τρόπους με το έργο και την παρακαταθήκη του.
Όπως μας εξηγεί ο Κυριάκος Δαρίβας, επί χρόνια ντράμερ και στενός συνεργάτης του Παύλου, ο πυρήνας αυτής της παράστασης παραμένει αμετάβλητος: ο σεβασμός και η αγάπη. Στη σκηνή συναντιούνται μουσικοί που έπαιξαν δίπλα του, καλλιτέχνες που μοιράστηκαν μαζί του συναυλίες, αλλά και νεότερες γενιές που μεγάλωσαν με τα τραγούδια του και συνεχίζουν να ανακαλύπτουν μέσα σε αυτά μια σπάνια αίσθηση αλήθειας.
Η φετινή διοργάνωση αποκτά ξεχωριστή βαρύτητα με τη συμμετοχή περισσότερων από είκοσι μουσικών, ανάμεσά τους και ο Ασκληπιός Ζαμπέτας, γνωστός από τη διαδρομή του με τους Mushrooms και μετά με τις Τρύπες. Μια συνάντηση που, όπως παραδέχεται ο ίδιος ο Δαρίβας, του έδωσε την ευκαιρία να κατανοήσει ακόμη βαθύτερα τι έκανε τόσο ξεχωριστή μια ολόκληρη γενιά μουσικών που σημάδεψε το ελληνικό ροκ.
Στη φετινή "Γιορτή για τον Παύλο" συμμετέχει ένα πολυσυλλεκτικό σχήμα μουσικών από διαφορετικές γενιές της ελληνόφωνης ροκ σκηνής: ο Κυριάκος Δαρίβας (Απροσάρμοστοι), ο Βασίλης Σπυρόπουλος (Σπυριδούλα), ο Frank Panx (Panx Romana, Σαλταδόροι), ο Γρηγόρης Κλιούμης (Υπόγεια Ρεύματα), ο Ασκληπιός Ζαμπέτας (Τρύπες), ο Νίκος Εφεντάκης και ο Δημήτρης Παπαδημητρίου (Πουλικάκος & Άσσοι του Καράτε), η Κατερίνα Κυρμιζή, η Γεωργία Νταγάκη, ο Χρήστος Βέργος, ο Θανάσης Πεθεριώτης, ο Βασίλης Ράλλης, ο Κώστας Γαλίτης, ο Αλέξανδρος Δάικος, ο Κος Κ., ο Πάνος Γεωργόπουλος, ο Χρήστος Ψαρομηλίγκος και ο Γιώργος Μανδηλάς.
Σε μια εποχή όπου η ταχύτητα συχνά νικά τη μνήμη, η "Γιορτή για τον Παύλο" επιμένει να δημιουργεί έναν χώρο συνάντησης. Έναν χώρο όπου οι παλιοί θυμούνται, οι νεότεροι ανακαλύπτουν και τα τραγούδια συνεχίζουν να κάνουν αυτό που έκαναν πάντα: να ενώνουν ανθρώπους που αναζητούν λίγη περισσότερη αλήθεια μέσα στον θόρυβο.
Την εκδήλωση θα προλογίσει η Μελίνα Σιδηροπούλου.
- Τριάντα πέντε χρόνια μετά τον θάνατο του Παύλου Σιδηρόπουλου, τι είναι αυτό που βλέπεις να συγκινεί ακόμα τον κόσμο στα τραγούδια του;
Η απάντηση είναι ότι μπόρεσε να μιλήσει άμεσα στις καρδιές και στα μυαλά όλων μας. Για την ειλικρίνεια, τις παθογένειες της οικογένειας, το φίμωμα της ακαθοδήγητης φωνής, την αγάπη και την υποκρισία. Τα κέρασε όλα με απίστευτη μαεστρία! Ο κόσμος, και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνά κανείς μας, έχει πλέον ένστικτο, και αυτό συνήθως είναι αλάνθαστο. Γι' αυτό, όπου και όταν συναντά την αλήθεια στον λόγο, την υιοθετεί και δεν την εγκαταλείπει ποτέ.
- Η "Γιορτή για τον Παύλο Σιδηρόπουλο" έχει πλέον αποκτήσει δική της ιστορία. Πότε κατάλαβες ότι δεν επρόκειτο απλώς για ένα αφιέρωμα αλλά για έναν θεσμό;
Η πρώτη "Γιορτή" στο Κύτταρο ήταν για όλους μας καθοριστική. Μόλις, όμως, "έσκασε" η πρώτη κάσα και μπήκαμε στο "Welcome to the Show", είδα τον κόσμο να πηγαίνει πάνω κάτω. Εκεί λυτρώθηκα και βεβαιώθηκα ότι το κάναμε σωστά και όπως έπρεπε, με σεβασμό και αγάπη δηλαδή. Χωρίς αυτά τα δύο δεν θα γινόταν τίποτα. Από τότε η παράσταση, που γινόταν μόνο στο Κύτταρο, ταξίδεψε και ταξιδεύει σε όλη την Ελλάδα, όπου διψούν για τον Παύλο.
- Υπάρχει κάποια στιγμή από αυτές τις 35 διοργανώσεις που έχει χαραχτεί μέσα σου περισσότερο από όλες τις άλλες;
Ναι, θα ξεχωρίσω, λοιπόν, για τη μαζικότητά του το περσινό live στην Τεχνόπολη, το live στις Αποθήκες του Λιμανιού στη Θεσσαλονίκη, καθώς επίσης και όλα τα επετειακά στο Κύτταρο, που είναι κάτι σαν δεύτερο σπίτι μας. Από εκεί και πέρα, την αγάπη και τη λαχτάρα στα μάτια του κόσμου τη βλέπω και στο πιο απόμακρο χωριό και στο μικρότερο κοινό που μπορεί να είχαμε.
- Πώς επιλέγονται κάθε χρόνο οι καλλιτέχνες που συμμετέχουν; Τι αναζητάς σε έναν μουσικό για να ανέβει στη σκηνή αυτής της γιορτής;
Γνώση, αγάπη και σεβασμός για το έργο του Παύλου. Αυτά και μόνο είναι αρκετά. Οι "φωνάρες" και τα "ονόματα" δεν είναι οι προϋποθέσεις για τη "Γιορτή". Όσοι συμμετέχουν και όσοι θα συμμετάσχουν μελλοντικά σε αυτή την παράσταση, είτε είναι είκοσι χρονών είτε εξήντα, η ψυχή τους θα πρέπει να μιλάει τη γλώσσα του Παύλου.
- Πώς νιώθεις όταν βλέπεις νέους ανθρώπους, που δεν έζησαν ποτέ την εποχή του Παύλου, να τραγουδούν τους στίχους του λέξη προς λέξη;
Αυτή ήταν μία από τις απορίες μου όταν, από τον χαμό του και μετά, στα αφιερώματα στο Κύτταρο οι τρεις πρώτες σειρές αποτελούνταν από παιδιά ηλικίας 14 έως 20 ετών. Πάντα αναρωτιόμουν πώς, πού και πότε τον έμαθαν. Η απάντηση, λοιπόν, ήταν είτε από τους γονείς είτε από φίλους. Όλα αυτά, όμως, μέσα σε ένα περιβάλλον ανύπαρκτο για τον Παύλο. Δεν υπήρχε πουθενά: ούτε στην τηλεόραση, ούτε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ούτε στο ραδιόφωνο. Αυτό ίσως από μόνο του καταδεικνύει τη δύναμη του έργου του.
- Αν έπρεπε να εξηγήσεις σε έναν εικοσάχρονο γιατί ο Παύλος Σιδηρόπουλος παραμένει τόσο σημαντικός, τι θα του έλεγες;
Θαρρώ ότι θα του έλεγα να ακούσει, χωρίς να χρειαστεί να του εξηγήσω ή να τον νουθετήσω. Όπως είπα και πιο πάνω, ο κόσμος, πόσο δε μάλλον οι πιτσιρικάδες, έχει αλάνθαστο ένστικτο, ανοιχτό μυαλό και είναι δεκτικός. Οπότε, σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, θα του έλεγα: "Άκου κι αυτό..."
- Η ελληνική ροκ σκηνή έχει αλλάξει δραματικά από τη δεκαετία του '80 μέχρι σήμερα. Πιστεύεις ότι υπάρχουν καλλιτέχνες που συνεχίζουν πραγματικά το πνεύμα του Παύλου;
Ναι, το πιστεύω ξεκάθαρα. Όπως ξέρουμε, τα δύο πιο επιδραστικά ελληνόφωνα ροκ σχήματα υπήρξαν ο Παύλος και οι Τρύπες. Από εκεί και πέρα, είμαι σίγουρος ότι στα ίδια περίπου μονοπάτια βάδισαν και βαδίζουν ακόμη ο Σαλβαδόρ με τα Μωρά στη Φωτιά, οι PANX ROMANA, τα Γυμνά Καλώδια, οι Magic de Spell, ο Γιώργος Καρράς και οι νεότεροι Κος Κ. και Βασίλης Ράλλης.
- Ποια τραγούδια του Παύλου νιώθεις ότι αποκτούν νέο νόημα όσο περνούν τα χρόνια;
Σαφέστατα η "Αποκάλυψη", ένα τραγούδι που μιλάει για τις συμπεριφορές του συστήματος. Ο "Αλή" μιλάει για τον ρατσισμό σε κάθε επίπεδο, ο "Θάνατος" για τις παθογένειες της ελληνικής οικογένειας, το "Ήτα" απομυθοποιεί την ηρωίνη και το "Βιβλίο των Ηρώων" μιλά για τους προσωπικούς μας δαίμονες, τις ενοχές και τις αγωνίες μας.
- Εσύ προσωπικά τι έχεις κρατήσει από τη σχέση σου μαζί του; Υπάρχει κάποια συμβουλή, μια κουβέντα ή μια εικόνα που σε συνοδεύει μέχρι σήμερα;
Η στάση του Παύλου απέναντι στη ζωή ήταν ένα μάθημα από μόνη της. Όσα από αυτά που είδα και έμαθα κοντά του μπόρεσα να τα περάσω στον χαρακτήρα μου, το έκανα. Τα υπόλοιπα, και δεν εννοώ βέβαια τα ναρκωτικά, απαιτούσαν πολύ μεγάλη "μαγκιά", να το πω έτσι. Κάτι που οι περισσότεροι εξ ημών δεν διαθέτουμε, για πολλούς και διάφορους λόγους. Η εικόνα του Παύλου που θα με συντροφεύει ως το τέλος θα είναι αυτό το τεράστιο χαμόγελό του, να συνοδεύεται από το αγαπημένο του: "Ρε μπαγάσα..."
- Μετά από τόσα χρόνια, τι γιορτάζετε πραγματικά κάθε φορά; Τον Παύλο Σιδηρόπουλο, τα τραγούδια του ή την ανάγκη μας να πιστεύουμε ότι κάποιοι άνθρωποι δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά;
Σε προσωπικό επίπεδο είναι μια επιτακτική ανάγκη. Είναι οξυγόνο και ζωή για μένα τα live για τον Παύλο. Δίνουν διέξοδο στα αδιέξοδά μου, φως στις αγωνίες μου και ελπίδα στα όνειρα που κάνω. Τα ίδια πιστεύω θερμά ότι νιώθουν και όλοι όσοι είναι παρόντες σε αυτά, είτε πάνω είτε κάτω από τη σκηνή.
INFO: H ΜΕΓΑΛΗ ΓΙΟΡΤΗ για τον ΠΑΥΛΟ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟ!
26 Ιουνίου 2026 • Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων, Πειραιώς 100 & Περσεφόνης, Γκάζι
Οι πόρτες ανοίγουν στις 20.00 | έναρξη 21.00
Προπώληση: more.com
