Όταν οι Ingested εμφανίστηκαν στα τέλη των 00s, το όνομά τους συνδέθηκε σχεδόν αυτόματα με μια πολύ συγκεκριμένη μορφή βίας. Θυμάμαι σε παλαιότερο άρθρο να αναφέρω πως σε όποια -core ή tech death γωνιά του internet και να βρισκόσουν στις αρχές των 2010s υπήρχε μια (μικρή πλην παθιασμένη) μερίδα να ουρλιάζει για «την πιο βαριά μπάντα του μοντέρνου death metal». Τα πρώτα χρόνια τους, στα τέλη των 00s από το Surpassing the Boundaries of Human Suffering μέχρι και σε ένα βαθμό το 2016, γύρω από το The Architect of Extinction ήταν μια εποχή όπου το πόσο βαριά παίζεις μετριόταν με blast beats, gutturals που ακούγονταν σαν να βγαίνουν από φρεάτιο και breakdowns με τόσα μηδενικά που ούτε ο Bezos βλέπει στον τραπεζικό του λογαριασμό. Το DNA τους λοιπόν αντιλαμβανόμαστε πως ακουμπάει πιο κοντά στο slam παρά στο OSDM. H ιστορία όμως δεν τελειώνει εδώ. Με την πάροδο των χρόνων, και ειδικά μετά το καταπληκτικό Where Only Gods May Tread (για το οποίο υπάρχει αναλυτική κριτική εδώ) φαίνεται πως η μανιέρα τους άρχισε να εξευγενίζεται και για να επανα-quote-άρω εμένα «αφού πήραν το πτυχίο στη βαρβαρότητα επέστρεψαν για να ολοκληρώσουν και ένα μάστερ στην ατμόσφαιρα. »
Και εδώ ακριβώς έρχεται το Denigration. 6 χρόνια και 3 δίσκους μετά την στροφή σε έναν νέο ήχο τους βρίσκουμε μπροστά σε άλλη μια δομική μετατόπιση. Μετά την αποχώρηση, ή μάλλον τον βίαιο εκδιωγμό του Josh Davies επειδή έπαθε σύνδρομο deathcore vocalist και ξέχασε να ζητήσει συναίνεση για ορισμένες πράξεις, επέλεξαν να γράψουν από την αρχή όλα τα φωνητικά αυτή τη φορά με τους κιθαρίστες Sean Hynes και Andrew Virrueta και να αποτινάξουν κάθε τι τους συνδέει με το εν λόγω ανθρωπίδιο. Και ίσως είναι αυτή η μετατόπιση που αλλάζει και ολόκληρη τη φιλοσοφία του δίσκου. Το ζητούμενο είναι όμως το πως διατηρείς αυτό το brutality χωρίς να φλερτάρεις με την στασιμότητα όταν έχεις περάσει σχεδόν δύο δεκαετίες σε ένα είδος που βασίζεται στην υπερβολή; Η απάντηση που δίνουν με το Denigration είναι απρόσμενα ώριμη. Υπαρχεί τρομερή κλιμάκωση και απόλυτη βεβαιώτητα που αγκαλιάζει άψογα τα πυκνά και βρώμικα riffs. Ο τίτλος Denigration, δηλαδή η δυσφήμιση σίγουρα κουβαλάει πάνω της έντονη σημασιολογία από το υπόβαθρο. H διαδικασία αυτή δηλαδή της απαξίωσης και της αποδόμησης μέχρι να μείνει μονάχα ο πυρήνας φαίνεται να αποτελεί ολάκερη τη δομή και θεματική του δίσκου. Σύμφωνα με την μπάντα, το υλικό περιστρέφεται γύρω από το να οδηγηθεί κάποιος στη χειρότερη εκδοχή του εαυτού του και να αποφασίσει αν θα καταρρεύσει ή θα μετατρέψει αυτή τη φθορά σε όπλο.
Από το πρώτο κομμάτι, το "Dragged Apart", γίνεται σαφές ότι οι Ingested δεν προσπαθούν να αποδείξουν πόσο σκληροί είναι. Το γνωρίζουν και αυτοί, το γνωρίζουμε και εμείς. Εκεί που κάποτε θα επέλεγαν μια μονοδιάστατη slam επίθεση εδώ ενσωματώνουν dissonant αρμονίες, μελωδικό solo και οριακά blackened αποχρώσεις. Είναι brutal, αλλά όχι μονάχα από την ταχύτητα και τα blasts. Το 'Merciless Reflection", ή μάλλον αυτή η νέα εκδοχή του, είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα… του παλιού ήχου. Μια απρόσκοπτη και η αδυσώπητη ακριβώς επίθεση από slams που λέγαμε πριν.
To "Watch You Fold", με τη συμμετοχή του John Gallagher των Dying Fetus έρχεται ως η τέλεια γέφυρα ανάμεσα στο παρόν και τις ρίζες τους. Το κομμάτι έχει ίσως το πιο κτηνώδες groove του άλμπουμ (εκεί κάπου στο 0:54 θα με βρείτε να χορεύω τσάμικο), όπου σε συνδυασμό με τα χαρακτηριστικά φωνητικά του Gallagher και την χειρουργική ακρίβεια που φέρνει μαζί του έγινε instant classic.
Τα "Oaths Betrayed" και "Beaten Beyond the Veil" είναι αναμενόμενα από τα βαρύτερα κομμάτια της χρονιάς, γιατί κάποιες συνήθειες δύσκολα μένουν πίσω.
Τα "Stitch by Stitch" και το κλείσιμο με το "Cold Sun" δείχνουν την πιο ώριμη πλευρά της μπάντας. Υπάρχει περισσότερη μελωδική ένταση, περισσότερη ατμόσφαιρα και αρκετά πιο ανθεμική διάθεση στις φωνητικές γραμμές χωρίς φυσικά να λείπει η τσιμεντένια προσέγγιση. Από την άλλη "Dredged Into The Dark", με πολύ ευχάριστη τη συμμετοχή από τον Kyle Medina των Bodysnatcher (οι οποίοι επέστρεψαν με πολύ αξιόλογο δίσκο), και το "Steel Toe Truth" έρχονται σαν μηχανή του κιμά με καταστροφικά grooves.
Τώρα στα της παραγωγής και ήχου, είναι ένα αρκετά make or break ζήτημα σε ένα τέτοιο είδος και οι γραμμές είναι λεπτές. Προσωπικά μου αρέσει, και το θεωρώ μάλιστα το πιο οργανικό/φυσικό ηχητικά άλμπουμ τους ως τώρα. Κλείνοντας, brutality χωρίς χαρακτήρα είναι απλός νεκρός όγκος. Dead weight βρε παιδάκι μου. Και οι Ingested δεν είναι αυτό. Όσοι βρέθηκαν στη συναυλία τους περίπου τέτοιες μέρες πέρυσι, ξέρουν ακριβώς τι θέλω να μεταφέρω. Τα δείγματα που έχουμε λάβει τα τελευταία χρόνια από τους Ingested είναι τρομερά θετικά. Ανέκαθεν μπορούσαν να προκαλέσουν χάος, απλά κάποια στιγμή έπαψε να είναι ο αυτοσκοπός. Προφανώς το Denigration δεν ξαναγράφει το βιβλίο του extreme metal. Δεν του ζητήθηκε κιόλας. Είναι όμως ένας από τους πιο συνειδητοποιημένους και ουσιαστικούς δίσκους της καριέρας μιας μπάντας που το έχει χιλιοδιαβάσει και πλέον αντί να προσπαθεί να γίνει πιο ακραία από τους υπόλοιπους, προσθέτει το λιθαράκι της στον ακραίο ήχο.
