Ας μιλήσουμε για punk! Είτε αρέσει σε κάποιον η ιδέα είτε όχι, είναι ένα θέμα τόσο γεμάτο με αδικίες που μια άμεση αφήγηση ολόκληρης της ιστορίας της, θα εξέπληττε ακόμη και τον πιο «τέλειο», ματαιόδοξο, φλύαρο και αυθάδη μουσικό. Και ο Keith Morris είναι ένας από τους πιο εμποτισμένους ανθρώπους με τις αξίες της, που θα μπορούσα σήμερα να έχω αυτή τη συζήτηση. Ιδρυτικό μέλος των Black Flag και των Circle Jerks, από αυτά τα αρχέτυπα που σε κάνουν να σκέφτεσαι από πού στο καλό έρχονται αυτοί οι τύποι, μου μιλάει με ειλικρίνεια για αυτό το μουσικό κίνημα, όχι σα να είναι το απολίθωμα μιας ένδοξης εποχής, αλλά για το πραγματικά «επικίνδυνο» στοιχείο του, που δεν είναι άλλο από το να σε αναγκάζει να κοιτάξεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να παραδεχτείς ότι ίσως είσαι μέρος του προβλήματος που καταγγέλλεις. Ναι! Η punk είναι εκείνο το μονομανιακά επίμονο πράγμα του Johnny Ramone, να παίζεις τις ίδιες συγχορδίες ξανά και ξανά. Ναι! Είναι το χιούμορ και ο σαρκασμός στη πιο ύπουλη μορφή τους. Ναι! Punk είναι ο Keith που τελείωνε τη πρόταση με ένα αργόσυρτο «Και δεν χρειάζεται καν να είσαι punk. Το μόνο που χρειάζεται είναι να είσαι καλός άνθρωπος»… αντί για τελεία.
- Καλώς ήρθες στο Avopolis, Keith. Ας μιλήσουμε για punk! Πάμε! Το πραγματικά επικίνδυνο στοιχείο του punk δεν ήταν ποτέ η επίθεση στους πολιτικούς ή στο σύστημα. Αυτό ήταν αναμενόμενο. Το πραγματικά επικίνδυνο στοιχείο ήταν όταν ανάγκαζε τους ίδιους τους ανθρώπους του να κοιταχτούν στον καθρέφτη. Πιστεύεις ότι υπάρχει ακόμη χώρος για μια τέτοια πρόκληση σήμερα ή οι γιοι και οι κόρες της επανάστασης έχουν γίνει εξίσου άκαμπτοι και βέβαιοι για τις πεποιθήσεις τους όσο και εκείνοι απέναντι στους οποίους κάποτε στάθηκαν;
- Υπάρχει πάντα χώρος για αυτοκριτική, για να κάνει κανείς τον απολογισμό του ή, αν θέλεις, μια αναζήτηση της ψυχής του. Όσο για τα επαναστατημένα παιδιά των γονιών της επανάστασης, δυστυχώς κάποιοι αποδείχθηκαν μεγάλη απογοήτευση, γιατί διάλεξαν τη λάθος πλευρά. Εντάχθηκαν σε αυτό το θλιβερό «χαμήλωμα του πήχη» και της σκέψης.
- Σχηματίσατε τους Circle Jerks το 1979, σε μια εποχή που το Λος Άντζελες έμοιαζε με πόλη σε παρακμή και το hardcore δεν ήταν καν είδος μουσικής ακόμα, αλλά μια ωμή αντίδραση στον κόσμο γύρω σας. Αν μπορούσες να επιστρέψεις σήμερα σε εκείνη την πρώτη πρόβα, τι θα σε εξέπληττε περισσότερο σχετικά με το πού κατέληξε αυτή η ιστορία;
- Η έκπληξη, μέσα σε εκείνο το γκαράζ του "Pink House" σε μια αμιγώς μαύρη γειτονιά του Νότιου Κεντρικού Λος Άντζελες, με τις φθαρμένες μοκέτες και τις πλαστικές θήκες αυγών καρφωμένες στους τοίχους για ηχομόνωση, θα ήταν ότι δεν γνωρίζαμε πως οι Circle Jerks ανήκαν σε μια μικρή ομάδα συγκροτημάτων που δημιουργούσαν ένα εντελώς νέο μουσικό είδος. Ουφ! Μεγάλη πρόταση αυτή! Δεν είχαμε ιδέα ότι αγγίζαμε κάτι τόσο σημαντικό...
- Όταν έφυγες από τους Black Flag, μέσα σε λίγους μήνες γεννήθηκε κάτι που έμελλε να καθορίσει το αμερικανικό hardcore. Μίλησέ μου γι’ αυτή την πράξη ανυπακοής.
- Η αποχώρησή μου από τους Black Flag δεν ήταν τόσο μια πράξη ανυπακοής όσο το αποτέλεσμα του ότι είχα κουραστεί να κάνω πρόβες έξι ή επτά βράδια την εβδομάδα, τέσσερις ή πέντε ώρες κάθε φορά, αφού είχα ήδη δουλέψει οκτώ ώρες στη δουλειά μου νωρίτερα μέσα στη μέρα. Είχα βαρεθεί να χάνω κάθε διαφωνία και να μου λένε ότι δεν συνεισφέρω αρκετά στο συγκρότημα. Ένιωθα σαν ξένος και πίστευα ότι αργά ή γρήγορα θα με έδιωχναν από μια μπάντα της οποίας ήμουν ιδρυτικό μέλος, οπότε έφυγα πριν προλάβουν να με απολύσουν. Τελικά όλα λειτούργησαν προς το καλύτερο. Τους είδα ζωντανά με τρεις διαφορετικούς τραγουδιστές και κάποια στιγμή αναρωτήθηκα γιατί έφυγα. Συνάντησα τον Robo σε γυρίσματα ενός ντοκιμαντέρ και μου είπε πόσο θυμωμένος ήταν που έφυγα, γιατί, όπως μου εξομολογήθηκε, πήρα μαζί μου όλη τη διασκέδαση της μπάντας.
- Το Group Sex παραμένει ένας από τους πιο σύντομους αλλά και πιο επιδραστικούς δίσκους στην ιστορία του punk. Σε μια εποχή που έχει εμμονή με την υπερανάλυση, η απλότητα και η αμεσότητα έχουν γίνει ξανά επαναστατικές;
- Στη μεγάλη εικόνα των πραγμάτων, το Group Sex είναι σαν ένας ψύλλος στην πλάτη ενός ελέφαντα. Παρ’ όλα αυτά, είναι ένας δίσκος που οι ακροατές μας εκτιμούν ιδιαίτερα και θεωρούν επιδραστικό. Δεν πολυσκεφτόμασταν ποτέ τι ακριβώς έκαναν οι Circle Jerks. Όλα κινούνταν πολύ γρήγορα και δεν σταματούσαμε να μετρήσουμε πόσο βαθιά ήταν τα νερά, απλώς και οι τέσσερις βουτήξαμε μέσα. Έτσι δημιουργήσαμε μια ακόμη πιο γυμνή και γρήγορη εκδοχή της μουσικής που ακούγαμε, χωρίς ποτέ να θεωρούμε ότι συμμετείχαμε σε κάποια επανάσταση.
- Αν το Group Sex κυκλοφορούσε για πρώτη φορά σήμερα, θα θεωρούνταν ακόμη επικίνδυνο ή το σύγχρονο κοινό έχει αποκτήσει υπερβολική ανοσία στο σοκ;
- Θα ήθελα να πιστεύω ότι όχι μόνο θα το θεωρούσαν επικίνδυνο, αλλά θα καταλάβαιναν και το χιούμορ μας. Ένα από τα στοιχεία που βοήθησαν στη δημοτικότητά μας ήταν η ικανότητά μας να πασπαλίζουμε τον σοβαρό λόγο μας με σαρκασμό. Οι Circle Jerks είναι απίστευτα τυχεροί, γιατί δεν υπήρξαμε ποτέ πιο δημοφιλείς από σήμερα. Και νομίζω ότι αυτό οφείλεται εν μέρει στο ότι δεν προσπαθήσαμε ποτέ να σοκάρουμε το κοινό μας· απλώς ανεβαίναμε στη σκηνή και παραμέναμε αληθινοί.
- Ο Lucky Lehrer είχε πει κάποτε ότι πολλοί άνθρωποι θυμούνται το hardcore πιο ρομαντικά απ’ ό,τι ήταν στην πραγματικότητα. Πόσο απέχει η μυθολογία του hardcore του Λος Άντζελες από την καθημερινή πραγματικότητα που ζούσατε;
- Πρέπει να λάβεις υπόψη ότι στο συγκρότημά μας υπήρχαν τρία μέλη της εργατικής τάξης και ένα που δεν χρειάστηκε ποτέ να δουλέψει ούτε μία μέρα στη ζωή του, τουλάχιστον μέχρι να του κόψουν οι γονείς του το χαρτζιλίκι. Έβλεπε τα πράγματα διαφορετικά από εμάς. Κοίταζε τη σκηνή του hardcore/punk μέσα από ένα μικροσκόπιο, με μια κλινική και αποστειρωμένη ματιά. Έβλεπε όσα κάναμε από ψηλά, ενώ εγώ, ο Greg και ο Roger ήμασταν κυριολεκτικά μέσα στη λάσπη. Το ζούσαμε. Οπότε δεν καταλαβαίνω ακριβώς πώς «ρομαντικοποιήθηκε» όλο αυτό. Η μουσική μας κοινότητα επιβίωνε κυριολεκτικά με το ζόρι και η πραγματικότητα ήταν ότι αυτό ήταν όλο ό,τι είχαμε. Ίσως ο μόνος ρομαντισμός να ήταν το γεγονός ότι αγαπούσαμε τον τρόπο ζωής μας και τη μουσική μας.
- Από όλες τις ιστορίες που έχουν ειπωθεί για τη σκηνή του hardcore στο Λος Άντζελες, ποια δεν έχει ειπωθεί ποτέ σωστά;
Στην αρχή, η βία στις συναυλίες διογκώθηκε υπερβολικά. Όταν ο κόσμος άρχισε να κάνει slam dancing και stage diving, οι δημοσιογράφοι του mainstream rock σοκαρίστηκαν από αυτούς τους «παράξενους τύπους» και την εκρηκτική τους ενέργεια. Αυτό συνέβαινε στη Νότια Καλιφόρνια λόγω της ιδιαίτερης σύνθεσης της σκηνής μας. Καθώς το κοινό μεγάλωνε, άρχισαν να έρχονται άνθρωποι και από άλλες περιοχές, πέρα από το Λος Άντζελες και το Χόλιγουντ. Η αρχική punk παρέα αποτελούνταν από ηθοποιούς, σχεδιαστές μόδας, φυγάδες, ανθρώπους της τέχνης, μικροαπατεώνες, εμπόρους ναρκωτικών και γενικά όχι πολλούς κάτω των 21 ετών. Όταν εμφανίστηκαν συγκροτήματα όπως οι Black Flag, Red Cross, TSOL, Adolescents, Social Distortion, Agent Orange και Bad Religion, φέραμε μαζί μας μια νέα ενέργεια και ένα νεότερο, πιο αθλητικό κοινό. Ο Tony Alva και η παρέα των σέρφερ και των skateboarders ήταν το τέλειο παράδειγμα αυτής της νέας ενέργειας που απογείωσε τη μουσική μας κοινότητα.
- Το punk συχνά παρουσιάζεται ως κάτι αντιμουσικό. Κι όμως, πίσω από τους Circle Jerks βρίσκονταν άνθρωποι των οποίων οι δισκοθήκες εκτείνονταν από τους The Who μέχρι τον Herb Alpert. Ακόμη και σήμερα ακούς βιρτουόζους της jazz και καταξιωμένες μορφές της rock και της pop να απορρίπτουν το punk ως απλό θόρυβο. Ποια είναι η απάντησή σου;
Ποτέ δεν ήμασταν αντιμουσικοί! Ήμασταν αντίθετοι στα σόλο ντραμς, στα ατελείωτα κιθαριστικά σόλο και σε όλη αυτή τη νοοτροπία του «κοιτάξτε με!» με τα ατελείωτα βιρτουοζιτέ τύπου Eddie Van Halen. Η ιδέα ήταν να τα γυμνώσουμε όλα μέχρι την πιο ωμή τους μορφή και να κόψουμε το περιττό λίπος! Εκείνη την εποχή βομβαρδιζόμασταν από τους Doobie Brothers, τους Eagles και τους οινοπότες και κοκαϊνολάγνους Fleetwood Mac. Αυτή η μουσική ήταν παντού και δεν μπορούσες να της ξεφύγεις. Μην παρεξηγηθώ, δεν μισώ αυτά τα συγκροτήματα απλώς κάνω ό,τι μπορώ για να μη χρειάζεται να τα ακούω. Κι αυτό ίσως ακουστεί υποκριτικό, αλλά έχω δίσκους των Jethro Tull, Genesis, Yes, Procol Harum, E.L.P., Gentle Giant και των πρώιμων Fleetwood Mac με τον Peter Green, επειδή δούλευα σε δισκοπωλεία όταν ήμουν νεότερος. Όσο για τους μουσικούς που υποτιμούν το punk, έχω πέντε λέξεις να τους πω... ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟΥΣ BAD BRAINS!
- Πάντα φαινόταν ότι είχατε περισσότερο χιούμορ από πολλούς συνοδοιπόρους σας στο hardcore. Είναι τελικά το χιούμορ πιο επικίνδυνο όπλο από τον θυμό;
Νομίζω ότι και ο θυμός και ο σαρκασμός είναι εξίσου απαραίτητα. Ισορροπούν τη ζυγαριά. Υπάρχουν πάρα πολλά συγκροτήματα που παίρνουν τον εαυτό τους υπερβολικά σοβαρά. Χρειάζεται να χαλαρώσουν, να σταματήσουν να είναι τόσο σφιγμένοι και εγωκεντρικοί και να γίνουν πού και πού λίγο γελοίοι. Η σάτιρα είναι εξαιρετικό όπλο, γιατί τι θα κάνεις; Θα εκνευριστείς τόσο που θα αρχίσεις να βαράς τον εαυτό σου στο πρόσωπο; Να καταλήξεις με μαυρισμένα μάτια και σκασμένα χείλη; Ή θα γελάσεις και θα περάσεις καλά, διατηρώντας παράλληλα και την ομορφιά σου;
- Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 υπήρχε σχεδόν φυλετική εχθρότητα ανάμεσα στους punks και τους metalheads. Σήμερα αυτά τα σύνορα έχουν σχεδόν εξαφανιστεί. Κερδίσαμε κάτι από αυτό ή χάσαμε μέρος από ό,τι έκανε αυτές τις σκηνές τόσο εκρηκτικές;
Εμείς βλέπαμε τις «φυλές», αλλά δεν θυμάμαι να υπήρχε κάποια σοβαρή εχθρότητα, εκτός από τους επαρχιώτες καουμπόηδες, τους λεγόμενους rednecks. Αυτοί μας φώναζαν "Devos" ή "punk rock αδερφές". Αυτό ήταν το καλύτερο που μπορούσαν να σκεφτούν τα βρεφικά τους μυαλά μέσα σε ενήλικα σώματα. Παρ’ όλα αυτά, δεν έχω κανένα πρόβλημα να με αποκαλέσουν "Devo" είναι παράσημο τιμής! Οι metalheads έμεναν με τη δική τους παρέα, όπως ακριβώς και οι punks. Όλα αυτά άλλαξαν δραστικά όταν οι Motörhead άρχισαν να κάνουν αυτό που έκαναν. Έγιναν η γέφυρα ανάμεσα στις δύο σκηνές. Το ίδιο και ο Cliff Burton των Metallica, που γνώρισε πολλούς μεταλάδες στους Misfits και γενικότερα στο punk. Ήταν θαυμαστές των Black Flag, όπως και οι Slayer ήταν θαυμαστές των Circle Jerks και το αντίστροφο.
- Ακούγοντας σήμερα τραγούδια όπως το "When the Shit Hits the Fan", είναι σχεδόν ανατριχιαστικό το πόσο επίκαιρα ακούγονται ακόμη. Σε ανησυχεί το γεγονός ότι ο κόσμος μοιάζει να κυνηγά τα ίδια ακριβώς εφιάλτες σαράντα χρόνια αργότερα;
Αυτός είναι ένας από τους λόγους που το κοινό μας γίνεται όλο και νεότερο. Αυτά τα τραγούδια που ηχογραφήσαμε στις αρχές της δεκαετίας του ’80 είναι εξίσου επίκαιρα σήμερα όσο ήταν τότε ίσως και περισσότερο. Με ενοχλεί αφάνταστα το γεγονός ότι ένα μικρό δίκτυο διεφθαρμένων και αρπακτικών ανθρώπων έχει μετατρέψει αυτούς τους εφιάλτες σε ΓΙΓΑΝΤΙΟΥΣ ΕΦΙΑΛΤΕΣ, μεγέθους Πύργου του Άιφελ, Πυραμίδων της Αιγύπτου, Γέφυρας Golden Gate ή της επιγραφής του Hollywood. Ίσως ήρθε η ώρα να ξεθάψουμε ξανά το "Mussolini Headkick" και να το προβάλλουμε σε τηλεοράσεις, οθόνες υπολογιστών και διαφημιστικές πινακίδες, ενώ οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί θα το περιγράφουν ζωντανά σε όλο τον κόσμο. Ζήτω οι απλοί άνθρωποι!
- Το Golden Shower of Hits ήταν σατιρικό, πολιτικό και βαθιά αμερικανικό. Έχει πλέον η πραγματικότητα γίνει πιο παράλογη από την ίδια τη σάτιρα;
Δυστυχώς τα πράγματα έχουν ξεφύγει από κάθε έλεγχο και η πολιτική μας έχει μετατραπεί σε ένα αστείο χωρίς κανένα ίχνος χιούμορ. Στην πραγματικότητα, ο κωμικός που το αφηγείται χρειάζεται διάλειμμα κάπου στη μέση μιας ερήμου με 50 βαθμούς Κελσίου, χωρίς σκιά και χωρίς νερό, εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από τον πολιτισμό...
- Αν μπορούσες να διαγράψεις μία λέξη από το λεξιλόγιο της σύγχρονης μουσικής δημοσιογραφίας, ποια θα ήταν;
"Ιδιοφυΐα"; Δεν ξέρω αν υπάρχει μία μόνο λέξη που πρέπει να εξαφανιστεί. Ίσως το "9 στα 10". Δυστυχώς έχουμε χάσει μερικούς από τους μεγαλύτερους φίλους της μουσικής, ανθρώπους με λογοτεχνικές και μουσικές φιλοδοξίες, όπως ο Lester Bangs, ο Don Waller, ο Claude «Kickboy Face» Bessy και ο Jeffrey Lee Pierce. Οι περισσότεροι σημερινοί μουσικοκριτικοί μού φαίνονται υπερβολικά ερωτευμένοι με τον εαυτό τους και αντιμετωπίζουν τα γραπτά τους σαν να είναι ευαγγέλιο χαραγμένο σε πέτρα, ενώ μεγάλο μέρος όσων γράφουν δεν είναι παρά διανοουμενίστικη διάρροια. Άλλες φράσεις που θα έσβηνα; Οι "λίστες τέλους χρονιάς" και τα "100 καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών".
- Αν περνούσες ένα βράδυ συζητώντας με τον εικοσάχρονο εαυτό σου, θα τα πηγαίνατε καλά ή θα καταλήγατε να τσακώνεστε;
Αυτή είναι καλή ερώτηση! Θα προσπαθούσα να βρω έναν τρόπο να του πω: «Άκου, υπάρχουν αρκετά πράγματα που πρέπει να προσέξεις. Σταμάτα ορισμένες συνήθειες που έχεις τώρα τα ναρκωτικά, το υπερβολικό ποτό και όταν έχεις την ευκαιρία να βρεθείς κοντά σε κάποιους ανθρώπους που έχεις γύρω σου, εκμεταλλεύσου την στο έπακρο. Είναι υπέροχο να είσαι ο ατρόμητος τύπος που πηδάει πριν κοιτάξει, και συνέχισε να είσαι ο εαυτός σου, αλλά μάθε επίσης να έχεις μεγάλη καρδιά και ευρύ ορίζοντα απέναντι στη ζωή». Δεν θα υπήρχε καβγάς. Και σίγουρα δεν θα υπήρχε φιλιά.
- Υπάρχει κάτι στη σημερινή κοινωνία που σε εξοργίζει περισσότερο απ’ ό,τι σε εξόργιζε τη δεκαετία του ’80;
Η άγνοια, η απληστία, οι άνθρωποι που είναι κολλημένοι στα κινητά τους χωρίς να αντιλαμβάνονται τι συμβαίνει γύρω τους και η κυρίαρχη νοοτροπία του «ό,τι κάνω εγώ είναι πολύ πιο σημαντικό από αυτό που κάνεις εσύ, οπότε φύγε από τη μέση μου». Όταν οι άνθρωποι χτίζουν τη ζωή τους πάνω σε εκπομπές όπως το Keeping Up with the Kardashians ή το Real Housewives of Beverly Hills, τότε ως είδος είμαστε καταδικασμένοι.
- Ποιο είναι το πιο punk πράγμα που μπορεί να κάνει κάποιος το 2026 χωρίς να πιάσει κιθάρα ή να ανέβει σε σκηνή;
Τι θα έλεγες να φτιάξει ένα πανό και να κατέβει σε μια διαδήλωση; Να σπουδάσει ώστε να γίνει ο επιστήμονας που θα βρει θεραπεία για το κοινό κρυολόγημα ή αυτός που θα τα βάλει με τις μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες; Ή να πολεμήσει όσους εκμεταλλεύονται τους εργαζομένους τους μετατρέποντάς τους σε κακοπληρωμένους σκλάβους; Και δεν χρειάζεται καν να είσαι punk. Το μόνο που χρειάζεται είναι να είσαι καλός άνθρωπος.
- Σε λίγες μέρες θα έρθετε στην Ελλάδα για να εμφανιστείτε στο Gagarin. Πρόκειται για μια χώρα που έχει βιώσει οικονομική κατάρρευση, κοινωνικές αναταραχές και μια γενιά που συχνά νιώθει ότι της πήραν τα πάντα, ακόμη και τη φωνή της. Τι πιστεύεις ότι συμβαίνει όταν οι Circle Jerks έρχονται αντιμέτωποι με ένα τέτοιο κοινό;
Καταρχάς, οι Circle Jerks δεν έρχονται στην Αθήνα για να διαλύσουν τη σκηνή του Gagarin θα θέλαμε να την αφήσουμε ακριβώς όπως τη βρήκαμε! Ολόκληρη και λειτουργική, ώστε να μπορούν να τη χρησιμοποιήσουν και άλλοι μουσικοί μετά από εμάς. Γιατί εγώ, ο Joey C, ο Zander, ο Greg και οι υπόλοιποι δεν είμαστε κακομαθημένοι εγωιστές, και θα ήμασταν εντελώς ενθουσιασμένοι αν μας δινόταν η ευκαιρία να επιστρέψουμε για άλλη μια συναυλία! Όσο για εσάς τους τρελούς Έλληνες, πηδήξτε, λυθείτε, ουρλιάξτε, φωνάξτε, γνωρίστε νέους φίλους, πιείτε, καπνίστε, κάντε ό,τι θέλετε, ερωτευτείτε, πετάξτε τις σαλάτες σας στον αέρα και, πάνω απ’ όλα, ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΤΕ!
INFO: Circle Jerks live in Athens
Gagarin 205 • Τετάρτη 17 Ιουνίου, 2026
Πόρτες ανοίγουν: 20:30
Εισιτήρια: Τιμή Εισιτηρίου: 28€ (early bird και μόνο on-line), 30€ (B’ φάση) • Ταμείο: 35€
Online προπώληση: https://www.go-out.co/event/circlejerks?
