Το Shake Some Action των Flamin' Groovies είναι ένα αριστούργημα της power pop. Με την αύρα της British Invasion, είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι προέρχεται από το 1976 – την εποχή του punk. Κι όμως, την περίοδο εκείνη οι Flamin' Groovies εμφανίζονταν άνετα μπροστά στο εγγλέζικο κοινό του punk, περιοδεύοντας στη Μεγάλη Βρετανία παρέα με τους Ramones και με τους Αυστραλούς garage-rockers Radio Birdman. Ας κάνουμε όμως πρώτα ένα flashback.
Η ιστορία των Flamin' Groovies ξεκινάει το 1965, όταν το συγκρότημα σχηματίστηκε στο Σαν Φρανσίσκο με το όνομα Chosen Few. Το δίδυμο των Cyril Jordan (κιθάρα, φωνή) και Roy Loney (φωνή, κιθάρα) ήταν εξαρχής η κινητήρια δύναμη της μπάντας. Στα πρώτα χρόνια της καριέρας τους το σχήμα συμπλήρωναν οι Tim Lynch (κιθάρα, φυσαρμόνικα), George Alexander (μπάσο) και Danny Mihm (τύμπανα), ενώ οι πιανίστες εναλλάσσονταν. Μετά από μια αλλαγή ονόματος και ένα DIY δεκάιντσο άλμπουμ με τον τίτλο Sneakers, το οποίο πούλησε απροσδόκητα καλά, το συγκρότημα τράβηξε την προσοχή της Columbia. Με μεγάλο πια προϋπολογισμό για το στούντιο, ηχογράφησαν το πρώτο τους επίσημο άλμπουμ, το Supersnazz, που εκδόθηκε το 1969. Το άλμπουμ ωστόσο δεν σημείωσε ιδιαίτερες πωλήσεις και η Columbia τους αποδέσμευσε. Το γκρουπ υπέγραψε στην ετικέτα της Kama Sutra, στην οποία κυκλοφόρησαν το Flamingo (1970) και το πλέον κλασικό τους άλμπουμ της «πρώτης περιόδου», το Teenage Head (1971). Μεγάλος θαυμαστής του δεύτερου ήταν μεταξύ άλλων ο Mick Jagger, ο οποίος συνέκρινε τον ακατέργαστο rock ‘n’ roll ήχο των Flamin' Groovies με αυτόν των Stones στο Sticky Fingers. Εξάλλου, το rock των Stones και το πρώιμο rhythm ‘n’ blues ήταν πάντα η μεγαλύτερη επιρροή της μπάντας∙ και όταν σκλήραιναν λίγο παραπάνω, ακούγονταν συγγενικοί με τα πρωτο-πανκ σχήματα του Ντιτρόιτ, ειδικά με τους MC5 του Back in the USA.
Παρά τις πολύ καλές κριτικές, μάλιστα από γραφιάδες κύρους όπως ο θρυλικός Lester Bangs, ούτε το Teenage Head δεν κατάφερε να σημειώσει ιδιαίτερη επιτυχία. Ωστόσο, οι Flamin' Groovies είχαν αποκτήσει λίγους αλλά πολύ φανατικούς οπαδούς και η στάμπα της καλτ μπάντας θα τους ακολουθούσε για πάντα. Είναι ενδεικτικό ότι ένα από τα πιο αξιόλογα βρετανικά fanzines της δεκαετίας του ’80 θα έπαιρνε το όνομά του από ένα άλμπουμ του γκρουπ: το Bucketful of Brains.
Ο τραγουδιστής Roy Loney έφυγε από το συγκρότημα λίγο μετά και ο κιθαρίστας Cyril Jordan μετακόμισε το συγκρότημα στην Αγγλία, με τον Chris Wilson (πρώην μέλος των Loose Gravel) να αναλαμβάνει τα φωνητικά. Ακολούθησαν μερικά singles από την United Artists, ηχογραφημένα στα Rockfield Studios στην Ουαλία με τον Dave Edmunds στην παραγωγή. Επηρεασμένοι από τη νέα πρωτοπορία που ενσάρκωσαν οι Stooges και οι MC5, οι Groovies έκαναν πιο σκληροπυρηνικό τον ήχο τους, σαν να στόχευαν να ακούγονται σαν μια άσημη γκαράζ μπάντα από την συλλογή Nuggets. Αυτή την περίοδο, μεταξύ άλλων, ηχογράφησαν το εκπληκτικό “Slow Death”, ένα από τα καλύτερα πρωτο-πανκ κομμάτια στην ιστορία.
Συνέχισαν σε παρόμοιο στυλ, αλλά αυτή τη φορά με περισσότερες επιρροές από τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του '60 και τη Βρετανική Εισβολή παρά από το rhythm ‘n’ blues. Περισσότερο πρώιμοι Beatles και Kinks, σαν να λέμε. Το 1976 υπέγραψαν με την Sire Records, στην οποία κυκλοφόρησαν διαδοχικά τρία άλμπουμ-πραγματικά διαμάντια της power pop: Shake Some Action (1976), Flamin' Groovies Now (1978) και Jumpin' In The Night (1979).
Το Shake Some Action κυκλοφόρησε στη Μεγάλη Βρετανία την πρώτη μέρα του Ιουνίου του 1976∙ όμως το εξώφυλλο, όπου εικονίζονται τα μέλη του γκρουπ με ομοιόμορφα ραμμένα σκούρα κοστούμια και μπητλικά χτενίσματα, σε προδιαθέτει για έναν ήχο της εποχής του Swinging London.
Σε μια συνέντευξη στο περιοδικό ZigZag, ο Cyril Jordan δήλωσε τότε ότι το συγκρότημα «ήθελε απλώς να επιστρέψει στην αναλαμπή εκείνης της εποχής, που ήταν τα καλύτερα χρόνια, κατά τη γνώμη μου».
Ακούγοντας στην τύχη, με κλειστά μάτια κάποιο κομμάτι, εύκολα κάποιος θα μπορούσε να το περάσει για ένα ακυκλοφόρητο κομμάτι των Fab Four από τις ηχογραφήσεις του Please Please Me. Αυτό το σχολαστικό έργο μίμησης είναι πραγματικά εκπληκτικό, από τις φωνητικές αρμονίες μέχρι τον κρυστάλλινο ήχο που παράγουν οι Rickenbacker κιθάρες. Μόνο που οι Flamin’ Groovies δεν περιορίστηκαν απλώς στη μίμηση των πρώιμων Beatles· είχαν επίσης την ικανότητα να γράφουν σπουδαία τραγούδια.
Η ανατριχίλα κατά την εισαγωγή του "Shake Some Action" θέτει τον τόνο για το άλμπουμ: την απόλυτη φαντασίωση μιας ομάδας νεαρών ενηλίκων που αρνούνται να ζήσουν στο παρόν, προτιμώντας να βρουν καταφύγιο σε μια φανταστική εποχή που δεν έζησαν. Όλος τους ο ρομαντισμός ξεχύνεται κατά τη διάρκεια του "You Tore Me Down" και του "Yes It's True", που δεν θυμίζουν απλώς τις ομορφότερες συγχορδίες των Beatles, αλλά τις ξαναζούν. Αντίστοιχα, η μελωδική καθαρότητα του "I Can't Hide", όπου έχει τον πρώτο λόγο η δωδεκάχορδη κιθάρα, κοιτάζει ξεκάθαρα, πάλι νοσταλγικά, προς την πλευρά της Δυτικής Ακτής των αρχικών Byrds.
Όμοια με τους Beatles το 1963-64, οι Flamin’ Groovies άντλησαν τις ίδιες επιρροές από soul της Motown και από το rockabilly. Οι Beatles στα πρώτα τους βήματα διασκεύαζαν το "She Said Yeah", το οποίο αρχικά ερμήνευσε ο τραγουδιστής του rhythm ‘n blues Larry Williams και έγινε τελικά δημοφιλές από τους Stones. Οι Groovies τιμούν τρεις από τους ήρωές τους (Beatles, Stones, R ‘n’ B) με μια και μόνο εκπληκτική διασκευή. Ακολούθως, το δωδεκάμετρο "Don't You Lie to Me" ακούγεται απολύτως γλετζέδικο, θυμίζει νυχτερινή ζωή της Λουϊζιάνα. Το "Teenage Confidential" με τη βαθιά ηχώ της δωδεκάχορδης κιθάρας και η ακατέργαστη τρυφερότητά του σε κάνει να θέλεις να ξαναζήσεις εφηβικές περιπέτειες.
Τρεις διασκευές συμπληρώνουν το άλμπουμ. Το "St. Louis Blues" βασίζεται σ’ ένα παλιό μπλουζ από τις αρχές του 20ού αιώνα που έγραψε ο θρυλικός W. C. Handy – παρεμπιπτόντως ο πρώτος μαύρος συνθέτης που πέρασε μπλουζ σε παρτιτούρα και εξέδωσε/κατοχύρωσε δικαιώματα σύνθεσης. Το "Sometimes" είναι ένα τυπικό rhythm ‘n’ blues που είχε τραγουδήσει ο Gene Thomas το 1961. Και τέλος, ως απαραίτητο φόρο τιμής στους Fab Four, το κουιντέτο εξαπολύει ένα δυναμικό "Misery" που ανατρέπει το πρωτότυπο – μια από τις πρώτες συνθέσεις με την υπογραφή Lennon/McCartney από το 1963.
Φυσικά, επιστρέφοντας στην αφετηρία, το ίδιο το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου είναι από μόνο του ένα αριστούργημα - από εκείνα τα αρχικά μέτρα, στα οποία οι υδαρείς ηλεκτρικές κιθάρες κολυμπούν μέσα από την αντήχηση για να κόψουν τον χρόνο, μέχρι το riff που διαπερνά όλο το τραγούδι, ή από τους ρομαντικούς, απελπισμένους στίχους, μέχρι την τριμερή φωνητική αρμονία, προερχόμενη από το "Twist and Shout", που οδηγεί στο εκστατικό ρεφρέν. Δεν υπάρχουν άλλα τεσσεράμισι λεπτά στην ποπ μουσική που μπορούν να ξεπεράσουν το “Shake Some Action”.
Καθόλου τυχαία, το 2014, το "Shake Some Action" ήταν ένα από τα δέκα τραγούδια που επέλεξε ο κορυφαίος μουσικοκριτικός Greil Marcus για το βιβλίο του The History of Rock 'n' Roll in Ten Songs: «Στο "Shake Some Action" όλα είναι καινούργια, σαν το μυστικό [του ροκ εν ρολ] να είχε ανακαλυφθεί και το μυστήριο να είχε λυθεί επί τόπου... Είναι αυτό που φοβάται να χάσει ο τραγουδιστής, ορισμένο τώρα καθαρά θετικά, ως πτήση, ως ελευθερία, με τα λόγια του Νόρμαν Μέιλερ, χαλαρά στο νερό για πρώτη φορά στη ζωή σου, γιατί όσες φορές και αν σε παρασύρουν τα ορχηστρικά περάσματα στο "Shake Some Action", είναι πάντα η πρώτη φορά».
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Shake Some Action έφτασε στο νούμερο 142 στο chart άλμπουμ του Billboard. Το άλμπουμ βρήκε πολύ μεγαλύτερη αποδοχή στο Ηνωμένο Βασίλειο, τότε στα πρώτα στάδια της εποχής του πανκ . Με έδρα την Αγγλία, οι αναμορφωμένοι Flamin' Groovies βρέθηκαν να ευθυγραμμίζονται με την ακμάζουσα πανκ σκηνή, μαζί με συγκροτήματα όπως οι Ramones και οι Sex Pistols.
Ωστόσο, τα τρία άλμπουμ του γκρουπ στα τελευταία χρόνια της δεκαετία του ’70 δεν γνώρισαν επιτυχία και αυτό δημιούργησε αναταραχή. Πρώτος αποχώρησε ο τραγουδιστής Chris Wilson, ο οποίος εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αγγλία και να εντάχθηκε στους garage-rockers Barracudas.
Οι Groovies δεν κυκλοφόρησαν καμία νέα ηχογράφηση μεταξύ 1979 και 1987, γεγονός που οδήγησε σε υποψίες ότι το συγκρότημα είχε πάψει να υπάρχει. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ωστόσο, το συνεχιζόμενο ευρωπαϊκό (ειδικά γαλλικό) ενδιαφέρον ώθησε την κυκλοφορία πολυάριθμων επανεκδόσεων, συλλογών και vintage υλικού από συναυλίες.
Οι Groovies συνέχισαν να περιοδεύουν στην Αυστραλία και την Ευρώπη, αλλά μετά από ένα ύστατο άλμπουμ με τον τίτλο Rock Juice, το γκρουπ τελικά εγκατέλειψε. Ο κιθαρίστας Cyril Jordan σχημάτισε ένα νέο συγκρότημα με το όνομα Magic Christian, ενώ ο Wilson κυκλοφόρησε σόλο άλμπουμ στην Ευρώπη.
Το 2013, οι Jordan, Wilson και o αρχικός μπασίστας George Alexander επανενώθηκαν για πρώτη φορά από το 1981. Με νέο ντράμερ, επέστρεψαν στο στούντιο για να ολοκληρώσουν χαμένες ηχογραφήσεις, καθώς και για να ηχογραφήσουν ολοκαίνουργιο υλικό. Κατόπιν περιόδευσαν στην Ιαπωνία και την Αυστραλία, επιστρέφοντας στο Σαν Φρανσίσκο για μια συναυλία που εξαντλήθηκε σε λιγότερο από 24 ώρες. Οι νεότεροι θαυμαστές έγραφαν ενθουσιασμένοι στο διαδίκτυο: «Γιατί δεν είχα ακούσει ποτέ για αυτό το συγκρότημα»;
