Οι Frozen Soul μέσα σε πολύ λίγα χρόνια έχουν καταφέρει να βάλουν το όνομά τους δίπλα στις καλύτερες μπάντες αυτού του νέου κύματος αναγέννησης του παλιομοδίτικου death metal. Από το Crypt of Ice μέχρι το Glacial Domination, η πεντάδα αυτή από το Τέξας έχτισε μια ταυτότητα τόσο συγκεκριμένη ώστε σχεδόν μπορούσες να την αναγνωρίσεις μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Με groove που πατάει γερά πάνω στην κληρονομιά των Bolt Thrower απλά με έναν πιο σύγχρονο hardcore-adjacent death metal χαρακτήρα. Δεν κάνουν καμία προσπάθεια να το αρνηθούν πλέον. Ακόμα και το artwork του νέου δίσκου μοιάζει επικίνδυνα με το Eight-Pointed Star of Chaos. Οφείλω να τους το δώσω βέβαια, πως το συνδύασαν τέλεια με την χιονονιφάδα. Αν και… spoiler!, είναι ο λιγότερο Thrower δίσκος τους ως τώρα.
Έρχονται λοιπόν με το τρίτο τους άλμπουμ, No Place of Warmth, συνεχίζοντας πάνω στην παγωμένη κληρονομιά τους και επιχειρούν να επεκτείνουν αυτή τη συνταγή. Το πρόβλημα όμως είναι, πως ενώ οι ιδέες υπάρχουν και σε έναν βαθμό έχουν γίνει κάποια βήματα στο κομμάτι των συνθέσεων, ο ήχος καταλήγει να λειτουργεί σχεδόν εχθρικά προς το ίδιο το υλικό. Το ομώνυμο "No Place of Warmth" ανοίγει τον δίσκο με μια horror κινηματογραφική post apocalyptic διάθεση. Με τα πρώτα riffs και μελωδίες γίνεται αμέσως αντιληπτό πως οι Frozen Soul έχουν δουλέψει σοβαρά πάνω στο songwriting. Οι κιθάρες έχουν ωραίο layering, και η μελωδικότητα είναι επαρκής χωρίς να επισκιάζει. Και μετά έρχεται η μίξη να τα ισοπεδώσει όλα. Η παρουσία του Gerard Way των My Chemical Romance στο κομμάτι επίσης λειτουργεί πολύ πιο οργανικά απ’ όσο θα περίμενε κανείς. Για να μην τον αδικούμε όμως, δεν είναι το πρώτο του venture στον ακραίο ήχο. Τον ακούσαμε το 2022 στο "Rōnin" των Ibaraki του Matt Heafy, ενός black metalcore project που ενώ ήταν πολλά υποσχόμενο δεν κρατήθηκε στην επιφάνεια δυστυχώς. Σε επίπεδο ιδεών, αυτό από μόνο του δείχνει μια μπάντα που δεν φοβάται να βγει λίγο έξω από τα απολύτως ασφαλή όριά της. Σε επίπεδο execution όμως, τα πράγματα είναι πολύ πιο περίπλοκα.
Το πρώτο και μεγαλύτερο πρόβλημα του δίσκου είναι η υπερβολικά compressed παραγωγή. Το kick drum βρίσκεται τόσο μπροστά στη μίξη που μοιάζει να πνίγει τα riffs κάτω από στρώσεις… χιονιού;! Ίσως και να είναι αυτοσκοπός τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα. Δεν υπήρξα και δεν θα υπάρξω ποτέ υπέρμαχος του κρυστάλλινου ήχου. Μου αρέσουν τα οργανικά αποτελέσματα. Αν και εδώ μοιάζει να έγινε επίτηδες υπερπροσπάθεια με σκοπό τον όγκο. Με αυτόν τον τρόπο όμως κρατάει και τα grooves σε chokehold.
Το "Invoke War", με τη συμμετοχή του Robb Flynn, θα μπορούσε να είναι από τις κορυφαίες στιγμές του δίσκου και της χρονιάς ολόκληρης. Το riff μοιάζει φτιαγμένο από τσιμέντο και η πολεμική αισθητική που αποπνέει λειτουργεί ιδανικά. Όμως είναι τόσο στείρος ο ήχος, ειδικά στα drums που χάνεται μεγάλο μέρος του impact. Για να αποδώσω όμως τα του Καίσαρα τω Καίσαρι, οφείλω να παραδεχτώ πως το σημείο που ο Chad Green ουρλιάζει «I taste agony as I tear your soul apart » πάνω από την μπετόν αρμέ riffάρα έχει χαραχτεί στο μυαλό μου. Το ίδιο ισχύει για το "Absolute Zero", που σε λιγότερο από ένα λεπτό δίνει ένα masterclass γκρούβας που όμως δυστυχώς είναι barely audible.
Το "Dreadnought", από την άλλη, με τον Devin Swank, των έταιρων εκπροσώπων αυτής της νέας Αμερικάνικης DM σκηνής Sanguisugabogg, ανεβάζει αισθητά το επίπεδο της βαρύτητας. Εδώ η μπάντα πλησιάζει περισσότερο στον caveman χαρακτήρα που τους έκανε γνωστούς. Επίσης σε mid/low tempo κομμάτια όπως αυτό οι ηχητικές αστοχίες κρύβονται αρκετά καλύτερα.
Οι κιθάρες, ενώ είναι τεχνικά τεράστιες, έχουν χάσει μεγάλο μέρος από την “παγωμένη” βρωμιά που χαρακτήριζε το Crypt of Ice. Αντιλαμβάνομαι το οξύμωρο ενώ τους ψέγω τόση ώρα για την υπερβολικά βρώμικη παραγωγή όμως θα εξηγηθώ. Μοιάζει να έχει χάσει αυτό το chainsaw effect, αν μπορώ να γίνω αντιληπτός. Το μπάσο επίσης ενώ υπάρχει στη μίξη σπάνια αποκτά πραγματική προσωπικότητα πέρα από ένα συνεχές muddiness, σχεδόν σκοτώνοντας otherwise bangers όπως το "Frost Forged" ή το "Skinned by the Wind".
Τέλος τα φωνητικά του Chad Green, σταθερά εξαιρετικά, βαθιά και παθιασμένα, όμως πολλές φορές ακούγονται υπερβολικά μπροστά, σχεδόν αποκομμένα από την υπόλοιπη μπάντα.
Το No Place of Warmth δεν είναι αποτυχία. Κάθε άλλο. Δεν θέλω να είμαι ούτε αφοριστικός, ούτε και ψείρας. Είναι ένας δίσκος που αποδεικνύει ότι οι Frozen Soul εξελίσσονται, ότι πειραματίζονται προσεκτικά, ότι αρχίζουν να χτίζουν έναν ήχο με περισσότερες αποχρώσεις, όμως με κάθε βήμα μπροστά έρχεται και ένα πίσω. Προφανώς φίλοι της παλιάς σχολής και ειδικά των Bolt Thrower θα βρουν πολλά να αγαπήσουν εδώ, ακριβώς όπως και εγώ. Προσωπικά θεωρώ πως ένα remaster άμεσα θα έκανε θαύματα. Δεν χρειάζεται να περιμένουν 20 χρόνια. Και αυτό είναι πραγματικά κρίμα, γιατί κάτω από αυτή την παραγωγή υπάρχει ίσως ο πιο καλοδουλεμένος δίσκος των Frozen Soul μέχρι σήμερα. Αρκεί να λιώσουν λίγο οι πάγοι (sic).
