«They tried to stop us by branding Kneecap "terrorists"... We had all the motivation we needed».
Η εμφάνιση των Kneecap στο μουσικό στερέωμα ήταν μια πολιτισμική σύγκρουση. Το τρίο από το Δυτικό Μπέλφαστ έχει αποδείξει με την μουσική του και με μια σειρά από δηλώσεις. τόσο λεκτικές αλλά πρακτικές ότι η οργή, η γλώσσα και το χιούμορ είναι τα πιο κοφτερά όπλα στη σύγχρονη τέχνη. Φυσικά, όσοι βρέθηκαν στην εκπληκτική παρθενική τους εμφάνιση στην Αθήνα στο πλευρό των Cypress Hill μπορούν να επιβεβαιώσουν τόσο την αδιανόητη ενέργειά τους αλλά και το πραγματικό impact που είχε το ντεμπούτο τους και το κίνημα που έφερε μαζί.
Το FENIAN είναι ένας πιο σκοτεινός, πιο σύνθετος και ηχητικά πιο επιθετικός δίσκος, από το ήδη προκλητικό Fine Art, που βρίσκει τους Kneecap να μετατρέπουν τις δικαστικές τους περιπέτειες και τις κατηγορίες περί τρομοκρατίας σε ένα αριστούργημα ριζοσπαστικής ανυπακοής. Από το πρώτο δευτερόλεπτο του "Smugglers & Scholars" το πρώτο πράγμα που γίνεται αντιληπτό είναι η ηχητική αλλαγή. Η συνεργασία με τον Dan Carey τους έβγαλε από τη ζώνη ασφαλείας τους, δημιουργώντας έναν ήχο που, ίσως αν εξαιρέσεις τους Run The Jewels δεν μοιάζει με τίποτα άλλο στην τρέχουσα hip-hop σκηνή. Φέρνει μια punk-rave ενέργεια που θυμίζει έντονα την underground σκηνή του Λονδίνου, μπολιασμένη φυσικά με την ακατέργαστη οργή τους. Το κομμάτι δημιουργεί μια παραποιημένη εκδοχή του «Ireland is the land of Saints and Scholars». Άλλωστε όλες οι μεγάλες επαναστάσεις ξεκινούσαν τόσο από τους κύκλους της διανόησης, όσο από τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα.
Προφανώς το δεύτερο πράγμα που χτυπάει το αυτί στον δίσκο είναι η αβίαστη χρήση της Gaeilge. Για δεκαετίες, η Iρλανδική γλώσσα ήταν συνδεδεμένη με την ακαδημαϊκή μελέτη ή το θρησκευτικό συντηρητισμό. Οι Kneecap την πήραν, την βουτήξαν στο MDMA και την έριξαν μέσα στα υπόγεια clubs του Μπέλφαστ. Στο "Carnival" απευθύνονται ευθέως στην Εισαγγελία και στο ίδιο το στέμμα για την πρόσφατη υπόθεση του Mo Chara για τις δηλώσεις του όσον αφορά την γενοκτονία στην Παλαιστίνη.
Το "Palestine" που ακολουθεί λοιπόν, είναι άλλη μία από τις πιο δυνατές στιγμές του άλμπουμ. Η παραγωγή εδώ είναι αρκετά πιο λιτή, αφήνοντας χώρο στο flow και τη θεματική να κυριαρχήσει. Μου θυμίζει αρκετά τα beats της Μαρίνας των Στίχοιμα, που φυσικά οι δύο μπάντες έχουν μεγάλη θεματική συνάφεια. Η συνεργασία με τον Fawzi φυσικά δεν είναι τυχαία και το κομμάτι λειτουργεί ως ένας τέλειος καθρέφτης που συνδέει την ιστορική καταπίεση της Ιρλανδίας με τη σύγχρονη πραγματικότητα της Παλαιστίνης. Είναι μια κραυγή αλληλεγγύης που εστιάζει στην κοινή εμπειρία του «τείχους». Ανατριχιαστικό!
Το όχι-και-τόσο-άτυπο «diss track» του άλμπουμ έρχεται στο "Liars Tale". Ευθεία επίθεση στο πολιτικό κατεστημένο του Ηνωμένου Βασιλείου. Η παραγωγή του Dan Carey εδώ θυμίζει τα πιο επιθετικά κομμάτια των RTJ, με έναν ήχο κιθάρας που μοιάζει με σειρήνα. Ο ήχος της οργής που έπαψε να μπορεί πλέον να περιοριστεί στα λόγια.
Το ομώνυμο είναι ο ορισμός του «anthemic punk», στο μήκος κύμματος των Viagra Boys αν μου επιτραπεί η σύγκριση. Θεωρώ πως θα γίνει ο νέος ύμνος τους. Το beat είναι βαρύ, με έντονα μπάσα που δονούν το χώρο, τα κουπλέ όσο ασόβαρα πρέπει και το ρεφρέν ανθεμικό.
Ο όρος Fenian χρησιμοποιήθηκε ιστορικά ως υποτιμητικός χαρακτηρισμός για τους Ιρλανδούς καθολικούς/εθνικιστές. Οι Kneecap κάνουν αυτό που κάθε σπουδαίο punk κίνημα έχει κάνει στο παρελθόν. Οικειοποιούνται τη βρισιά. Δεν φοβούνται να μιλήσουν για τις δικές τους αντιφάσεις, για τα ναρκωτικά, για τον φόβο της φυλακής, αλλά και για την σχέση αγάπης-μίσους με τον τόπο τους. Οι Kneecap δεν προσπαθούν να αρέσουν σε όλους, ακόμα και αν έχουν γίνει πλέον παγκόσμιο φαινόμενο. Είναι unapologetic. Αν αφαιρέσεις τις βρισιές και τα ναρκωτικά, αφαιρείς το DNA του Μπέλφαστ. Η δύναμή τους έγκειται στην αυθεντικότητα. Δεν υποδύονται τους γκάνγκστερς, υποδύονται τους εαυτούς τους. Παιδιά που πίνουν Buckfast, μιλούν μια "πεθαμένη" για τον κόσμο γλώσσα και θέλουν να δουν την Ιρλανδία ενωμένη.
To "Big Bad Mo" είναι με διαφορά το αγαπημένο και most played κομμάτι μου μέσα από το FENIAN. Μια προσωπική και σχεδόν ναρκισσιστική (με την καλή έννοια) ματιά στο χαρακτήρα του Mo Chara. Γεμάτο χιούμορ, υπερβολή, self-awareness και πολλούς τόνους από catchiness. Προφανώς με στίχους όπως :
«Tá na feirstigh anseo ón tús
Is cuma cén chathair, cunts get loose
Balaclavas, tracksuits
Ar shiúl ón bhaile, 3CAG crew, yeah»
πως να χάσεις;
To "Headcase" είναι ένα κομμάτι που εξερευνά την ψυχική υγεία και την πίεση της δημοσιότητας. Το beat είναι κλειστοφοβικό, παρανοϊκό και εντελώς Prodigy. Χρειαζόταν ένα επιθετικό κομμάτι σαν αυτό για να ξεκινήσει σωστά το δεύτερο μισό του δίσκου. Το "An Ra" έρχεται με μια μπιτάρα straight από την φαρέτρα του DJ Alex, πιο minimal, δίνοντας έμφαση στα φωνητικά και αποτίνει φόρο τιμής στη γλώσσα. Μήπως τα Ιρλανδικά είναι η απόλυτη γλώσσα για το σύγχρονο rap; Οι Kneecap σίγουρα συμφωνούν, και το αποδεικνύουν ακόμα πιο περίτρανα με το "Gael Phonics". Παίζει με τις λέξεις, τη γλώσσα και τον ήχο. Είναι ένα μάθημα γλωσσολογίας που θα μπορούσε να παιχτεί παντού. Ο τρόπος που συνδυάζουν και μπλέκουν την τοπολαλιά με τα Αγγλικά είναι ειλικρινά αξιοθαύμαστος.
Το "Cocaine Hill" θα έλεγα πως είναι το ατμοσφαιρικό αποκορύφωμα του FENIAN. Η φωνή της Radie Peat στο ρεφρέν, γνώριμη από την συμμετοχή της στο "3CAG" έρχεται σαν κερασάκι και δίνει ένα απόκοσμο και απόλυτα στοιχειωμένο συναίσθημα ερχόμενο μέσα από την καρδιά της παρακμάζουσας πόλης. Σαν μια folk τραγωδία, και ίσως το πιο “καλλιτεχνικό” κομμάτι που έχουν ηχογραφήσει ως σήμερα.
Το "Irish Goodbye" δίνει το τέλος έτσι όπως μόνο οι Ιρλανδοί ξέρουν να το κάνουν. Με έναν στοχασμό για το πώς αποχωρούμε από τη ζωή, από την ιστορία και από τους ανθρώπους. «Keep fighting, little nightmare, goodbye.»
Το FENIAN είναι ένα ηχητικό αρχείο της σύγχρονης ιρλανδικής ταυτότητας. Οι Kneecap πέτυχαν να συνδέσουν το 1916 με το 2026, και η φωνή τους είναι πιο δυνατή από ποτέ. Με το FENIAN, και κατ’ επέκταση με το Fine Art φυσικά, πέτυχαν κάτι το εκπληκτικό. Έκαναν τον τοπικισμό παγκόσμιο. Δεν χρειάζεται να ξέρεις πού πέφτει η Harrow Road για να νιώσεις την ενέργεια του δίσκου. Δεν χρειάζεται να ξέρεις ιρλανδικά για να καταλάβεις ότι αυτό που ακούς είναι μια κραυγή ελευθερίας. To FENIAN είναι ένας δίσκος θορυβώδης, ενοχλητικός, πανέμορφος και κυρίως… απόλυτα απαραίτητος.
