Το 1967 στο Ντιτρόιτ βασίλευαν οι αυτοκινητοβιομηχανίες (Ford, Chrysler, General Motors) και η soul αυτοκρατορία της Motown. Η πόλη είχε ένα από τα ισχυρότερα και πολυπληθέστερα μαύρα προλεταριάτα στις ΗΠΑ. Την εποχή του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα, οι εξεγέρσεις των Αφροαμερικανών ήταν συνεχείς: η εξέγερση του Ιουλίου του 1967 στο Ντιτρόιτ ήταν πιο μαζική και πιο αιματοβαμμένη (43 νεκροί) ακόμα και από την περίφημη εξέγερση στο Watts του Λος Άντζελες δύο χρόνια πριν. Πιθανότατα αυτή η εκρηκτική ατμόσφαιρα, σε συνδυασμό με την ύπαρξη ενός δυνητικά μεγάλου αφροαμερικανικού ακροατηρίου, προσέλκυσαν στην πόλη τον George Clinton, ο οποίος είχε γεννηθεί το 1942 στη Βόρεια Καρολίνα. Νεαρός είχε εγκατασταθεί στο Νιου Τζέρσεϊ, όπου συμμετείχε σε doo-woop φωνητικά συγκροτήματα μέχρις ότου να σχηματίσει μια rhythm n' blues μπάντα: τους Parliaments – με τελικό «s», αρχικά. Αφού εγκαταστάθηκαν στο Ντιτρόιτ, οι Parliaments ηχογράφησαν στην εταιρεία Revilot το protest-soul single “(I Wanna) Testify”, ένα κομμάτι με έντονο παίξιμο στο όργανο και επιρροές από τα gospel, το οποίο έγινε τοπική επιτυχία. Προκάλεσε το ενδιαφέρον της Motown, η οποία προσέλαβε τον Clinton ως συνθέτη στο roster της για να γράψει τραγούδια για τους Jackson 5 και τις Supremes.
Ο Clinton εκείνη την εποχή άρχισε να σχηματίζει στο μυαλό του το δημιουργικό του όραμα. Αντλούσε επιρροές από τις πιο προχωρημένες παραγωγές του Norman Whitefield για τη Motown, όπως ήταν το “Psychedelic Shack” και το “Cloud Nine” των Temptations και συγχρόνως ήταν συντονισμένος με την έκρηξη του ψυχεδελικού rock την ίδια εποχή. Μια άλλη πρώιμη επιρροή ήταν το “Time Has Come Today”, το εντεκάλεπτο (στην εκτέλεση του άλμπουμ) ψυχεδελικό soul αριστούργημα των Chamber Brothers, που κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά.
Σύντομα παραιτήθηκε από τη Motown για να δώσει ώθηση στη δική του μπάντα. Οι Parliaments μετονομάστηκαν αρχικά σε Parliament-Funkadelic, εν συντομία P-Funk, που τελικά θα αποτελούσαν δύο διακριτά οχήματα της μουσικής δημιουργίας του Clinton και της μεγάλης παρέας που είχε συσπειρωθεί γύρω του. Σ΄ αυτή τη φάση στη σύνθεσή τους συναντάμε τους Eddie Hazel (πρώτη κιθάρα), Lucius "Tawl" Ross (ρυθμική κιθάρα), Ramon "Tiki" Fulwood (τύμπανα), Billy "Bass" Nelson (μπάσο), Mickey Atkins (πλήκτρα).
Στο δεύτερο εξάμηνο του 1968 ηχογράφησαν το πρώτο τους άλμπουμ με τίτλο το όνομά τους, που κυκλοφόρησε τον Φλεβάρη του ’69 από την ετικέτα της Westbound. Συμμετείχαν και άλλοι μουσικοί, όπως ο κιθαρίστας Dennis Coffey και ο οργανίστας Bernie Worrell, ενώ ο ίδιος ο Clinton υπέγραφε την παραγωγή και τις περισσότερες από τις 14 συνθέσεις και έκανε πρώτα φωνητικά σε δύο τραγούδια.
Το Funkadelic είναι ένα αργό, βαρύθυμο και υπνωτικό άλμπουμ, ένα prequel στο There’s A Riot Goin’ On των Sly & The Family Stone, όπως έχει ορθά χαρακτηριστεί. Η ρυθμική έξαρση είναι προς το παρόν συγκρατημένη. Τα φουτουριστικά ηχητικά κολλάζ, που έμελλε να γίνουν το σήμα κατατεθέν του Clinton, εδώ εμφανίζονται πρωτόλεια. Βεβαίως, η κιθάρα του ανεπανάληπτου Eddie Hazel (1950 – 1992) σκορπίζει ψυχεδελικές θύελλες από το ξεκίνημα, όπως στο “Mommy What’s A Funkadelic”, που ανοίγει τον δίσκο. Επίσης το riff του οδηγεί το groove στο καταπληκτικό funky “I'll Bet You”, που θα έκαναν επιτυχία οι Jackson 5.
Με την αλλαγή της δεκαετίας και το τέλος της Aντικουλτούρας και της ουτοπίας του '60, η αλλόκοτη μουσική του P-Funk φαινόταν να αιχμαλωτίζει την δυσαρμονία της εποχής και να την πετάει πίσω στο πρόσωπο ενός κοινού που βρισκόταν σε σύγχυση.
Αν το Funkadelic ήταν απλώς ψυχεδελικό, τότε το επόμενο άλμπουμ της μπάντας, το Free Your Mind…And Your Ass Will Follow, που εκδόθηκε τον Ιούλιο του 1970, ήταν τελείως ψυχότροπο. Ο Cliton έχει πει στο παρελθόν ότι το άλμπουμ ηχογραφήθηκε σε ένα μεγάλο session ενώ τα μέλη του συγκροτήματος βρίσκονταν υπό την επήρεια LSD. Σύμφωνα άλλωστε με τις σημειώσεις στο ένθετο, η ηχογράφηση είχε σκοπό να δοκιμάσει αν το συγκρότημα μπορούσε «να ηχογραφήσει ένα ολόκληρο άλμπουμ ενώ όλοι τους ήταν υπό την επήρεια acid».
Το εναρκτήριο ομώνυμο κομμάτι διαρκεί 10 λεπτά και ακούγεται τελείως χαοτικό. Ανορθόδοξος ρυθμός, κιθάρες που σκληρίζουν, πνευστά που αυτοσχεδιάζουν παράγοντας αλλόκοτες κραυγές, παράξενοι θόρυβοι από συχνότητες…Στην πραγματικότητα, είναι πολύ πιο δομικά συνεκτικό από ό,τι συχνά πιστεύεται – βασίζεται σε μια απλή, ατελείωτη συγχορδία, γύρω από την οποία ξεδιπλώνονται οι αυτοσχεδιασμοί και τα σύντομα άγρια riff της κιθάρας. Η σύνθεση ξεσπά με ένα διαβρωτικό μπαράζ παραμόρφωσης που μιμείται μια εξωγήινη μετάδοση. Ακολουθεί call & response, στην παράδοση των gospel, και ο Clinton απαγγέλλει το κεντρικό ρεφρέν: « Free your mind and your ass will follow/ the kingdom of heaven is inside». Αυτή η φράση υπονομεύει σκόπιμα το Eυαγγέλιο του Λουκά, υποδηλώνοντας ότι η αληθινή πνευματική απελευθέρωση βρίσκεται μέσα από μια ολοκληρωτική, φυσική παράδοση στον ρυθμό.
Αν και το μεγαλύτερο μέρος του υπόλοιπου άλμπουμ αποτελείται από πιο τυπικό ψυχεδελικό funk-rock, ο Clinton και η παρέα του εξακολουθούν να χρησιμοποιούν έντονα εφέ στούντιο. Το “Friday Night, August the 14” είναι ένα δυνατό κομμάτι με κιθάρα, ερμηνευμένο από την οπτική γωνία ενός άντρα που μόλις έλαβε την επιστροφή φόρου του και ανυπομονεί να έχει την ευκαιρία να «αγοράσει όλες τις καλές στιγμές που προορίζονται για μένα». Το τραγούδι αγγίζει ένα κοινό θέμα που διατρέχει μεγάλο μέρος του άλμπουμ: ανθρώπους που νιώθουν ότι δεν έχουν τίποτα να χάσουν αναζητώντας απελευθέρωση από μια καταπιεστική κοινωνία.
Tο “Funky Dollar Bill” είναι το πιο funky κομμάτι στο άλμπουμ. Τους στίχους, η κριτική εστιάζει και στην επιδίωξη του χρήματος, εξερευνώντας τις επιπτώσεις του καπιταλισμού σε ατομικό και κοινωνικό επίπεδο. Ο Tawl Ross τραγουδάει, προσδίδοντας ακατέργαστο συναίσθημα σε απλούς στίχους, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι τα χρήματα θα «σου αγοράσουν ζωή, αλλά όχι αληθινή ζωή / Το είδος της ζωής που είναι σκληρή για την ψυχή». Μαζί με την εκπληκτική κιθαριστική δουλειά τόσο από τον Ross όσο και από τον Hazel, υπάρχει ένα δεξιοτεχνικό σόλο πιάνου από τον Worrell.
Το “I Wanna Know If It's Good To You”, το μόνο τραγούδι που κυκλοφόρησε ως single για την υποστήριξη του Free Your Mind, είναι ουσιαστικά χωρισμένο σε δύο μισά, καθώς οι Funkadelic ερμηνεύουν μια φωνητική και μια ορχηστρική εκδοχή του. Πρόκειται για ένα ζοφερά funky κομμάτι. Στο δεύτερο μισό οι Hazel και Worrell σολάρουν καταπληκτικά επί έξι λεπτά στην κιθάρα και στο όργανο, αντίστοιχα, δημιουργώντας μια απόκοσμη ατμόσφαιρα. Το "I Wanna Know if It's Good to You" προμηνύει επίσης την καταπληκτική δουλειά που θα έκανε ο αδικοχαμένος Hazel το 1977 στο μοναδικό σόλο άλμπουμ του, το Games, Dames and Guitar Thangs.
Το “Some More” είναι το κομμάτι που ακούγεται πιο κοντά στον soul ήχο της Motown, καθώς αποτελεί επανερμηνεία του “Headache in My Heart” των Debonairs. Το άλμπουμ τελειώνει με το “Eulogy and Light”, με τον Clinton να αναλαμβάνει τον ρόλο του Ιεροκήρυκα των καταραμένων, πάνω από στρώσεις εφέ και παραμορφώσεων στις κιθάρες. Είναι ένα αλλόκοτο κομμάτι, ένα μεταλλαγμένο psych-gospel που μιλάει για τους απατεώνες του δρόμου και τα βαποράκια, που κάνουν ό,τι χρειάζονται για να τα βγάλουν πέρα στις γειτονιές και στα projects. Ο φουτουρισμός των Funkadelic ποτέ δεν εξύμνησε την ουτοπία∙ ήταν πάντα αγκιστρωμένος στον βρώμικο ρεαλισμό του γκέτο.
Τελικά, το Free Your Mind… and Your Ass Will Follow είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα άλμπουμ υπό την επήρεια LSD. Είναι ένα θεμελιώδες ψυχεδελικό έργο, που προβλέπει την κοινωνικοπολιτική απογοήτευση της δεκαετίας που έρχεται. Η σκόπιμα θολή παραγωγή του Clinton έφερε επανάσταση στη κατεύθυνση που θα ακολουθούσε το funk στη δεκαετία του ’70. Ταυτόχρονα με την κυκλοφορία του Free Your Mind… And Your Ass Will Follow, τον Ιούλιο του 1970, το πρώτο ολοκληρωμένο άλμπουμ των Parliament, με τον τίτλο Osmium, κυκλοφόρησε μέσω της Invictus Records. Αποτέλεσε το ξεκίνημα της πορείας που σταδιακά θα ένωσε τα δύο projects ως Parliament-Funkadelic και θα διαμόρφωνε μια διασταυρούμενη επιρροή που συνεχίζει να επεκτείνεται σε πολλαπλές γενιές. Λίγο αργότερα, τον Ιούλιο του 1971, οι Funkadelic θα κυκλοφορούσαν το σκοτεινό Maggot Brain αυτό το «ανεπανάληπτο ψυχεδελικό-funk μνημείο», το άλμπουμ που «αιχμαλώτισε τη δυσοσμία του θανάτου και της διαφθοράς, την κουραστική εκπνοή της Αμερικής στο χαμηλότερο σημείο της».
